Police Academy
در پی نیاز شدید به جذب نیروهای جدید پلیس، شهردار خانم جدید یک کلانشهر که با بحران جرم و جنایت دستوپنجه نرم میکند، استانداردهای استخدام را کاهش میدهد. در نتیجه، انواع و اقسام افراد نالایق و عجیبوغریب به سمت «دانشکده پلیس» (Police Academy) معتبرِ فرمانده اریک لاسارد (Eric Lassard) سرازیر میشوند. رهبر این گروه از مطرودین، کری ماهونی (Carey Mahoney) است؛ جوانی شورشی، بیخیال و شوخطبع. اما حالا دیگر راه برگشتی نیست و بدتر از آن، ستوان هریس (Lieutenant Harris) که فردی مستبد و سختگیر است، لحظهشماری میکند تا استعفای آنها را ببیند. ناگهان یک شورش تمامعیار رخ میدهد و این دانشجویان بیتجربه اما جسور باید آموزشهای خود را به کار بگیرند. آیا آنها آنچه برای تبدیل شدن به افسر قانون لازم است را دارند؟
سال انتشار: 1984 کارگردان: Hugh Wilson ژانر: Comedy نویسندگان: Neal Israel، Pat Proft، Hugh Wilson امتیاز: 6.7نقدها و نظرات
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
**یک نقطه عطف در دنیای کمدی.** شک ندارم که این فیلم شروعکننده یکی از کمدیترین فرنچایزهایی بود که دهههای ۸۰ و ۹۰ میلادی رو حسابی تحت تاثیر قرار داد. یادمه تا همین اوایل قرن جدید، فیلمهای این مجموعه پای ثابت شبکههای تلویزیونی بودن و هنوز هم توی شبکههای فیلم و کمدی زیاد پخش میشن. برخلاف خیلی از آثار اون دوران، حس میکنم این فیلمها خوب پیر شدن و هنوز از دهن نیفتادن.
فیلمنامه خیلی کمک کرد، چون با وجود اینکه یه فیلم سبک بود و عمق زیادی نداشت، خیلی خوب نوشته شده بود: بعد از تصمیم شهرداری برای باز کردن دورههای آموزشی پلیس برای همه، بدون در نظر گرفتن شرایط جسمی و روحی، دانشکده پلیس پر شد از آدمهای بیعرضه. حالا یه تلاش همهجانبه شروع میشه تا اونا رو مجبور به انصراف کنن، اما یکی از اونا هر چقدر هم که بخواد، اجازه نداره انصراف بده.
اگه کسی بهم بگه فیلمنامه خیلی سادهست یا اصلاً خوب نیست، قطعاً باهاش موافقم. اما برای هدفی که داشت عالی بود و تونست شوخیهای پشت سر هم رو به خوبی جلو ببره. خیلی از شوخیها قابل پیشبینی هستن و خیلیهاشون هم جنسیان، اما اکثرشون خوب جواب میدن. یه مقدار برهنگی هم توی فیلم هست که البته در مقایسه با سینمای الان چیزی نیست، ولی خب والدین حواسشون باشه!
بازیگرهای باکیفیت زیادی اینجا هستن که کارشون عالیه. با اینکه سالها ازش گذشته، این فیلم هنوز بهترین کار کارنامه استیو گوتنبرگ (Steve Guttenberg) محسوب میشه که در نقش ماهونی (Mahoney) حسابی درخشید. جی.دبلیو بیلی (G.W. Bailey) هم برای بازی الهامبخش و خندهدارش لایق تشویقه. بابا اسمیت (Bubba Smith) هم با اینکه خیلی کم حرف میزنه، با هیکل درشت و قیافه جدیش عالی ظاهر شده. دیوید گراف (David Graf) هم واقعاً خندهداره و هر وقت میاد توی کادر، توجه رو به خودش جلب میکنه. ماریون رمزی (Marion Ramsey)، مایکل وینسلو (Michael Winslow) و جورج گینز (George Gaynes) هم همگی عالی بودن. کیم کاترال (Kim Cattrall) هم زیباست ولی متاسفانه نقش کمی داره، چون تعداد بازیگرها واقعاً زیاده!
فیلم توی یه تیمارستان قدیمی ساخته شده و ساختمونها ظاهر رسمی و خاصی دارن که به فضای دانشکده اعتبار میده. فیلمبرداری معمولیه و چیز جدیدی نداره، اما موسیقی متن یکی از شناختهشدهترین تمهای دنیای کمدی رو داره. ریتم فیلم هم خیلی خوبه و اصلاً آدم رو خسته نمیکنه.
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
فیلم «دانشکده پلیس» (Police Academy) واقعاً بیروح و کسلکنندهست. اصلاً برام خندهدار نبود، با اینکه معمولاً میتونم درک کنم چرا یه فیلم ممکنه برای بقیه جذاب باشه، اما اینجا نه. با توجه به اینکه اسم این فرنچایز رو زیاد شنیده بودم، فکر میکردم مردم ازش لذت میبرن، واسه همین یه کم تعجب کردم. به نظرم یه تلاش خیلی ضعیف بود. کاراکترها فقط یه ویژگی دارن که همون رو تا آخر فیلم تکرار میکنن (مثلاً مرد قدبلند، زن ساکت، عشقِ جنگ و غیره) و اصلاً خندهدارتر نمیشه. راستی، چند بار قراره اون آهنگ تم رو پخش کنن؟ انصافاً آهنگ قشنگیه ولی دیگه شورش رو درآوردن.
تنها نکته مثبت فیلم برام مایکل وینسلو (Michael Winslow) بود. تا قبل این نمیشناختمش، اون صداهایی که درمیآورد فوقالعاده بود؛ حتی شک کردم که نکنه صداگذاری شده باشه. واقعاً بااستعداده! بقیه بازیگرها هم تعریفی نداشتن. استیو گوتنبرگ (Steve Guttenberg) بیشتر رو اعصاب بود تا جذاب؛ حیف که بروس ویلیس (Bruce Willis) جاش رو نگرفت (شنیدم تست داده بوده). کیم کاترال (Kim Cattrall) هم که عملاً نقشی نداشت. در نهایت وقتی تیتراژ اومد، عصبانی نبودم، فقط حس میکردم چقدر فیلم سطح پایین و لوسی بود. انتظار کمدی جوندارتری داشتم. آخه چطوری ۷ تا فیلم از این ساختن؟! خدا به دادم برسه...