The Angelic Conversation
زنی نادیده غزل‌های شکسپیر — در مجموع چهارده غزل — را دکلمه می‌کند، در حالی که مردی در سکوت در جستجوی تمنای قلبی خویش است. شیوه فیلم‌برداری به صورت استاپ‌موشن، موسیقی اثیری و فضاسازی‌ها غالباً مبتنی بر عناصر طبیعی است: صخره‌ها و سنگ‌ها، دریا، دود یا مه و یک باغ. مرد در سفری اودیسه‌وار به دنبال معشوق خود روانه است؛ اما همان‌طور که در غزل آمده، ابتدا باید وجدان را بشناسد. بنابراین پیش از وصال، باید خود را تطهیر کند؛ او این کار را با شستشوی پیکری خالکوبی‌شده (شاید یک فرشته) و فروتنی در برابر این وجود انجام می‌دهد. او همچنین با آب، سلوک و تفکرات درونی آماده می‌شود و در نهایت، به یار زیبای خود می‌پیوندد.
سال انتشار: 1985 کارگردان: Derek Jarman ژانر: Drama نویسندگان: William Shakespeare امتیاز: 6.2راهنمای والدین The Angelic Conversation
نقدها و نظرات
CinemaSerf (منتقد)
پل رینولدز و فیلیپ ویلیامسون در این روایت احساسی از اشتیاق، تمنا و عشق خالص، من رو یاد بازیگران سینمای صامت انداختن؛ روایتی که با صدای گیرا و پرشور جودی دنچ روی چهارده غزل شکسپیر همراه شده. تصویرپردازی‌ها اغلب گسسته و انتزاعی هستن: اشیای بی‌جان مدام جلوه‌ای جاندار پیدا می‌کنن؛ همه این‌ها در حالیه که مردی به دنبال عشقش می‌گرده و در عین حال می‌خواد مطمئن بشه که اون‌قدر پاک هست که لایق این عشق باشه و بتونه نگهش داره.
فیلم ریتم کندی داره. گاهی وقت‌ها بیشتر شبیه به کلاژی از صحنه‌هایی با ارتباط کم به نظر می‌رسه تا یه خط داستانی پیوسته، و قطعا فیلمی شخصی و خودخواهانه‌ست — البته این نقدی نیست که فقط به این اثر درک جارمن وارد باشه. با این حال، اصلاً خسته‌کننده نمی‌شه. مشخصه که مناسب سلیقه همه نیست، و حتی برای منم کاملاً ایده‌آل نبود؛ اما فراتر از یک اثر صرفاً بصریه و احتمالاً برای جامعه همجنس‌گرایان بریتانیای دوره تاچر در اواسط دهه ۸۰ میلادی معنا و مفهوم عمیق‌تری داشته تا برای بقیه. اثر جالبیه، ولی شک دارم دوباره ببینمش.