Eternal Evil
یک کارگردان ناراضی آگهی‌های تلویزیونی اهل مونترال، توسط زنی مرموز یاد می‌گیرد که چگونه روح خود را از بدن خارج کند (برون‌فکنی اختر). اما او به زودی متوجه می‌شود که این کار را در هنگام خواب و ناخواسته انجام می‌دهد و در این حالت، دست به اعمال وحشیانه‌ای علیه اطرافیانش می‌زند.
سال انتشار: 1985 کارگردان: George Mihalka ژانر: Horror نویسندگان: Robert Geoffrion امتیاز: 3.9نقدها و نظرات
talisencrw (منتقد)
برای من، کارن بلک (Karen Black) یکی از فرشتگان نجات سینمای درجه‌ی بی (B-movie) است. او با وجود جذابیت و چشم‌های کمی زاویه‌دار، و بهره‌مندی از شخصیتی بسیار پیچیده، می‌تواند به تنهایی یک فیلم را هم جذاب و هم بی‌نهایت قابل تماشا کند (مثلاً مقایسه کنید فیلم بی‌روح «پرده پاره» با بازی پل نیومن و جولی اندروز را با «خانواده توطئه‌گر» که در آن بلک با بروس درن همبازی بود؛ روی کاغذ، پرده پاره باید خیلی بهتر از آن یکی می‌بود، اما اصلاً این طور نیست). قبل از تماشای این تریلر معمایی کم‌بودجه و ساخت کانادا درباره‌ی جنبه‌های وحشتناک برون‌فکنی روح، من عاشق تماشای بازی او در فیلم‌های متفاوتی مثل «ایزی رایدر»، «پنج قطعه آسان»، «نشویل»، «فرودگاه ۱۹۷۵»، «پیکس» و «مهاجمانی از مریخ» بودم، و اینجا هم او تنها بازیگر چهره است (به جز حضور افتخاری و فوق‌العاده‌ی کسانی مثل لوئیز مکسول که نقش میز من‌پنی را در فیلم‌های جیمز باند بازی کرده بود). به خاطر بودجه‌ی کم، فیلم مجبور است روی فضا و جو کار کند. کاش بلک زمان بیشتری روی پرده حضور داشت — همبازی او ترکیبی عجیب از دادلی مور و ویلم دفو است، بدون شخصیت‌پردازی یا کاریسمای خاصی، هرچند که تمام تلاشش را می‌کند. موسیقی متن یکدست نیست — بعضی جاهایش واقعاً خوب کار شده، به‌ویژه در به تصویر کشیدن فرهنگ‌های مختلف. به نظر می‌رسد برخی از تم‌های آن به شدت تحت تأثیر آلبوم «لو پارک» اثر تانجرین دریم از همان دوره بوده است. اگر با ریتم فیلم حوصله به خرج دهید، تجربه‌ای به خصوص پاداش‌دهنده است. افشای بزرگ داستان در انتها به خوبی انجام شده، هرچند اگر آن کارت‌پستال پست می‌شد منطقی‌تر بود. اینکه صرفاً روی میز رستوران رها شود، از هر نقطه‌ی نامعلومی در جهان که باشد، احتمالاً بی‌معنی است.
2016-04-18kevin2019 (منتقد)
«شرارت جاودان» اگر پایان غافلگیرکننده‌ی تکان‌دهنده‌ای داشت که ماجرا را به شکلی رضایت‌بخش جمع‌وجور می‌کرد، خیلی به یادماندنی‌تر می‌شد، اما متاسفانه این بار چندان خوش‌شانس نیستیم. چیزی که در نهایت برایمان باقی می‌ماند، ردپایی از جنازه‌ها و یک پیچش غیرمنتظره است که فاش می‌کند قاتل شخص کاملاً متفاوتی است و نه پل شارپ (با بازی وینستون ریکرت) آن‌طور که تمام مدت داشتیم به باورش می‌رسirdik، و چیز زیادی فراتر از این وجود ندارد - مگر اینکه، البته، یادداشت مبهم پایانی را در نظر بگیرید، اما به چه دلیلی باید بخواهید این کار را بکنید؟ جمع‌بندی همه‌ی اتفاقاتی که افتاده در بهترین حالت به شدت آشفته است، اما در مجموع خود فیلم به اندازه کافی قابل تماشا هست، هرچند به سختی می‌توان آن را یک اثر کلاسیک در این ژانر نامید.
2025-07-25