Death Warmed Up

talisencrw (منتقد)

تا حالا رفتید به سراغ یکی از اون رستوران‌های سلف‌سرویسی که هر نوع غذایی که فکرشو بکنید دارن؟ اولش با خودتون فکر می‌کنید قراره یک تجربه عالی باشه، چند مدل غذا رو امتحان می‌کنید که اتفاقاً نسبتاً خوب هم هستن، اما در نهایت با یه معده‌درد شدید و صورت‌حساب میاین بیرون؟ حس من بعد از دیدن فیلم «مرگ گرم» دقیقاً همین‌طوری بود؛ فیلمی از پکیجِ حالا دیگه بدنامِ ۵۰ فیلمه میل کریک به اسم «دنیاهای کابوس» — فیلم چند ایده جالب و فضاسازی قابل‌قبولی داره (هرچند که کمی کهنه شده)، اما کارگردان، یعنی بلایت، اصلاً بلد نیست این‌ها رو چطور کنار هم بچینه. توی دست‌های آدمِ کاربلد، این فیلم می‌تونست جواب بده، اما اصلاً نشده و این واقعاً جای تاسف داره، چون پتانسیلش رو داشت... «می‌تونست مدعی باشه!» دو بازیگر زن جوانی که نقش سندی و جنی رو بازی می‌کنن زیبا هستن، شیمی خوبی بین اون‌ها و دو بازیگر مرد داستان وجود داره، به‌خصوص توی صحنه‌ای که سوار کشتی قایقی دارن می‌رن سمت جزیره. برهنگی کاملاً بی‌دلیل و سکس سافت‌کور هم یک امتیاز مثبت عالی بود. جیمی لی کورتیس توی یک مصاحبه که به عنوان بخش اضافه روی دی‌وی‌دی فیلم «مه» قرار داشت، توضیح داد که از شروع کارش در سینمای وحشت لذت برده و این ژانر برای یک بازیگر خیلی مفیده چون طیف وسیعی از رفتارهای ممکن رو برای استفاده و به نمایش گذاشتن در اختیارش می‌ذاره، و مایکل و سندی تا انتهای فیلم به من ثابت کردن که بازیگرای خوبی هستن. فقط خیلی حیف شد که توی یک فیلمنامه بی‌رنگ‌ورو و دست‌وپاچلفتی گیر افتاده بودن که اصلاً نمی‌دونست داره چیکار می‌کنه یا به کجا می‌ره. «مرگ گرم» از اون فیلم‌هایی است که فینال و پایانِ اوج‌گیرنده نداره، خودش رو لوس نمی‌کنه، بلکه صرفاً متوقف میشه یا می‌میره؛ انگار فیلمسازها دیگه هیچ ایده‌ای نداشتن و هر وقت فیلم تموم شده، کار رو هم رها کردن. این دقیقاً همون دسته‌ فیلمایه که باید بازسازی بشن، نه فیلم‌های بسیار موفق و فوق‌العاده‌ای که هیچ نیازی به تفسیر متفاوت یا شانس دوباره برای زندگی ندارن، بلکه فیلم‌هایی که به هدف نزدن یا اون طور که باید نشدن؛ تا به دنیا ثابت کنن که این ایده‌ها بالاخره اعتبار و معنای خودشون رو داشتن.