Hard Rock Zombies

Wuchak (منتقد)

**_کمدی ترسناک کالت خلاقانه و دیوانه‌وار به همراه موزیک ویدیوهای پاپ راک دهه ۸۰_**
یک گروه راک نوپا در کالیفرنیای جنوبی برای تحت تاثیر قرار دادن یک نماینده شرکت ضبط موسیقی چند اجرای زنده برگزار می‌کند، اما دختری جذاب به آن‌ها هشدار می‌دهد که از روستای فوق‌العاده سنتی او که مقصد بعدی‌شان است دوری کنند. اتفاقات ترسناک آغاز می‌شوند. ای.جی. کورس در نقش خواننده اصلی، جسی، بازی می‌کند. «زامبی‌های هارد راک» (۱۹۸۵) یک کمدی ترسناک دیوانه‌وار است که کارهای پاپ راک زیادی از اواخر دهه ۸۰ توسط پل سابو در آن به کار رفته و لحنی پرانرژی اما شلخته شبیه به موزیک ویدیوهای آن دوره دارد. فیلم عمداً مضحک است اما نیمه اول آن واقعاً خنده‌دار است و چند صحنه خنده‌دار دارد، بدون اینکه به پیچش داستانی عالی‌اش اشاره کنیم (منظورم چیزی است که به عنصر نازی مربوط می‌شود). نیمه دوم به اندازه نیمه اول تاثیرگذار نیست، زیرا فقط چند بخش سرگرم‌کننده دارد، اما دو ترانه برتر ساندترک را در خود دارد: «مورته آسنچره» سنگین و وهم‌آور و «فرشته خیابانی» راک اند رول. بقیه ترانه‌ها برای سلیقه من بیش از حد پاپ هستند، اما جالب هستند و با جو عجیب و غریب فیلم همخوانی دارند.

از آنجایی که این یک فیلم کالت دیوانه‌وار با تدوین موزیک ویدیو است، انتظار چیزی مثل «حقه‌بازی یا درمان» (۱۹۸۶)، «موج‌سواری با مرده» (۱۹۹۱)، «رزهای سیاه» (۱۹۸۸) یا «خون راکتوبر» (۱۹۸۴) را نداشته باشید. این فیلم کاملاً مقوله متفاوتی است. همه‌چیز در آن ریخته شده است: ستاره‌های راک، طرفداران افراطی، تدوین دیوانه‌وار، موسیقی زیاد، دختر بلوند جذابِ کلیشه‌ای (لیزا توثمن)، کوتوله‌های هیولا، مادربزرگ گرگ‌نما روی صندلی چرخدار، روستایی‌های ساده‌لوح و نازی‌های لعنتی. این فیلم ترکیبی از «فراتر از دره عروسک‌ها» (۱۹۷۰) با فیلم‌های غیرترسناکِ کمپ و ویدیوهای پاپ راک است. برخی به آن لقب «بدترین فیلم ساخته شده تاریخ» یا «فیلمی از اد وود اگر در دهه ۸۰ زنده بود» را می‌دهند، اما فیلم خیلی پرانرژی و سرگرم‌کنندهتر از آن است که این‌طور محکوم شود. اگر با جریان فیلم پیش بروید، به شما خوش خواهد گذشت.

به خاطر تمایل خواننده اصلی به کسی، برخی منتقدان فیلم را به داشتن «رگه‌های پدوفیلی» متهم کرده‌اند، اما مشخص است که آن‌ها نمی‌دانند پدوفیلی یعنی چه. پدوفیلی یعنی علاقه جنسی به کودکان، در حالی که هبوفیلی علاقه به نوجوانان در سنین بلوغ اولیه (۱۱ تا ۱۴ سال) و افبوفیلی علاقه به نوجوانان در سنین بالاتر (۱۵ تا ۱۹ سال) است. از آنجا که کسی حدود ۱۵ یا ۱۶ ساله به نظر می‌رسد، خواننده اصلی یک افبوفیل است، نه یک پدوفیل. خلاصه اینکه این دختر قطعا سنش قانونی نیست، اما علاقه جسی به او، او را به یک «پدوفیل» تبدیل نمی‌کند. فیلم ۱ ساعت و ۳۷ دقیقه است و در خانه رینج و سایر نقاط منطقه لس‌آنجلس فیلمبرداری شده است. نمره: B-/C+