Letter to Brezhnev

CinemaSerf (منتقد)

مارگی کلارک در اینجا در نقش دختر پرحرف لیورپولی («ترزا») که به همراه دوستش «الین» (با بازی قدرتمند الکساندرا پیگ) برای تیغ زدن یک‌سری مشتریان متمول به شهر زده، فوق‌العاده ظاهر شده است. آن‌ها در این زمینه خوب پیش می‌روند - حتی اگر مجبور باشند کمی دویدن را تحمل کنند - تا اینکه با «پیتر» (پیتر فرث) و رفیقش «آندری» (الفرد مولینا) برخورد می‌کنند که از کشتی شوروی خود مرخصی ساحلی دارند. «ترزا» و «پیتر» فورا با هم جور می‌شوند و پس از چند ساعتی که با هم می‌گذرانند، بدون رابطه جنسی، عشق ابدی خود را اعلام می‌کنند و مصمم هستند که دوباره یکدیگر را ببینند.

اما چطور ممکن است این اتفاق بیفتد؟ آن‌ها هزاران مایل از هم دورند و او حتی ته جیبش شاهی هم ندارد. نقشه‌اش چیست؟ نوشتن نامه به رئیس‌جمهور برژنف. جواب او چیست؟ دعوت‌نامه برای سفر و یک بلیط هواپیما. آیا او می‌تواند برود، آیا خواهد رفت، یا همه‌ی این‌ها فقط یک خیال‌پردازی احمقانه است؟ اینکه این اتفاق می‌افتد یا نه، در واقع فرعِ داستان است. این یک عشق طوفانی است که به شکلی طوفانی به ما ارائه می‌شود و از هر گوشه‌اش اصالت می‌بارد. فرث همه‌فن‌حریف‌ترین بازیگر نیست و فکر کنم کمی تک‌دنده است، اما در اینجا او به عنوان نقطه مقابل عالی برای کلارکِ حاضرجواب و پرجنب‌وجوش عمل می‌کند که شخصیتی سرگرم‌کننده ارائه می‌دهد که ما سلت‌ها به راحتی می‌توانیم با آن ارتباط برقرار کنیم. فیلم کهنه شده، حتماً، اما به طریقی این داستان عاشقانه که یک بطری ودکا هم چاشنی‌اش شده، همچنان به خوبی کار می‌کند.