In the Shadow of Kilimanjaro

Wuchak (منتقد)

**_جان ریس دیویس و تیموتی باتمز در برابر بابون‌های مرگبار در کنیا_** این فیلم بابون‌های خشمگین فیلم «شن‌های کالاهاری» را با فضای کلی «هاتاری!» ترکیب کرده است. لوکیشن‌های واقعی فیلم یک نقطه قوت بزرگ هستند، درست مثل استفاده از بابون‌های واقعی در سکانس‌های حمله به جای جلوه‌های ویژه کامپیوتری که آن زمان هنوز در دنیای فیلمسازی وجود نداشت. فیلم «هزارتو» اولین فیلمی بود که سراغ آن رفت که یکی دو سال بعد از این اکران شد. حضور میشل کری (Michele Carey) هم نکته جالب توجه دیگری است. او یکی از زیباترین زنان هالیوود در اواخر دهه ۶۰ و اوایل دهه ۷۰ بود. این آخرین فیلم او بود و با اینکه یک دوجین سال از اوج جوانی و زیبایی‌اش گذشته بود، اما هنوز هم با آن صدای دلنشین همیشگی‌اش جذاب به نظر می‌رسید. (باید اضافه کنم که به اشتباه ذکر شده او نقش کوتاهی در فیلم اسلشر جنوبی سال ۱۹۸۸ به نام «بیدار بمان» داشته، در حالی که آن نقش را شخص دیگری با همین نام بازی کرده بود). مشکل من با این فیلم همان مشکلی است که با «روح و تاریکی» داشتم. لوکیشن‌های آفریقایی عالی هستند و حس ماجراجویی در سایه کلیمانجارو موج می‌زند، اما جذابیت انسانی کافی وجود ندارد که باعث شود من برای شخصیت‌ها و شرایط چالش‌برانگیزشان اهمیت قائل شوم، هرچند که رگه‌های کمی از آن دیده می‌شود. خلاصه کلام اینکه، فیلمنامه نیاز به بازنویسی مجدد داشت تا عناصر جذابش بهتر پرداخت شوند، کاری که در فیلم ذکر شده یعنی «شن‌های کالاهاری» انجام شد. در سال ۱۹۸۴ خشکسالی در کنیا رخ داد که باعث افزایش جزئی در درگیری‌های بین انسان و حیوان بر سر آب و غذای کمیاب شد، اما ادعای فیلم مبنی بر اینکه ۹۰ هزار بابون دست به یک حمله سراسری بزرگ زده‌اند، کاملاً ساختگی است. تیموتی باتمز چهار سال از سام باتمز بزرگ‌تر است. فیلم حدود ۱ ساعت و ۳۵ دقیقه است و در اوایل سال ۱۹۸۴ در جنوب کنیا فیلمبرداری شده و اقامتگاه نامانگا لاج پایگاه عوامل بوده است. کوه کلیمانجارو درست در جنوب آنجا و آن سوی مرز تانزانیا قرار دارد. نمره: C+