The Murders in the Rue Morgue
قتل‌های مرموز و فجیع یک مادر و دختر، بازجویان پلیس را در هاله‌ای از ابهام باقی می‌گذارد. سرنخ‌های بسیار کمی باقی مانده است. قاتل نمی‌توانسته از طریق پنجره‌ها فرار کند زیرا آن‌ها با میخ بسته شده بودند. همسایگان نیز خروج قاتل را ندیده‌اند. به نظر می‌رسد تنها کسی که مهارت حل این جنایت را دارد، اوگوست دوپن است که توسط رئیس جدید از دپارتمان پلیس اخراج شده است. پس از اصرار فراوان دخترش که نامزدش به جرم ارتکاب این جنایت متهم شده است، دوپن شروع به تحقیق مستقل درباره پرونده می‌کند و سناریوی بسیار جالبی را برای حل جنایت گرد هم می‌آورد.
سال انتشار: 1986 کارگردان: Jeannot Szwarc ژانر: Crime، Mystery، Horror نویسندگان: Edgar Allan Poe، David Epstein امتیاز: 5.7راهنمای والدین The Murders in the Rue Morgue
نقدها و نظرات
Wuchak (منتقد)
**_جورج سی. اسکات، وال کیلمر و ربکا د مورنی در دوران ویکتوریا_** در پاریس، یک کارآگاه تازه‌بازنشسته شده (با بازی اسکات) توسط دخترش (با بازی د مورنی) ترغیب می‌شود تا درباره یک قتل دوگانه تکان‌دهنده تحقیق کند تا نامزد دخترش را نجات دهد. کیلمر نقش پسرخوانده و همکار او را بازی می‌کند و ایان مک‌شین نیز در نقش رئیس کلانتری حضور دارد. «قتل‌های خیابان مورگ» (۱۹۸۶) اقتباسی نسبتاً وفادارانه از داستان ادگار آلن پُو است که در سال ۱۸۴۱ منتشر شد. این برخلاف فیلمی با همین نام محصول ۱۹۷۱ (با بازی جیمز روباردز و هربرت لوم) است که کاملاً از داستان اصلی منحرف شد و بیشتر به «شبح اپرا» شبیه بود. در اینجا، دیوید اپستین، فیلم‌نامه‌نویس، به عاقلانه‌ای داستان پُو را گسترش داده تا کمی آن را جذاب‌تر کند و برای یک فیلم بلند سینمایی، حتی با تولید تلویزیونی، مناسب سازد. (داستان پُو در فرم مدرن تنها حدود ۳۸ صفحه است). این یک اثر معمایی/وحشت ویکتوریایی در سبک فیلم‌های استودیو همر مثل «دو چهره دکتر جکیل» (۱۹۶۰) و «جک رپر» (۱۹۷۶) اثر کلاوس کینسکی، و همچنین فیلم‌های بعدی مثل «لبه عقل» (۱۹۸۹) و «از دوزخ» (۲۰۰۱) است. فیلم فاقد عناصر پرزرق‌وبرق و جنجالی آن فیلم‌هاست و روی معماهای قتل تمرکز می‌کند، اما یادتان باشد که داستان پُو به خاطر اینکه اولین داستان کارآگاهی تخیلی است شهرت دارد و طبیعتاً روی شرلوک هلمزِ آرتور کانن دویل و دیگران تأثیر گذاشته است. من اولین بار در نوجوانی به واسطه آهنگ گروه آیرون میدن در (بهترین) آلبومشان یعنی KILLERS با «قتل‌های خیابان مورگ» آشنا شدم، اما هرگز داستان پُو را نخوانده بودم و بنابراین با گره‌گشایی خلاقانه آن درباره اینکه قاتل کیست آشنا نبودم. به همین دلیل، فیلم توجه مرا جلب کرد. نه، فیلم به اندازه اکثر آثار دیگری که نام بردم سرگرم‌کننده و پررنگ‌ولعاب نیست، اما مکان‌های اصیل فرانسوی و بازیگران عالی آن را نمی‌توان نادیده گرفت. جلوه‌های ویژه برای پایان‌بندی تعجب‌آورند، متقاعدکننده‌اند و هنوز هم جذابیت خود را حفظ کرده‌اند. زمان فیلم ۱ ساعت و ۴۰ دقیقه است و در منطقه پاریس، از جمله کلیسای نوتردام، میدان اپرا و بوته-شومون (که به جای بولونیای بوآ استفاده شد) فیلمبرداری شده است. تقریباً یک سوم آن خارج از شهر فیلمبرداری شده، مانند سکانس‌های زندان که در کوربیل، مرنه، در ۱۱۵ مایلی شرق شهر انجام شد. امتیاز: B-
2024-04-25