Demon of Paradise

Wuchak (منتقد)

***انسان‌مارمولکی که تو فیلیپین، ببخشید، یعنی تو هاوایی ول چرخ می‌زنه!***

استفاده از دینامیت برای صید غیرقانونی ماهی، یه موجود مارمولک‌مانند شبیه انسان رو توی یکی از جزایر هاوایی بیدار می‌کنه؛ قضیه‌ای که پای کلانتر محلی (با بازی ویلیام استیس) و یه زیست‌شناس دریایی (کاترین ویت) رو به ماجرا باز می‌کنه. صاحب یه اقامتگاه ساحلی (لورا بنکس) هم سعی می‌کنه از هیولای افسانه‌ای منطقه برای جذب مشتری سوءاستفاده کنه، اما اوضاع وقتی جنازه‌ها روی هم تلنبار می‌شن حسابی ترسناک می‌شه.

فیلم «اهریمن بهشت» (Demon of Paradise 1987) از اون فیلم‌های هیولاییه که پیرنگ اصلی «آرواره‌ها» (Jaws 1975) رو با «تمساح بزرگ» (The Great Alligator 1979) و «غرغروها» (Gargoyles 1972) قاطی کرده. صحنه هلیکوپتر فیلم کپی ضعیف و ناشیانه‌ای از «آرواره‌ها ۲» (Jaws 2 1978) هست که در مقایسه با اون خیلی آماتور به نظر می‌رسه. بعضی‌ها هم این فیلم رو بازسازی غیررسمی فیلیپینی از «برآمده از اعماق» (Up from the Depths 1979) می‌دونن که تهیه‌کننده‌اش یعنی سیریو اچ. سانتیاگو ساخته، منتها با یه هیولای متفاوت.

هرچند داستان مثلاً توی هاوایی می‌گذره، اما لوکیشن‌ها کاملاً شبیه فیلیپینه و بومی‌ها هم قیافه‌شون به فیلیپینی‌ها می‌خوره، که خب معلومه چون فیلم همون‌جا فیلم‌برداری شده. اگه بتونید با این قضیه و البته تیتراژ ابتدایی فوق‌العاده کم‌خرجش کنار بیاید، با یه فیلم هیولایی بدک‌نیست طرفید که هیولاش ظاهر نسبتاً متفاوتی داره. من منتظر چیزی شبیه «مرد آبششی» فیلم «موجودی از باتلاق سیاه» (Creature of the Black Lagoon 1954) یا هیولاهای «انسان‌نماهای اعماق» (Humanoids of the Deep 1980) بودم؛ تا حدی شبیهشون هست، اما به اندازه کافی متفاوت و اثرگذاره.

کلانتر و زیست‌شناس دریایی، شخصیت‌های مثبت، محکم و دوست‌داشتنی‌ای هستن، اما بازی گوش‌خراش بنکس (صاحب اقامتگاه) و تلاش‌های بیش‌از‌حد فردریک بیلی برای «بامزه» بودن، این نقطه قوت رو خراب می‌کنه. از طرفی بخش جذابیت بصری هم فقط محدود شده به لزلی اسکاربرو، اون زن بلوند بیش‌ازحد لاغر و قدبلند. مدت زمان فیلم ۱ ساعت و ۲۷ دقیقه‌ست.

نمره: C