From the Hip

John Chard (منتقد)

به نظرم طنزها و معماهای حقوقی همیشه جواب می‌دهند. رابین «استورمی» ویترز به شدتی مشتاق است که در شرکتی که در آن کار می‌کند پله‌های ترقی را طی کند - آن هم زودتر، نه دیرتر! ویترز با به راه انداختن یک سری ماجراها، با چنگ و دندان خودش را به جایگاهی باارزش می‌رساند. اما درست زمانی که فکر می‌کند بالاخره موفق شده، شرکا یک پرونده دادگاه بدون شانس برد را روی دوشش می‌گذارند... فیلم «از روی غرور» (From The Hip) به کارگردانی باب کلارک و با بازی جاد نلسون (در نقش ویترز)، الیزابت پرکینز، جان هرت و دارن مک‌گاوین، یک اثر کاملاً کلاسیک از دهه ۱۹۸۰ است. این فیلم با حال و هوای شرکت‌های حقوقی یپی و حضور نلسونِ عضو گروه «برات پک» در نقش اصلی، اصلاً جای تعجب ندارد که این‌طور به نظر برسد. البته این به آن معنا نیست که باید در همان دهه باقی بماند، زیرا هرچند فیلم از نظر تطابق با جوامع در حال رشد ما خیلی خوب پیر نشده و کلک‌های حقوقی استورمی هم غیرقابل باورند، اما ترکیبی عالی از طنز و معماهای اخلاق حقوقی را ارائه می‌دهد. فیلم به طرز محسوسی خنده‌دار است، حداقل تا زمانی که جان هرت در نقش یک متهم به قتل خودبزرگ‌بین وارد می‌شود و نه تنها فیلم را مال خود می‌کند، بلکه آن را به سمتی بسیار تاریک‌تر می‌کشاند. شاید این ترکیب خیلی افراطی است چون فیلم امتیاز پایینی از خیلی‌ها گرفته؟ شاید بازی خودنمایانه و روان‌پریشانه جان هرت فقط باعث می‌شود کم‌وکافی‌های سایر بازیگران بیشتر به چشم بیاید؟ چیزی که می‌دانم این است که تماشای مجدد این فیلم همچنان کلی خنده به لبم آورد، وقتی استورمی ترفندهایش را در دادگاه رو می‌کند و بله، در طول فینال نفس‌گیر فیلم وقتی داگلاس بنوئیت با بازی جان هرت به جایگاه شهود فرا خوانده می‌شود، باز هم لبه صندلیخود میخکوب شده بودم. ۷/۱۰