The Lonely Passion of Judith Hearne

CinemaSerf (منتقد)

مگی اسمیت (Maggie Smith) در این اقتباس از رمان برایان مور (Brian Moore) بازی بسیار خیره‌کننده‌ای ارائه می‌دهد. او همان معلم پیانوی معروف است که پس از مرگ خاله¬اش (دیم وندی هیلر) روزگار سختی را می‌گذراند. او برای زندگی به یک مهمانسرا در دوبلین می‌آید و در آنجا با فضای عجیبی بین مهمانان مواجه می‌شود: صاحبخانه، پسرش و برادرش «مدن» با بازی باب هاسکینز (Bob Hoskins). او به باب علاقه‌مند می‌شود و جواهرات زیبایی که روی انگشتانش است، باعث می‌شود مرد فکر کند که او می‌تواند حامی مالی خوبی برای کسب‌وکار پیشنهادی‌اش یعنی همبرگر فروشی باشد. سوتفاهم‌ها بالا می‌گیرد و متوجه می‌شویم که این زن هم برای خودش دغدغه‌ها و مشکلات درونی دارد.

خود داستان بسیار عمیق است. فیلم به زندگی در دوبلینِ دهه ۱۹۵۰ ناخنک نمی‌زند، بلکه آن را کاملاً به تصویر می‌کشد. ریاکاری‌های کلیسا، طبقه متوسط، و نگاه جامعه به الکل و سِکس کاملاً عریان به نمایش درمی‌آیند تا خودمان تماشا کنیم و قضاوت کنیم. این یکی از استراتژی‌های خوب جک کلیتون (Jack Clayton) کارگردان برای این اثر سینمایی نسبتاً دلگیر و اغلب افسرده‌کننده است. فیلم اصلا به اختلافات فرقه‌ای نمی‌پردازد و به همین دلیل بسیار تأثیرگذارتر است؛ تمرکز اصلی روی این زن سرگردان است که پشت نقابی پنهان شده که بخشی از آن را جامعه ساخته و بخشی را خودش.

هاسکینز در فیلم کمی به نظر حیله‌گر و بی‌رحم می‌رسد، و ایان مک‌نیس (Ian McNeice) در نقش «برنارد» بازی بسیار چرکین و چندش‌آوری ارائه می‌دهد که چاقی و زمختی‌اش تضاد خوبی با ظاهر به اصطلاح «محترم» مهمانسرای مادر دخالت‌گرش «خانم رایس» (ماری کین) دارد. البته داستان ساختاری اپیزودیک دارد که همین باعث می‌شود حس پیشرفت واقعی در آن احساس نشود. داستان یکی دو بار بیشتر از حد لازم خودش را ریست می‌کند تا اینکه به پایان می‌رسد؛ پایانی که هرچند کمی خوش‌بینانه است، اما ته دل آدم را هم خالی می‌کند.

توجه به جزئیات عالی است؛ فضاها، لباس‌ها و فیلمبرداریِ دوبلین به راحتی از این بازیگر زن اصلی در یکی از بهترین نقش‌آفرینی‌هایش حمایت می‌کنند.