هرکول پوآرو
این مجموعه معمایی بر اساس رمانهای جنایی و داستانهای کوتاه آگاتا کریستی ساخته شده و نام خود را از کارآگاه نقش اولش، هرکول پوآرو (دیوید سوشه) گرفته است. پوآرو افسر سابق و مشهور پلیس بلژیک است که پس از جنگ برای همیشه در لندن ساکن شد و به چنان شهرتی در زمینه کارآگاهی خصوصی دست یافت که به شخصیتی برجسته در جامعه تبدیل شد. در هر قسمت، پوآرو یک معمای جنایی، که اغلب قتل است، را برای مشتریانش یا به دلیل کنجکاوی شخصی حل میکند. او معمولاً توسط دستیار وفادار انگلیسیاش، کاپیتان هستینگز (هیو فریزر) و یا رقیب صمیمیاش در اسکاتلندیارد، بازرس جپ (فیلیپ جکسون) همراهی میشود.
سال انتشار: 1989–2013 کارگردان: ژانر: Crime، Drama، Mystery امتیاز: 8.6نقدها و نظرات
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
دمِ LWT و در نهایت ITV Studios گرم بابت این سفر تلویزیونی فوقالعاده! پوآرو با بازی درخشان سر دیوید سوشه یکی از بهترین سریالهای دنیاست. حتی کتابهای آگاتا کریستی هم به خوبی نویسندگی این سریال نیستن (خسته نباشید به نویسندههای پوآرو!). تا وقتی این شاهکار شیک، پرتعلیق، خوشساخت و خوشبازی رو ندیدید، نمیدونید هیجان واقعی یعنی چی! سبک آرت دکو به خاطر طراحی صحنههای شیک و باکلاس این سریال دوباره محبوب شد. موسیقی متن هم کاملاً با اون رویکرد ظریف، استایلیش و نوستالژیک پوآرو به معماهای قتل همخونی داره.
بازی بازیگرها حرف نداره! دوستیهای پوآرو واقعاً دیدنیه. بازرس جپ (با بازی جکسون) رو داریم که با اون اخلاق خاص و کمدیش عالیه. کاپیتان هستینگز (با بازی فریزر) که با اون سادگی جذاب و دوستداشتنیش مثل یه تیکه جواهره. من مخصوصاً عاشق خانم لمون (با بازی موران) هستم که خیلی وظیفهشناس، منظم و مهربونه. و در آخر، آریادنی اولیور (با بازی وانامیکر) که واقعاً بامزه و باهوشه. اونا برای هم احترام قائلن، با هم توی هزارتوی وحشتناک قتلها پیش میرن، هنوز میتونن با هم بخندن و هیچوقت ارزش خوبیهای دنیا رو فراموش نمیکنن. روابط کاری و دوستیهای شخصی اونا برای همه یه الگوئه.
سر دیوید سوشه بهترین هرکول پوآرویاریه که میشه تصور کرد، یه آدم همهچیتموم! بازیگریش به اندازه قدرت تشخیص جرمِ موسیو پوآرو بینقصه. آقای سوشه اونقدر توی نقش پوآرو غرق شده (که حدود ۲۵ سال هم ایفاگرش بود) که سخته باور کنیم واقعاً بزرگترین کارآگاه بلژیکی دنیا نیست (لطفاً به خاطر پوآرو هم که شده یادتون نره که اون فرانسوی نیست!). طرز راه رفتن آقای سوشه، وسواسی که روی سبیلهاش داره، تنفرش از کثیفیهای دنیا و نیازش به تمیزی، اصرارش روی بهترین بودنِ همهچیز و اون رقص سلولهای خاکستریش، همهچیز به طرز شگفتآوری واقعیه!
دلم برای اون ماشینهای قدیمی اوایل قرن بیستم و مد اون دوران تنگ میشه. دلم برای سفر کردن با پوآرو به دور دنیا، کشف زیباییها و تلاش برای درک زشتیها در کنار هم، و دیدن زندگی از دریچه چشمهای باهوش اما معصوم و تنهای اون تنگ میشه. به امید دیدار، از طرف یک طرفدار پر و پا قرص!