Casablanca Express
الجزایر، ۱۹۴۲. آلن کوپر، مأمور ویژه ضدجاسوسی، مأمور حفاظت از وینستون چرچیل، نخست‌وزیر بریتانیا می‌شود که با قطار اکسپرس کازابلانکا عازم جلسه‌ای فوق‌سری با فرانکلین روزولت و ژوزف استالین است. با این حال نازی‌ها پیشاپیش از نقشه باخبر شده‌اند و گروهی از چتربازان تاکتیکی ارتش آلمان با شبیخون به تکاوران محافظ، قصد ربودن چرچیل را دارند. اکنون کوپر و همکارانش، سروان فرانچتی و ستوان لورنا فیشر، باید در حمله‌ای متقابل و ناامیدانه پیش از آنکه همه‌چیز از دست برود اوضاع را کنترل کنند. اما آیا به موقع موفق خواهند شد؟
سال انتشار: 1989 کارگردان: Sergio Martino ژانر: Action، Thriller، War نویسندگان: Roberto Leoni، Ernesto Gastaldi، Sergio Martino امتیاز: 4.1راهنمای والدین Casablanca Express
نقدها و نظرات
CyrusPK (منتقد)
شاید اعتبار و قدرت نام ستاره‌ها در سینمای امروز کمتر از دهه‌های گذشته باشد. این روزها فیلم‌ها بیشتر بر اساس ایده و فیلم‌نامه فروخته می‌شوند تا نام بازیگران، و کمتر پیش می‌آید که یک ستاره صرفاً با نام خودش بتواند تضمین‌کننده فروش افتتاحیه یک فیلم باشد. گروه بازیگری «کازابلانکا اکسپرس»—یک اثر با محوریت جنگ جهانی دوم که در مراکش و ایتالیا فیلم‌برداری شده—دو نوع مختلف از انتخاب بازیگر بر اساس شهرت در آن دوران را به نمایش می‌گذارد.
نوع اول، استفاده از بازیگرانی با کارنامه‌ای پربار و طولانی است که شاید دیگر زمان ستاره اول بودنشان به سر آمده بود؛ گلن فورد در ۷۳ سالگی و دونالد پلیزنس در ۷۰ سالگی نقش‌های مکمل پررنگی دارند که سازندگان برای پوسترها و تبلیغات فیلم روی نام و حضور سنگین آن‌ها حساب باز کرده بودند. فورد در دهه قبل از این فیلم به ندرت بازی کرده بود، در حالی که پلیزنس در آثار کم‌هزینه و متنوع بسیار پرکار بود. تماشاگران قدیمی‌تر با کارهای این دو نفر به خوبی آشنا بودند و احتمالاً از دیدن دوباره‌شان روی پرده خوشحال می‌شدند.
نوع دوم از این ترفند، استفاده از فرزندان بازیگران نامدار بود؛ در اینجا پسران شان کانری و آنتونی کوئین انتخاب شده بودند تا با تکیه بر حس کنجکاوی مخاطبان، ببینند آیا آن‌ها هم به اندازه پدرانشان ستاره‌های بزرگی خواهند شد یا نه. در عمل هیچ‌کدام کاریزمای چندانی ندارند، ولی تمایل و شجاعت واضح آن‌ها برای اجرای صحنه‌های پیچیده بدلکاری بدون استفاده از بدلکار، واقعاً تحسین‌برانگیز است.
سکانس‌های اکشن تماشایی و پیچیده روی سقف و اطراف قطار، باورپذیری و جذابیت فیلم را به شدت بالا برده‌اند. البته پیرنگ داستانی تا حدودی سرهم‌بندی‌شده و کلیشه‌ای است، هرچند پیچش پایانی بدی ندارد، و لوکیشن‌های دورافتاده‌ای که قطار از آن‌ها عبور می‌کند حال‌وهوای خاصی به فیلم بخشیده‌اند. دیالوگ‌ها در برخی جاها ناخواسته خنده‌دار از آب درآمده‌اند و دوبله سنگین پس از تولید هم کاملاً مشهود است. از تماشای بار اول «کازابلانکا اکسپرس» لذت بردم، اما فکر نمی‌کنم عمق یا جذابیت خاصی داشته باشد که آدم را برای بار دوم پای تماشایش بنشاند.