Madame Sousatzka

CinemaSerf (منتقد)

خوشبختانه برای «مانک» (با بازی ناوین چودری)، او معلم مدرسه‌ای دارد که یک نابغه را از روی نگاهش تشخیص می‌دهد، و به همین دلیل به مادر تازه‌مجردش «سوشیلا» (شابانا اعظمی) پیشنهاد می‌کند که او را پیش معلم پیانوی هم‌نام فیلم (شرلی مک‌لین) بفرستد. او زنی نسبتاً عجیب‌وغریب است اما بلافاصله تشخیص می‌دهد که این پسربچه مهارت دارد - و البته مشکلاتی هم دارد. همان‌طور که زندگی خانوادگی‌اش متشنج‌تر می‌شود و بیزینس مادرش به ته خط می‌رسد، او تمرکز خود را از دست می‌دهد. این وضعیت با حضور همسایه‌ی طبقه‌ی بالای مادرش «جنی» (توایگی) که مانک کمی نسبت به او وسواس پیدا کرده، بدتر هم می‌شود. شاید ارتباط بین معلم و شاگرد و فرصت پیش‌رو برای اثبات تسلطش بر پیانو در ابعادی بزرگ، همان قدم‌های لازم برای «مانک» باشد تا به بزرگسالی‌ای که مشتاقانه به دنبالش است نزدیک شود! این وسط قطعات پیانوی فوق‌العاده‌ای از شوپن و شومان هم شنیده می‌شود و من فکر می‌کنم علاوه بر تلاش محکم چودری در نقش پسر جوان، او از پس هماهنگی لب و صدا با پیانو (لیپ‌سینک) هم به خوبی برآمده است. «لیدی امیلی» با بازی بانو پگی اشکرافت حضور کمی دارد و تاثیری ملایم بر جریان داستان می‌گذارد، اما فیلم واقعاً متعلق به شرلی مک‌لین است که کاراکتر ناقص، مغرور و درمانده‌اش را به تصویر می‌کشد - و فکر می‌کنم این کار را با مهارت انجام می‌دهد. آن ضرب‌المثل وحشتناک درباره کسانی که می‌توانند کار را انجام دهند اما نمی‌توانند درس بدهند وجود دارد؛ و تا حدودی می‌بینید که کاراکتر او تقریباً به پتانسیل شاگرد جوانش حسادت می‌کند، در حالی که مانک به تدریج تحت آموزش گاهی بسیار مهاجمانه‌ی او، شروع به نشان دادن پتانسیل واقعی‌اش می‌کند! فیلم ترکیبی پیچیده از عناصر پربار و ملودرام اجباری است، اما آن بخش اختلاف خانوادگی در حد قابل کنترلی نگه داشته شده که در نهایت ترکیبی جذاب از کهنه‌کار و تازه‌وارد را به ما می‌دهد و حتی ترانه‌ای از توایگی هم در فیلم وجود دارد. طراحی تولید باکلاس است، دیالوگ‌ها داستان را معطل نگه نمی‌دارند و هرچند گاهی اوقات کمی افت می‌کند، اما همچنان ارزش دیدن را دارد.