Promised Land
یک درام خشن که سرگذشت دو آشنای دبیرستانی، یعنی هنک ستاره بسکتبال و دنی، پسری عجیب‌وغریب که حالا تبدیل به یک ولگرد شده را پس از فارغ‌التحصیلی دنبال می‌کند. این فیلم که اولین اثر سفارشی جشنواره فیلم ساندنس است، روی دیگر رویای آمریکایی را به تصویر می‌کشد؛ جایی که هنک و دوست‌دختر تشویق‌کنندهlاش مری، به سمت زندگی متوسطی کشیده می‌شوند که برای دنی و همسر روانی‌اش بِو دست‌نیافتنی است.
سال انتشار: 1987 کارگردان: Michael Hoffman ژانر: Drama نویسندگان: Michael Hoffman امتیاز: 5.7نقدها و نظرات
Wuchak (منتقد)
**_درامی دلگیر و هنری درباره جوانان در قلب غرب آمریکا_** سه دانش‌آموز از کلاس سال ۸۵ در یک شهر کوچک در یوتا راه خود را جدا می‌کنند: هنک (جیسون گدریک) به دنبال ستاره شدن در بسکتبال است، اما به پلیس شدن رضایت می‌دهد؛ دوست‌دخترش (تریسی پولان) برای کشف هنر و امکانات رمانتیک به دانشگاه می‌رود؛ دوست سربه زیر آن‌ها دنی (کیفر ساترلند) به شکلی کنجکاوانه مدرسه را رها می‌کند تا به دنبال یک شغل نامشخص بگردد و در نهایت هم‌نشینی با زنی بی‌محابا (مگ رایان) را انتخاب می‌کند. وقتی دنی با دختر جدیدش به خانه برمی‌کند، زمینه را برای یک کریسمس تحول‌آفرین فراهم می‌کند. فیلم «سرزمین موعود» (۱۹۸۷) اولین فیلمی بود که جشنواره فیلم ساندنس سفارش ساخت آن را داد و به همین دلیل، یک فیلم مستقل واقعی محسوب می‌شود که در سال ۱۹۸۶ سه میلیون دلار هزینه‌برده و نویسندگی و کارگردانی آن بر عهده مایکل هافمن بوده است. این اثر بیشتر یک درام هنریِ بلوغ و بررسی شخصیت است که با کمی فیلم جاده‌ای، تریلر جنایی و تراژدی تیره آمیخته شده است. این فیلم از نظر محتوا و کیفیت شبیه به اثر هم‌دوره خود «کمتر از صفر» است و با فضای فیلم اصلی «پابرهنه» (Footloose) از سه سال قبل ترکیب شده است. درست مانند «کمتر از صفر»، فیلمی هنری و دلگیر است. در حالی که تقریباً در حد و اندازه «کمتر» است، اما از نظر سرگرمی همه‌جانبه یا تم‌های قدرتمند، حتی به خوبی «پابرهنه» هم نمی‌شود، هرچند که تلاشش را می‌کند. از نکات مثبت، چهار بازیگر فیلم متقاعدکننده هستند و کیفر در نقش مرد بیش از حد سربه‌زیر بسیار به چشم می‌آید (که نقطه مقابل نقش نمادین او در فیلم «پسران گم‌شده» در اوایل همان سال است). تعجبی ندارد که او با بِو (رایان) ارتباط برقرار می‌کند چون او دقیقاً نقطه مقابل است و بنابراین آنچه را که دنی ندارد، داراست. صحبت از مگ شد، او برخلاف کلیشه‌ها نقش‌آفرینی کرده و به شکل غافلگیرکننده‌ای موفق است. این موضوع انتقاد اولیور استون را رد می‌کند که چهار سال بعد در فیلم «دورس» مدعی شده بود او نمی‌تواند فضای ضدفرهنگی دهه ۶۰ وحشی را به تصویر بکشد. اگر او نتقسته این ویژگی را از مگ بیرون بکشد، تقصیر خودش است. شخصیت بِو، هرچند که توسط مگ خوب از آب درآمده، اما پس‌زننده است و ریشه اتفاقاتی که رخ می‌دهد محسوب می‌شود. با این حال، این واقع‌گرایانه است و ظاهراً داستان بر اساس یک ماجرای واقعی ساخته شده است. همه ما چنین «روح‌های آزاد» احمقی را می‌شناسیم (آن‌ها در واقع آزاد نیستند، اما این بحث دیگری است). روند فیلم با انتقادی مبهم از آرمان‌های آمریکا در دهه پویای ۸۰ و موضع طرفدار تفکر حمل سلاح دولت ریگان مخدوش شده است. واکنش هنک در میدان تیراندازی روستایی در پایان فیلم هم عجیب‌وغریب است و هم خنده‌دار. پاسخ به آنچه اتفاق می‌افتد ساده است: مثل آدم‌های احمق شهروندان را با سلاح گرم تهدید نکنید تا مشکلی پیش نیاید. زمان فیلم ۱ ساعت و ۴۲ دقیقه است و در مناطق مختلف یوتا از جمله وندوور و پروو و همچنین رنو در نوادا فیلمبرداری شده است. نمره: C
2023-10-27kevin2019 (منتقد)
«سرزمین موعود» بر اساس یک داستان واقعی ساخته شده، اما داستان چندان جذاب و گیرا ندارد. فیلم واقعاً چیزی بیشتر از بازگویی خشک و بی‌روحِ واقعیت‌ها نیست و حداقل فیلم‌سازان توانسته‌اند درام‌پردازی واقع‌بینانه‌ای از برخی رویدادهای واقعی ارائه دهند، بدون اینکه تسلیم وسوسه شوند که آن را به یک فیلم پاپ‌کورنی تبدیل کنند و به همه افراد درگیر در این حادثه توهین کنند. همچنین مشکل دیگر این است که زمان فیلم عمدتاً صرف سفر جاده‌ای ۴۰۰ مایلی دنی و بورلی به شهر زادگاه دنی یعنی اشویل می‌شود و شما قطعا مجبورید سختیِ تک‌تک مایل‌های این سفر بی‌حادثه و به‌ویژه خسته‌کننده را تحمل کنید؛ سفری که به شکلی زیبا و هنرمندانه فیلمبرداری شده، هرچند که درست مثل باقی بخش‌های فیلم، صبر آدم را تا مرز انفجار امتحان می‌کند.
2024-04-26