After Midnight

Wuchak (منتقد)

**_یک آنتولوژی ترسناک و سرگرم‌کننده از اواخر دهه هشتاد_**
استادی در یکی از دانشگاه‌های لوس‌آنجلس روش غیرمعمولی برای آموزش ترس به دانشجویانش پیش می‌گیره که باعث توبیخش از طرف مسئولان دانشگاه می‌شه. برای همین، دانشجویان رو به خانه شخصی خودش دعوت می‌کنه تا آزمایش‌های بیشتری انجام بده، که در نهایت به تعریف کردن سه داستان ترسناک ختم می‌شه. «بعد از نیمه‌شب» (1989) یکی از اون آنتولوژی‌های هیجان‌انگیز/ترسناکه، شبیه به «سه‌گانه وحشت» که ۱۴ سال قبل ساخته شده بود و بخش ماندگار «آملیا» (همون عروسک زونیِ عذاب‌آور) رو داشت.

این فیلم که توسط نویسندگان «کابوس در خیابان الم ۴» نوشته شده، شامل چهار داستان کوتاهه (اگر داستان اصلی یا همون فریم استوری رو هم حساب کنیم، که با کنایه اسمش رو گذاشتن «داستان آلیسون»). طنز ماجرا اینجاست که همین داستان اصلی از آب درمیاد بهترین بخش فیلم! و اگه فیلم فقط روی همین داستان تمرکز می‌کرد و جزئیات بیشتری بهش می‌داد، خیلی بهتر می‌شد. رامی زادا در نقش استاد مرموز و کاریزماتیک فوق‌العاده‌ست. با این حال، سه داستان دیگه هم بد نیستن و جذابیت‌های خودشون رو دارن.

حالا که حرفش شد، مونیک سالسیدو (لیسا) با اون لباس زرد تنگش بین بازیگران زن کاملاً به چشم میاد و بعد از اون جودی آرونسون (جنیفر)، که هر دو در بخش «شبی در شهر» بازی می‌کنن. مارگ هلگنبرگر (الکس) هم در بخش «اپراتور تمام‌شب» قابل توجهه. زمان فیلم ۱ ساعت و ۳۲ دقیقه‌ست و در لوس‌آنجلس (از جمله خانه استیمسون) و ماليبو ساخته شده.
امتیاز: -B