Chattahoochee
یک قهرمان جنگ آمریکایی دست به خودکشی می‌زند و سر از بیمارستان روانی ایالتی چاتاهوچی درمی‌آورد. اما او متوجه می‌شود که پزشکان بیمارستان بیماران را تحقیر می‌کنند و کادر درمان در حال کشتن آن‌ها هستند.
سال انتشار: 1989 کارگردان: Mick Jackson ژانر: Biography، Drama نویسندگان: James Cresson امتیاز: 6.3نقدها و نظرات
John Chard (منتقد)
خب، فکر نمی‌کنم من یک قهرمان باشم. اصلاً حس و حال قهرمان‌ها را ندارم. من فقط کاری را که می‌توانستم انجام دادم. یک کار در هر زمان. قدم به قدم. چاتاهوچی به کارگردانی میک جکسون و نویسندگی جيمز کرسون (در فیلم با نام جيمز هیکس) ساخته شده است. گری اولدمن، دنیس هاپر، فرانسیس مک‌دورمند، پاملا رید، ند بیتی و ام. امت والش در آن به ایفای نقش پرداخته‌اند. موسیقی کار جان ای. کین است و فیلم‌برداری را اندرو دان بر عهده داشته. در سال ۱۹۵۵ در فلوریدا، امت فولی (اولدمن)، کهنه‌سرباز جنگ کره، دچار فروپاشی عصبی شده و در یک زندان-بیمارستان روانی با «امنیت حداکثری» حبس می‌شود. او در اینجا شاهد آزار و سوءاستفاده از بیماران است. یکی از آن‌ها سر از آشیانه فاخته درآورده است. فیلم چاتاهوچی که داستانی پرتعلیق درباره حبس و زندان است، از فیلم‌نامه‌ای کلیشه‌ای رنج می‌برد که نمی‌تواند به سطح بالای فیلم‌های ارائه‌دهنده «سوءمدیریت» بیماران سلامت روان برسد. تلاش‌های فولی برای افشای شرایط کابوس‌وار تأسیساتی که در آن زندانی است، بیننده را مجذوب خود نگه می‌دارد؛ همان‌طور که رفاقت در حال شکل‌گیری او با بنسون (هاپر) و به هم خوردن رابطه او با دختری که در بیرون دوستش دارد (مک‌دورمند) جذاب است. در نهایت، بازی بازیگران اصلی خوب است، اما نویسندگی و کارگردانی به قدری خشک و معمولی است که در نهایت هوس آثار «بزرگ» قبلی در این ژانر به سرتان می‌زند. ۶/۱۰
2020-02-22