State Park
یک تاجر شرور قصد دارد در کنار یک پارک ایالتی قدیمی، کارخانه تولید سموم دفع آفات بسازد و نقشه‌های مخفیانه‌ای برای تخلیه زباله‌های سمی در این منطقه دارد. بزرگ‌ترین مشکل این تاجر، یک معترض محلی است که لباس خرس به تن می‌کند و هر کاری از دستش برمی‌آید انجام می‌دهد تا جلوی این فاجعه زیست‌محیطی را بگیرد. در این میان، مسیر زندگی چند نوجوان با داستان‌های متفاوت، در راه تلاش برای نجات پارک به هم گره می‌خورد.
سال انتشار: 1988 کارگردان: Kerry Feltham, Rafal Zielinski ژانر: Comedy نویسندگان: Darrell Fetty امتیاز: 4.6نقدها و نظرات
Wuchak (منتقد)
_**شاید کلیشه‌ای به نظر برسه، اما یک فیلم «بدِ» خوبه!**_
چند تا جوان در یک پارک ایالتی در میشیگان دور هم جمع می‌شن؛ پارکی که توسط یک سرمایه‌دار گردن‌کلفت تهدید میشه. این یارو می‌خواد زمین‌های خانواده‌ای رو که به شناگرها و کمپ‌زن‌ها خدمات می‌دن تصاحب کنه، بماند که می‌خواد زباله‌های سمی رو هم همون نزدیکی‌ها تخلیه کنه! جیمز وایلدر (James Wilder) و کیم مایرز (Kim Myers) نقش‌های اصلی رو بازی می‌کنند. فیلم "State Park" (1988) روی نسخه ویدیو به اسم “Heavy Metal Summer” هم شناخته می‌شد. این یک کمدی ب-مووی (B-movie) شاد و شنگوله که روی کمپ تابستانی تمرکز داره، البته نه به شکل معمول که یک مشت نوجوان در قالب یک گروه سازمان‌دهی‌شده با هم به کمپ برن (مثل فیلم “Meatballs” محصول ۱۹۷۹). با اینکه این یک اثر کم‌خرج و از نظر فنی یک «فیلم بد» محسوب میشه، اما از نظر سرگرم‌کننده بودن حرف نداره! و خب، اصل جنس هم همین سرگرمیه. بله، بعضی جاها بیش از حد لوس و احمقانه میشه، اما بازیگرهای خوبی داره، لوکیشنش چشم‌نوازه، داستانش گیرائه، موسیقی متن کیفیت والای دهه هشتادی داره و حتی یک موزیسین معروف هارد راک هم توش حضور غافلگیرکننده‌ای داره!
در بخش بازیگران زن، کیم مایرز در نقش «ایو» بی‌نهایت باکیوت و جذابه، حتی بشه گفت به سبک جوونی‌های مریل استریپ شگفت‌انگیزه؛ شاید او رو از فیلم «کابوس در خیابان الم ۲» (1985) یا احتمالا در نقش پَم در اپیزود “The Soul Mate” سریال ساینفلد (1996) به یاد بیارید. از طرفی ایزابل مجیاس نقش «مارشا» رو بازی می‌کنه و من عاشق خط داستانیش با اون پسر پانک-متالی شدم. بعدش جنیفر اینچ رو داریم در نقش «لینی»؛ او خجل و دلنشینه و صدای زنانه و آروم خاصی داره. در سمت دیگه، جیمز وایلدر اون جذابیت و «کول» بودن پیتر فوندا رو داره، هرچند یکم قدش کوتاه‌تره.
نمی‌تونم از فرعیات سرگرم‌کننده دو تا راکر متالیست بگذرم. درامر گروه (لوئیس توچی) آدم رو یاد نیکی سیکس از گروه موتلی کرو (Mötley Crüe) می‌اندازه. وقتی در نهایت روی صحنه اجرا می‌کنن خیلی خنده‌داره، چون ۱) اصلاً اون‌قدرها هوی یا اکستریم نیستن و ۲) صدای خواننده شبیه زن‌هاست! البته دلیلش اینه که ریچل سوئیت آهنگ رو روی موسیقی متن خونده بوده (احتمالا اینم بخشی از شوخی فیلمه). یکی از آهنگ‌ها “Love is Like a Chainsaw” نام داره. تحریرها و حس خواننده زن من رو یاد آهنگ “Living in America” از گروه The Sounds انداخت که ۱۴ سال بعد منتشر شد. انگار هر چی قدیمی میشه دوباره مد میشه، نه؟ علاوه بر ریچل سوئیت، موسیقی متن شامل کارهایی از تد نوجنت و گروه TT Quick و دیگرانه.
این کلاً یک فیلم مفرّح و سرگرم‌کننده‌ست که جادوی اواسط/اواخر دهه ۸۰ رو به زیبایی به تصویر می‌کشه (چون همون موقع‌ها هم فیلمبرداری شده)؛ مغزتون رو خاموش کنید و ازش لذت ببرید. زمان فیلم ۱ ساعت و ۲۷ دقیقه‌ست و در پارک ملی مون-ترومبلان و دریاچه مونرو در کبک فیلمبرداری شده که کمی بیش از یک ساعت با ماشین تا شمال غربی مونترال فاصله داره.
نمره: B