Adam
دست خداوند آدم را از خاک زمین خلق کرده و او را روی سیاره‌ای کوچک و خالی قرار می‌دهد. هر یک از کارهای آدم — که ابتدا نمی‌تواند بایستد، بعد مثل سگ واق‌واق می‌کند و سپس به خواب می‌رود — نیازمند دخالت خداست. وقتی آدم متوجه کوچکی سیاره، نبود هیچ کاری برای انجام دادن و عدم تمایل خدا به ترک زمین می‌شود، افسرده، تنها و غمگین می‌گردد. پس خداوند از او می‌خواهد چند دقیقه‌ای دندان روی جگر بگذارد تا همدمی برایش خلق کند. آدم حسابی ذوق‌زده می‌شود: پاپیون می‌زند، دهان‌شویه مصرف می‌کند و دسته‌گلی می‌آورد. اما آیا خواسته خدا هم همان چیزی است که آدم فکر می‌کند؟
سال انتشار: 1992 کارگردان: Peter Lord ژانر: Animation، Short نویسندگان: Peter Lord امتیاز: 6.6نقدها و نظرات
CinemaSerf (منتقد)
راستش باید اعتراف کنم اگه منم جای «آدمِ» پیتر لرد بودم، حسابی شاکی می‌شدم از اینکه لخت مادرزاد پرتم کرده روی یه توده گِل آسمانی و هر از گاهی فقط دستش پیداش میشه تا مطمئن بشه مثل یه میمون دست‌آموز ادا درمیارم (تازه اگه فرض کنیم تا این مرحله از فرگشت سیاره اصلاً میمونی خلق شده باشه). برای اینکه قضیه یکم جالب‌تر بشه، یه کوله‌پشتی بهش میده و می‌فرستدش دور دنیا بگرده، اما با توجه به اینکه کل فیلم کلاً شش دقیقه‌ست، بعیده این کار حس کنجکاویش رو ارضا کنه. بعد خالقش پیش خودش میگه: «فهمیدم! بذار یه همدم به آدم بدم.» آدم هم حسابی خرکیف میشه؛ پاپیونش رو می‌بنده و هر جوری هست یه دسته‌گل جور می‌کنه — ولی آیا آمادگی این رو داره که با دومین گونه‌ای که قراره تو دنیاش زندگی کنه روبه‌رو بشه؟
این اثر یه انیمیشن خمیری (استاپ‌موشن) خیلی ساده‌ست که هنر مجسمه‌سازی پیتر لرد رو خیلی خوب نشون میده، ولی از طرفی همون شوخ‌طبعی خاصی رو داره که یه دهه قبلش توی کاراکتر تلویزیونی «مورف» دیده بودیم و قصه رو جلو می‌بره. به نظرم انیمیشن‌های دست‌ساز واقعاً بی‌رقیبن، و هرچند شاید این پیچیده‌ترین کاری نباشه که تا حالا دیدین، ولی یه نمایش واقعاً لذت‌بخش از اینه که چطور میشه با یکم خمیر بازی، یه ذره تخیل و مقداری دستکاری در داستان‌های کتاب مقدس یه اثر جذاب خلق کرد.