Hear My Song

CinemaSerf (منتقد)

نمی‌دانم چه شد که «تد بیتی» را در نقش یک خواننده اپرا تصور کردم، اما او از عهده این نقش در این کمدی سبک و سرگرم‌کننده به خوبی برآمده است. این جوزف لاکِ اوست که از اداره مالیات پادشاهی و پلیس سرسخت «ابوت» (دیوید مک‌کالوم) فراری است و حالا سر از ایرلند درمی‌آورد؛ درست زمانی که «میکی» (آدریان دانبار)، صاحب کلوپ شبانه‌ای که دست‌وپا می‌زند، به دنبال اجرایی است تا جانی تازه به کسب‌وکار ازدست‌رفته‌اش ببخشد. بعد از چند ماجراجویی که شامل یک تجربه جنسی ناگهانی، چند کلاه‌برداری و مقداری کمدی نیمه‌اسلپ‌استیک می‌شود، «میکی» بالاخره موفق می‌شود به لاک برسد، اما آیا می‌تواند او را قبل از اینکه کلی دردسر و مانع نقشه‌هایش را برای سرگرم کردن مردم، پس گرفتن دختر موردعلاقه‌اش (تارا فیتزجرالد) و نجات کسب‌وکارش خراب کند، روی صحنه ببرد؟ به دلیلی نامعلوم، هنگام تماشای این فیلم یاد «ویسکی به وفور» افتاده بودم. نه به این خاطر که داستان‌ها یا شخصیت‌ها شباهتی به هم دارند، بلکه به این دلیل که فیلم کمی از آن لطافت و رویاپردازی سلتیک را ارائه می‌دهد. فیلم به شکلی احمقانه و کمی سوررئال سرگرم‌کننده است؛ با پایانی که مشخص است دوبله شده و دانباری که شاید خیلی طوفانی شروع نکند، اما خیلی جذاب خودش را در نقش جا می‌اندازد. فیلم همچنین نگاهی بسیار ملایم به تمام تشریفات تئاتر دارد - که اینجا با شال سفید و کلاه فدوریِ داخل خانهِ بیتی به تصویر کشیده شده - و ترانه‌ها با شور و حرارت اجرا می‌شوند، حتی اگر به زبانی خوانده شوند که هیچ‌کس نفهمیده اما همه با اشتیاق از آن لذت برده‌اند. این داستانی سبک و بی‌دغدغه است که احتمالاً زیاد در خاطرم نخواهد ماند، اما یکی از آن فیلم‌هایی است که شبکه ۴ بریتانیا با خلاقیت از آن حمایت کرده، خوب نوشته شده و به خوبی جواب داده است.