Howling VI: The Freaks

John Chard (منتقد)

دنیای شگفتی‌های هارکر. فیلم «گرگ‌نما» (۱۹۸۱) برای من یکی از بهترین فیلم‌های گرگ‌نمایی تاریخ سینما باقی مانده است؛ هرچند این روزها کمی کهنه به نظر می‌رسد، اما همچنان وحشتی نفس‌گیر در آن وجود دارد و کار جلوه‌های ویژه حتی در این عصر پیشرفت‌های شگفت‌انگیز جلوه‌ها، هنوز هم چشمگیر است. آنچه در واقع تعجب‌آور است این است که این اثر مجموعه‌ای از دنباله‌ها را به راه انداخت و به یک فرنچایز پولساز تبدیل شد که نه تنها نتوانست جوهر نوشته‌های گری براندر (Gary Brander) را درک کند، بلکه داستان‌هایش نیز نسبت به فرمول گرگ‌نما دچار نوعی اسکیزوفرنی بودند. بخش ششم: عجایب، فیلم فوق‌العاده‌ای نیست، اما ایده‌ای عالی در هسته خود دارد و قصه را به قلمرو مرموز فریک‌های سیرک می‌کشاند؛ بنابراین برای هر کسی که به فیلم‌های ترسناک با پس‌زمینه کارناوال، شهربازی یا سیرک علاقه دارد، بسیار جذاب خواهد بود. همین پس‌زمینه و فضای همه‌جانبه‌ی مرموزی که توسط هوپ پرلو (Hope Perello)، کارگردان، و ادوارد پی (Edward Pei)، فیلمبردار، خلق شده، است که این دنباله را بالاتر از حد متوسط نگه می‌دارد. داستان اساساً درباره یک ولگرد به نام ایان (با بازی برندان هیوز) است که وارد شهر کانتون بلوف می‌شود و با وجود مقداری خصومت از سوی کلانتر شهر، موفق می‌شود جایی برای اقامت نزد یک کشیش دچار مشکل به نام دیویی (جرِد بارکلی) و دخترش الیزابت (میشل ماتسون) پیدا کند. همه چیز آرام به نظر می‌رسد تا اینکه یک نمایش سیار به نام «دنیای شگفتی‌های هارکر» از راه می‌رسد. این نمایش که توسط آر.بی. هارکر مرموز (بروس پین) اداره می‌شود، در واقع نمایشی از افراد ناسازگار، فریک‌ها و آدم‌های عجیب‌الخلقه است. اما همان‌طور که هارکر راز تاریکی دارد، ایان نیز پنهان‌کاری‌هایی دارد و وقتی این رازها فاش شوند، شهر کانتون بلوف دیگر مثل سابق نخواهد بود. متاسفانه پوستر اصلی تبلیغاتی فیلم همه‌چیز را لو می‌دهد، بنابراین اسپویل خاصی نیست اگر بگوییم همه‌چیز به یک تقابل نهایی با هیولا ختم می‌شود و نام شخصیت «هارکر» هم سرنخ چندان مبهمی نیست. در این میان، روند استاندارد شکل‌گیری روابط وجود دارد؛ ایان در حالی که عاشق الیزابت و دیویی می‌شود با درون خودش می‌جنگد، و گشت‌وگذارها در این «نمایش» به اندازه کافی دلهره‌آور است. پین اجرای پرجلال و جبروت و اشرافی خوبی ارائه می‌دهد، و حضور آنتونی فرگاس و کارول لینلی در فیلم جنبه‌ی سرگرم‌کننده‌ای دارد و در عین حال یادآور این است که بازیگران گاهی اوقات مجبورند برای یک لقمه نان کار کنند! فیلم ظاهر آراسته‌ای دارد و هرگز به مخاطب توهین نمی‌کند، و با توجه به بودجه‌ای که در اختیار داشته، مستحق یک تحسین ملایم و بی‌رغبت شبیه دست زدنِ گلف است. حتی اگر برای طرفداران فیلم‌های گرگ‌نمایی اصلاً اثر واجب‌الروئی نباشد. ۶/۱۰