JFK
در ۲۲ نوامبر ۱۹۶۳، جان اف. کندی، رئیسجمهور آمریکا در دالاس ترور میشود. لی هاروی اسوالد به جرم این جنایت دستگیر و متعاقباً توسط جک روبی به ضرب گلوله کشته میشود؛ اقدامی که ظاهراً برای انتقام مرگ رئیسجمهور بوده است. تحقیقات رسمی به این نتیجه میرسد که اسوالد و روبی در جرایم خود به تنهایی عمل کردهاند، اما جیم گریسون، دادستان منطقه لوئیزیانا، به این موضوع مشکوک است. گریسون با تشکیل گروهی از افراد مورد اعتماد، تحقیقات مستقل خود را آغاز میکند که با واکنشهای تند چهرههای قدرتمند دولتی و سیاسی روبرو میشود.
سال انتشار: 1991 کارگردان: Oliver Stone ژانر: Drama، History، Thriller نویسندگان: Jim Garrison، Jim Marrs، Oliver Stone امتیاز: 8.0نقدها و نظرات
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
در ۲۲ نوامبر ۱۹۶۳، رئیسجمهور جان اف. کندی در دالاسِ تگزاس ترور شد. در ۲۴ سپتامبر ۱۹۶۴، کمیسیون تحقیق درباره ترور، نتایج بررسیهای رسمی دولت رو به لیندون بی. جانسون، جانشین کندی، ارائه داد. فیلم «JFK» داستان جیم گریسون (کوین کاستنر)، دادستان نیواورلئان رو دنبال میکنه که تحقیقات موازی خودش رو راه میندازه و در نهایت کار به دادگاه کلی شاو (رابرت دنیرو) در ۲۹ ژانویه ۱۹۶۹ به جرم توطئه برای قتل کندی میکشه. این تا به امروز تنها دادگاهی بوده که برای ترور کندی تشکیل شده.
از نظر درام سیاسی، این فیلم مخصوص طرفدارهای پر و پا قرص این ژانره. با زمان سه ساعتهاش، دو ساعت اول صرف بررسی پیشینه مرگ کندی و چیدن مقدمات برای سناریوی «جایگزین» میشه. مهمه یادمون باشه که این فیلم در نهایت یه اثر تبلیغاتیه و چه وقایعش رو باور کنید چه نه، با روایت رسمی دولت فرق داره. برای کسی که تازه میخواد با وقایع اون روز آشنا بشه (مثل خود من)، این مقدمهچینی طولانی هم خیلی کمککنندهست و هم از نظر ذهنی خستهکننده؛ بیدار موندن و تمرکز کردن سخته، پس اگه با یه پیشزمینه قبلی سراغ فیلم برید بهتره. با این حال، پرده آخر فیلم فوقالعاده درگیرکنندهست، مخصوصاً اون تکگویی معروف کاستنر که قطعاً روی درامهای دادگاهی بعدی مثل «چند مرد خوب» و «آمیستاد» تاثیر گذاشته. با اینکه فیلم به درستی نامزد چندین اسکار شد و جوایز فیلمبرداری و تدوین رو برد، اما عجیبه که بازی کاستنر نادیده گرفته شد، چون اون به تنهایی بار پرده آخر رو به دوش میکشه. فیلم خیلی خشک اما به شدت گیراست. بعد از دیدنش حتماً به چیزی که تماشا کردید شک میکنید.
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
تماشای دوباره این فیلم در سال ۲۰۲۱، اونم بعد از گذشت حدود شصت سال، واقعاً جذابه؛ مخصوصاً الان که هنوز دفتر ریاستجمهوری آمریکا غرق در تئوریهای توطئه و جنجاله. فیلم درباره جیم گریسون (کوین کاستنر) و تلاش وسواسگونهاش برای اثبات اینه که ترور کندی یه کار سازمانیافته توسط عناصر خودسر در بدنه دولت، ارتش و صنعت آمریکا بوده تا جلوی خروج او از ویتنام رو بگیرن و جیب خیلیها رو پر پول نگه دارن.
الیور استون تیم بازیگری معتبری رو جمع کرده تا فرضیه گریسون رو به تصویر بکشه که واقعاً تماشایی و جالبه. مشکل من اینجاست که شخصیتپردازی گریسون که کل درام روی اون سواره، خیلی ضعیفه. کاستنر اصلاً از پسش برنمیآد؛ ضعیفه و جذبه نداره. اون جستجوی پرشور برای حقیقت و عدالت توسط بازیگرهای مکمل خوب ساخته میشه، اما خود کاستنر اون شور و شدتی که برای پیش بردن این تحقیقات لازمه رو نداره. در مقابل، دونالد ساترلند در نقش «X» عالی و مرموزه و تامی لی جونز هم در نقش «شاو» واقعاً کثیف و زننده بازی میکنه. کوین بیکن هم در نقش «ویلی» خوب ظاهر شده. شاید حضور این همه غول بازیگری باعث شده ضعف نقش اصلی بیشتر به چشم بیاد. فیلم طولانیه و گاهی حس میکنی بیش از حد سنگینه. شاید اگه کارگردان برای نقش اول سراغ یه ستاره گیشهپسند نمیرفت، فیلم بهتری میشد. با این حال، فیلمی موندگار و بحثبرانگیزه که تا سالها اهمیت خودش رو حفظ میکنه...