Kid

GenerationofSwine (منتقد)

وقتی ۱۰ ساله بودم، این فیلم تازه اکران شده بود، احتمالاً مستقیماً روی نوار ویدیو آمده بود و راستش آن بالا روی قفسه‌ها نشسته بود و با تمام وجود داشت دهن‌کجی می‌کرد. منظورم اینه که یک آدم بلوند خوش‌تیپ، با یک پالتو بلند و یک تفنگ ساچمه‌ای... ذهن ده ساله‌ی من نمی‌توانست از این قضیه و اسم فیلم یعنی «بچه» بگذرد. همه این‌ها را بگذارید کنار هم، برای پسربچه‌ای که عاشق فیلم‌های «تفنگدارهای جوان» (Young Guns) و «طلوع سرخ» (Red Dawn) بود... پس حتماً باید یک شاهکار جادویی می‌بود، درسته؟ اما این یکی از معدود فیلم‌هایی بود که پدرم (که از سانسور متنفر بود، مهم نبود مخاطب فیلم چند سالش است) آن را وتو کرد. و بدترین وتوی ممکنی را که می‌توانست بدهد، به کار برد. او سرش را پایین آورد تا بتواند چشمان بزرگ، التماس‌کننده و آبیِ ده ساله‌ی من را ببیند، دستش را روی شانه‌ام گذاشت و گفت: «نه، این یکی قراره خیلی مزخرف باشه.» و وقتی بالاخره موفق شدم تماشایش کنم، یاد حرف‌های پدرم افتادم، و همین‌طور تداعی‌های دوران کودکی‌ام از فیلم‌های خیلی بهتر، و نشستم که تماشایش کنم و... ... وای که چقدر پدرم حق داشت! فیلم به قدری افتضاح بود، به شکلی غیرقابل‌بخشش بد بود، و چنان مطلقاً مزخرف بود که آدم مجبور می‌شود به خاطر اصلِ وجودی‌اش هم که شده یک جورهایی دوستش داشته باشد! از آن دست فیلم‌هایی نیست که «آن‌قدر بد است که خوب است»، بلکه مثل یک فاجعه‌ی قطار است که آدم باز هم به تماشایش ادامه می‌دهد چون بالاخره یک فاجعه است و سرگرم‌کننده! این یک جور شکلاتِ فاجعه‌بار بود... اما شکلات فاجعه‌باری که اصلاً نمی‌توانستم چشم از آن بردارم. فیلم خیلی فاصله دارد با اینکه بدترین فیلم تاریخ باشد، ولی قطعاً در همان ژانر فیلم‌های بد قرار می‌گیرد و راستش را بخواهید، با این حال ارزش یک بار دیدن را دارد. یک‌جوری، این فیلمِ بد توانست بر همه‌چیز غلبه کند و تبدیل شود به... اثری قابل‌تماشا و لذت‌بخش. نمی‌دانم چطور، ولی واقعاً همین‌طور است. این یک فیلم انتقجوی مسخره است که ارزش دارد یک روز بارانی پایش بنشینید.