Bad Channels

Wuchak (منتقد)

**_یک فیلم علمی تخیلی/ترسناکِ بامزه و کَمپ با موسیقی متن از گروه بلو اویستر کالت_** پس از رویت یک یوفو (بشقاب پرنده) در نزدیکی یک ایستگاه رادیویی دورافتاده در جنوب کالیفرنیا، یک موجود فرازمینی کنترل ایستگاه را به دست می‌گیرد در حالی که یک دی‌جی و یکی از اعضای کادر داخل آن گیر افتاده‌اند. ظاهراً این موجود می‌خواهد از امواج هوا برای دستگیری زنان جذاب استفاده کند، اما این فرآیند شامل کوچک کردن آن‌ها می‌شود. فیلم «کانال‌های بد» (۱۹۹۲) با داستان خلاقانه و سه ویدیو کلیپ راک/متال عالی‌اش، به شکلی اغراق‌آمیز و سرگرم‌کننده است: «جایی در شب» با آهنگسازی و صدای ران کیل، «دوباره خودم را لمس می‌کنم» از DMT و «شیدای افسرده (من خیلی خوشحالم)» از سیکوتیک سینفونی. این تنها موسیقی متنی بود که گروه بلو اویستر کالت ساخت. آن‌ها همچنین دو آهنگ دیگر به نام‌های «بیرون از تاریکی» و «بوسه شیطان» در آلبوم موسیقی متن دارند، بدون اینکه اشاره‌ای به آهنگ بی‌نام «سواران می‌رسند» بёکنیم. این فیلم در مایه فیلم‌هایی مثل «زامبی‌های هارد راک» ترکیبی از «شوکش بده تا بمیره» ساخته شده است. طرفداران فیلم «ترفند یا درمان» (۱۹۸۶) احتمالاً از آن لذت خواهند برد، هرچند که به جدی بودن آن یکی نیست. همان‌طور که گفتم، فیلم بسیار کمپی است. این فیلم به نوعی حوادث فیلم «دالمن در برابر اسباب‌بازی‌های شیطانی» را پایه‌ریزی می‌کند که سال بعد اکران شد و آن هم دنباله‌ای بر «اسباب‌بازی‌های شیطانی» است. در سکانس پس از تیتراژ، دالمن را می‌بینیم که درست بیرون شهر ایستاده و درباره‌ی پیوستن به زنی که هنوز کوچک شده صحبت می‌کند. (دالمن در جای دیگری از فیلم پیدا نمی‌شود). پرستار مجسمه‌وار، جینجر با بازی ملیسا بهر، دوباره در فیلم «دالمن در برابر اسباب‌بازی‌های شیطانی» ظاهر می‌شود. چهره‌های سرشناس زن دیگر عبارتند از: مارتا کوئین (لیزا کامینگز)، چارلی اسپردلینگ (کوکی) و داریل اشتراوس (بانی). مدت زمان فیلم حدود ۱ ساعت و ۲۸ دقیقه است و در لوس‌آنجلس فیلمبرداری شده است. نمره: B-