دراکولای برام استوکر
این نسخه از دراکولا بر اساس رمان کلاسیک برام استوکر (Bram Stoker) ساخته شده است. جاناتان هارکر (Jonathan Harker)، وکیل جوان، به دهکدهای مهآلود در اروپای شرقی اعزام میشود. او توسط دراکولای خونآشام اسیر و زندانی میگردد؛ دراکولایی که با دیدن عکسی از نامزد هارکر، مینا ماری (Mina Murray)، راهی لندن میشود. در بریتانیا، دراکولا دوران اغواگری و وحشت خود را آغاز کرده و زندگی را از کالبد نزدیکترین دوست مینا، لوسی وستنرا (Lucy Westenra)، بیرون میکشد. دوستان لوسی گرد هم میآیند تا تلاش کنند دراکولا را فراری دهند.
سال انتشار: 1992 کارگردان: Francis Ford Coppola ژانر: Fantasy، Horror، Romance نویسندگان: Bram Stoker، James V. Hart امتیاز: 7.4نقدها و نظرات
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
این داستان عاشقانه، مهیج و جذاب واقعاً آدم رو درگیر میکنه! بر اساس کتاب ساخته شده و یه شاهکار واقعیه. گری اولدمن (Gary Oldman) نقش دراکولا رو بازی میکنه و اصلاً فیلم رو مال خودش کرده. وسواسش نسبت به شخصیت وینونا رایدر (Winona Ryder) بیرحمانه و تکاندهنده است. نگران نباشید، کیانو ریوز (Keanu Reeves) فیلم رو خراب نمیکنه، اتفاقاً کارش خیلی خوب بود. آنتونی هاپکینز هم نقش دکتر ون هلسینگ رو بازی میکنه. همه ما الان دیگه داستانش رو به لطف هیو جکمن میدونیم. یه سری صحنههای برهنگی کوتاه و یه صحنه داغ با وینونا وقتی با لباس خواب تو باغ میدوه داره. من نه تنها به دراکولای برام استوکر ۵ ستاره میدم، بلکه اون رو جزو ۱۰ فیلم برتر عمرم میذارم. حتماً ببینید!
2014-02-06
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
فیلمنامه یه اقتباس نسبتاً خوب اما نوسانی از رمانه. اهداف و انگیزههای دراکولا رو از طریق داستان عاشقانه بهتر حل و فصل میکنه. همچنین، دلیل منطقیتری برای اتحاد اون ۴ مردی که دنبال دراکولا هستن (از دیدگاه قرن بیستمی) ارائه میده و شخصیتهای فرعی و بیاهمیت رو حذف میکنه تا داستان منسجمتر بشه. با این حال، به خاطر یه سری تغییرات، بعضی جاها ناهماهنگ شده چون با بقیه بخشها درست تطبیق داده نشده. علاوه بر این، دنبال کردن بعضی قسمتها به خاطر حجم زیاد جزئیاتی که فقط خیلی سریع تو فیلم بهشون اشاره میشه، کاملاً غیرممکنه. طراحی لباس و کارهای هنری فیلم فوقالعاده است اما فیلم رو به سمت یه جور زرق و برق افراطی میبره که در مورد بازی بازیگرها باعث شده بعضی جاها بازیها خیلی غلوآمیز بشه. در هر صورت، فکر میکنم این یه فیلم نمادینه که ارزش بیش از یک بار دیدن رو داره.
2014-10-06
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
اگرچه این فیلم باعث نمیشه بازیهای قبلی بازیگرهایی مثل ماکس شرک، بلا لوگوسی، سر کریستوفر لی یا کلاوس کینسکی در نقش این شخصیت ترسناک رو فراموش کنید، اما گری اولدمن قطعاً راهی پیدا میکنه که زیر پوستتون نفوذ کنه. همینطور فیلمبرداری فوقالعاده مجلل فیلم شما رو مبهوت میکنه - مگه اینکه از قبل مرده باشید... =)
2016-03-07
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
هر چی بیشتر میبینیش، بدتر میشه. برداشت فرانسیس فورد کوپولا (Francis Ford Coppola) از افسانه دراکولا، گری اولدمن رو در نقش کنت نشون میده؛ شاهزاده جنگجویی که از نبرد برمیگرده و میبینه عشق واقعیاش، به خیال اینکه او کشته شده، خودکشی کرده. او با نفی مسیحیت، عهد میبنده که از مرگ برگرده تا از بشریت انتقام بگیره. قرنها بعد، او برمیگرده تا به قولش عمل کنه اما شیفته مینا (وینونا رایدر) میشه که شباهت زیادی به عشق قدیمیاش داره.
اون بخش «برام استوکر» رو کلاً فراموش کنید، چون فیلم خیلی از خودش داستان درآورده. کلاً فکر اینکه این یه فیلم ترسناک دراکولایی باشه رو هم از سرتون بیرون کنید، چون این بیشتر یه رمانس گوتیک پر زرق و برقه. شکی نیست که از نظر طراحی تولید، طراحی لباس، فیلمبرداری، موسیقی، دکور و عروسکگردانی و غیره، سنگ تمام گذاشتن و همه پولها رو ریختن تو چشم و گوش مخاطب. اما تغییر روایت برای تبدیل دراکولا به یه شخصیت تراژیک و دلتنگ، یه اشتباه بود؛ همونطور که انتخاب بعضی بازیگرها و بازیهاشون اشتباه بود. در واقع راحتتره بگیم کی خوب بازی کرده: تام ویتس در نقش رنفیلد و ریچارد ای. گرانت در نقش دکتر جان سوارد. اولدمن به نقشش متعهد بود و حس اون روح شکنجهدیده رو خوب درآورده، اما یکی فکر کرده ایده خوبیه که اون رو شبیه یه پیرمرد لوس کنه و یه چیزی شبیه باسن بذاره روی سرش! از لحظهای که روی پرده ظاهر میشه، نمیشه شخصیتش رو جدی گرفت.
یه سری صحنههای اروتیک خونآشامی هم داره چون کوپولا خواسته هوای طرفدارهای پر و پا قرص ژانر وحشت رو داشته باشه، هرچند این صحنهها بیشتر شبیه ویدیوهای بعد از نیمهشب MTV هستن و اصلاً جذاب از آب درنیومدن. با اینکه فیلم صحنههای سرگرمکننده هم داره (بله درست خوندید)، اما وسط این روایت خستهکننده گم شدن: مثلاً اونجایی که آنتونی هاپکینز بزرگ پنیر رو بو میکنه یا تلاش کیانو ریوز برای حرف زدن با لهجه بریتانیایی باکلاس! آخ! این فیلم باید یه کلاسیک گوتیک میشد، اما مشخصه که کوپولا برای مدیریت چنین ژانری دانش کافی نداشت. بعد از اینکه ده سال به خودم زمان دادم تا دوباره فیلم رو ببینم، با اطمینان میگم که این فیلمی نیست که با تکرار بهتر بشه. مگر اینکه از فیلمهای کمدی ناخواسته خوشتون بیاد! ۳ از ۱۰
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
گری اولدمن در این بازآفرینی غلوآمیز از داستان کنت دراکولای افسانهای، فوقالعاده است. او وکیلش - «هارکر» بیخبر و راستش رو بخواید یه کم بیعرضه (کیانو ریوز) - رو به قلعهاش در ترانسیلوانیا میکشونه و با مکر و حیله ازش استفاده میکنه تا «دیر کارفاکس» رو در انگلستان بخره. او همچنین نقشههایی برای «مینا» (وینونا رایدر)، نامزد جذاب این مرد جوان داره. خوشبختانه «پروفسور ون هلسینگ» (آنتونی هاپکینز) دم دسته تا به قهرمان درمانده ما کمک کنه و شاید بتونن نقشههای پلید این مهمان خونآشام رو نقش بر آب کنن.
فرانسیس فورد کوپولا اینجا یه تفسیر خیلی استیلیزه از این افسانه به ما ارائه میده. گاهی اوقات فیلم به سبک تولیدات شرکت «همر» نزدیک میشه و صحنههای خون و خونریزی و خطر در بیشتر طول فیلم اصلاً متقاعدکننده نیست. ریوز با اون گریم سنگینش برای چشمها جذابه، اما لهجهاش برای گوشها آزاردهنده است و بازیش بیشتر برای گیشه است تا ایجاد حس ترس. در مقابل، دشمن سرخپوش او با کلاهگیسی میچرخه که حتی ماری آنتوانت هم اون رو مناسب میدید! فیلم خودش رو جدی نمیگیره و این جواب داده - کلی جنبه تئاتری داره و همین باعث شده این نسخه متمایز بشه. اولدمن در نقش یه آدم خودشیفته که با آرامش از رومانی به انگلستان دوران ویکتوریا میخزه و آدم میخوره، کاملاً درخشان ظاهر شده. رایدر هم خوب بازی کرده - نقشش عمق زیادی نداره، اما تونسته از اون کلیشه «دختر ضعیف و گرفتار» فراتر بره. بازیهای مکمل ریچارد ای. گرانت و جی رابینسون هم ارزشمنده. موسیقی ووچیچ کیلار هم به ایجاد اتمسفر کمک زیادی کرده، مخصوصاً در نیم ساعت آخر که درام به اوج میرسه. من خیلی از نحوه نمایش پایان فیلم خوشم نیومد، اما بعد از دو ساعت سرگرمی پرسرعت و رنگارنگ، شاید اونقدرها هم مهم نبود. این فیلم واقعاً به پرده بزرگ سینما نیاز داره تا تاثیرگذار باشه و اگر بتونید تو سینما ببینیدش، قطعاً جزو بهترینهای ژانر دراکولاست - حتی اگه خیلی به کتاب وفادار نباشه!