Guncrazy

John Chard (منتقد)

جنسی پیستولز بخش دوم! «گان‌کریزی» (Guncrazy) به کارگردانی تامرا دیویس (Tamra Davis) و نویسندگی مت برایت (Matthew Bright) ساخته شده است. در آن بازیگرانی چون درو بریموور (Drew Barrymore)، جیمز لگروس (James LeGros)، آیون اسکای (Ione Skye)، مایکل ایرونساید (Michael Ironside)، جو دالساندرو (Joe Dallesandro) و بیلی دراگو (Billy Drago) به ایفای نقش پرداخته‌اند. موسیقی اثر کارِ اد تومنی (Ed Tomney) و فیلمبرداری‌اش بر عهده لیزا رینزر (Lisa Rinzer) است. «عشق آن‌ها را دیوانه کرد. اسلحه آن‌ها را به قانون‌شکن تبدیل کرد!» آنیتا مینتیر (با بازی بریموور)، دانش‌آموز دبیرستانی، هم در خانه، هم در مدرسه و هم توسط دوستان به اصطلاح خودش، مورد آزار قرار می‌گیرد. او که به دنبال نوعی تسکین است، از طریق نامه با زندانی‌ای به نام هووارد (با بازی لگروس) دوست می‌شود. وقتی هووارد مشروط آزاد می‌شود، این زوج به هم می‌پیوندند و خیلی زود پیوندی عاشقانه پیدا می‌کنند. پیوندی که البته با اشتیاق به اسلحه هم گره خورده است... برخلاف گزارش‌هایی که در برخی جاها منتشر شده، این فیلم بازسازی فیلم نوآر فوق‌العاده جوزف اچ. لوئیس (Joseph H. Lewis) با همین نام (که البته آنجا کلمات اسلحه و دیوانه از هم جدا هستند) محصول ۱۹۵۰ نیست. همچنین باید ذکر کرد که این اثر تقلیدی از «بونی و کلاید» (Bonnie and Clyde) (فیلمی برجسته و پیشتاز) هم نیست، زیرا اگر قرار بود چنین باشد، باید این حقیقت را نادیده می‌گرفتیم که فیلم لوئیس و فیلم‌هایی مانند «آن‌ها در شب زندگی می‌کنند» (اثری از نیکلاس ری - ۱۹۴۸) از عوامل اصلی و محرک‌های بزرگ در زیرژانر نوآرِ «عشاق فراری» نبوده‌اند. این فیلم البته ترکیبی از همان تأثیرات است و با وجود امتیاز نسبتاً متوسط در سایت‌های بزرگ سینمایی اینترنت، این نئو-نوآر به شدت ارزشِ پیدا کردن و تماشا کردن را برای افراد علاقه‌مند دارد. دانشجویان سینمای نوآر کلاسیک ناخودآگاه مجذوب انحرافات فراوان موجود در فیلم می‌شوند؛ تم‌هایی involving آزار جنسی، هرزگی، ناتوانی جنسی، بیگانگی، تن‌فروشی و عشق ابلهانه، که دومی یک شخصیت کلاسیک نوآر را به گردبادی پرتاب می‌کند که احتمالاً خودشان هم می‌دانند راه برگشتی از آن ندارند. قضیه این نیست که آنیتا یک فم‌فاتال (زن اغواگر فریبکار) است، چون او خیلی جوان است و به شکل یک نوع افعی نوشته نشده است، بلکه جهالت جوانی‌اش، هورمون‌های نوجوانی‌اش که توسط یک تربیت دردناک عذاب کشیده‌اند، برای هووارد به اندازه‌ای است که بتواند آن را به عنوان نشانه‌ای از یک زندگی عادی چنگ بزند. هر دو احمق هستند، اما با صداقتِ تمام، این همان رویای کلاسیک عاشقانه است که به بیراهه کشیده شده است. باز هم می‌گویم، این یک ویژگی کلاسیک فیلم‌های نوآر است. از نظر بصری چیزهای زیادی برای توصیه در اینجا وجود دارد. استفاده از سایه‌های کرکره‌ای و نرده‌ها، هوشمندانه است و ادای احترامی قدردانانه به تأثیرات گذشته دارد، با این استنباط واضح که هووارد ممکن است از زندان بیرون آمده باشد، اما هنوز پشت میله‌های زندان است. دیویس تعدادی صحنه چشمگیر را چاشنی کار می‌کند؛ شاتِ دوربینی که رو به بیرون و به سمت حفر یک قبر نگاه می‌کند، عشاق ما در فاصله بسیار نزدیک و صمیمی (شهوانی) در حال تیراندازی با اسلحه، و سکانس پایانی که دارای لطافتی غم‌انگیز است که «باز هم» دوستداران فیلم نوآر می‌توانند آن را درک کنند. فیلمنامه مت برایت همچنین دارای عناصر کمدی سیاه است، فیلمنامه‌ای زیرکانه با هوشمندی‌های فرویدی، در حالی که بازیگران نیز عملکردهایی شایسته این فرم ارائه می‌دهند. باشه! درست است که این فرمول قبلاً بهتر اجرا شده است، و بله ما بازیگران بیشتری مثل ایرونساید و دراگو (شخصیت‌های فوق‌العاده) می‌خواهیم، و این فیلم ممکن است کسانی را که به دنبال یک تریلر اکشنِ اسلحه به دست بودند ناامید کرده باشد - همان‌طور که طرفداران بریموور در آن زمان ممکن است گیج شده باشند - اما این یک نئو-نوآر بسیار هوشمندانه و با دقت ساخته شده است. ۷.۵/۱۰