A Sense of History

CinemaSerf (منتقد)

یک ویژگی کاملاً چرچیل‌وار در بازی نسبتاً جذاب جیم برادبنت در نقش ارل بیست و سوم لیته وجود دارد. افشاگری نسبتاً باشکوه او درباره املاک روستایی‌شان (در مقابل یک عمارت کاملاً آشنا به نام های‌کلیر) با تک‌گویی سنتیِ «به امانت نگه داشته شده» آغاز می‌شود، سپس این فرد اشرافی به آرامی به سمت نوعی ترور شخصیتی خانوادگی می‌رود که مادرش را به عنوان یک معتاد به شربت سرفه، پدرش را به عنوان یک قلدر نسبتاً احمق، و برادر بزرگترش - و وارث قانونی - را به عنوان یک همجنس‌گرا تصویر می‌کند (حتی اگر آن موقع ۱۱ ساله بوده!). به هر حال، با وضعیت وخیم املاک و احتمال کم برادرش برای بچه‌دار شدن، این لرد هفت ساله تصمیم می‌گیرد از شر برادرش خلاص شود. تیراندازی به کبوتر و خرگوش یک سرگرمی محبوب خانوادگی بود، بنابراین حالا ما یک توصیف نسبتاً عینی و دقیق از آنچه اتفاق افتاده دریافت می‌کنیم (فیلم «قلب‌های مهربان و تاج‌ها» را تصور کنید) و سپس بی‌درنگ به صحبت درباره رشد املاک پس از اصلاحات توسط ارل ششم و سپس یک گفتگوی کوتاه با یکی از سرف‌های تراکتورسانش ادامه می‌دهیم! تراژدی‌های خانوادگی بیشتری رخ می‌دهد و روایت با ورود به مخالفت‌های نه چندان وظیفه‌شناسانه خودش با جنگ جهانی دوم و حمایت مشروطش از نازی‌ها به عنوان نوابغ سازمانی، طنز سیاه‌تری به خود می‌گیرد! چطور املاک را گسترش دهیم؟ خب، اینجاست که ازدواج به میان می‌آید. بدون هیچ احساساتی، فقط وسعت زمین و اینکه بدانید از کدام چنگال استفاده کنید! در نهایت، و اینجاست که همه‌چیز کمی از کنترل خارج می‌شود، او عاشق یک دختر طویله‌بان می‌شود و تصمیم می‌گیرد تمایلات آدم‌کشانه خود را دوباره صیقل دهد. تلاش‌های برادبنت و نویسندگی نیش‌دار او در اینجا به‌خوبی فضای متفرعنانه و طنزآمیز را با هم پیوند می‌دهد و سخنرانی‌های تاریخی مغرورانه او به طرز ماهرانه‌ای در تضاد با داد و فریادها و حس برتری‌طلبی‌اش قرار می‌گیرد. او توانست این حرومزاده‌ها را بیرون نگه دارد! این فیلمی است که حتماً باید ببینید.