Stepfather 3

CinemaSerf (منتقد)

دیگه تا الان همه می‌دونیم این آدم قرار نیست بمیره! فقط این‌بار خب... یه جورایی مرده. تری کئین مشخصه فیلم‌نامه رو خونده و تصمیم گرفته کلاً بی‌خیال این قسمت بشه، واسه همین «جری» حالا شده «کیت» (با بازی رابرت وایتمن). از یه آسایشگاه نه‌چندان امنیتی فرار کرده، جراحی پلاستیک کرده و رفته سراغ خانواده بی‌پناه «دیویس». این خانواده شامل مامانه یعنی «کریستین» (پریسیلا بارنز) و پسر جوونش «آندی» (دیوید تام) میشه که روی ویلچر می‌شینه و لاک‌پشت نگه می‌داره. در واقع همین پسرست که کم‌کم بوی الرحمن ماجرا به دماغش می‌خوره، چون پدر جدیدش چند تا گاف می‌ده و آندی هم موضوع رو با کشیش محله (جان انگل) در میان می‌ذاره. اما متأسفانه لباس کشیشی هم جلوی آمار بالای کشته‌ها رو نمی‌گیره و فیلم ما رو صاف می‌بره سمت گلخانه‌ای پر از قیچی باغبانی، کودپاش، بیلچه و یکی از اون خردکن‌های صنعتی درخت! حیفه که کسی اول خود فیلم‌نامه یا یادداشت‌های کستینگ رو نریخت تو اون خردکن، چون حدود دو ساعت تمام مجبوریم یه چیز بی‌مایه و کاملاً قابل پیش‌بینی رو تحمل کنیم. به نظرم فیلم ترسناک برای اینکه جواب بده باید حداقل یه ذره باورپذیر باشه، اما اینجا کل سناریو از اول تا آخر چرنده. این فرنچایز از همون اولشم چنگی به دل نمی‌زد، اما الان دیگه واقعاً داریم ته‌مانده فکری رو می‌فشاریم که اصلاً نباید از روی تخته رسم (اونم به این کوچیکی) فراتر می‌رفت. پایان‌بندی فیلم نه تنها مسخره‌ست، بلکه به نظرم از نظر فلسفی هم یکم خطرناکه، ولی خداییش پیشنهاد نمی‌کنم اصلاً کار رو تا اونجا کش بدید.