The Ballad of Little Jo

tmdb76622195 (منتقد)

پیش از تماشای این فیلم، مرتکب این اشتباه نشوید که آن را با کمدی‌های تغییر لباس مثل «توتسی» (Tootsie) و «خانم داوت‌فایر» (Mrs. Doubtfire) یکی بدانید. در حالی که فیلم بر اساس یک داستان واقعی ساخته شده، گرین‌والد (Greenwald) کارگردان فیلم، از بسیاری از کلیشه‌های وسترن و هالیوودی فاصله می‌گیرد تا یکی از بهترین فیلم‌های وسترن دهه ۱۹۹۰ را خلق کند. سوزی آمیس (Suzy Amis) نقش جو را بازی می‌کند؛ زنی که بیش از حد به چند مرد ناباب اعتماد می‌کند. پس از فرار به غرب و رها کردن پسر نامشروعش، او نزدیک است توسط دو سرباز مورد آزار قرار گیرد. برای پنهان شدن از آن‌ها، لباس مردانه می‌پوشد و صورتش را زخم می‌کند، و در نهایت از این ظاهر جدید استفاده می‌کند تا آنچه را که برای بقا نیاز دارد به دست آورد. پرسیِ زن‌ستیز با بازی ایان مک‌کلین (Ian McKellen) او را پناه می‌دهد، با این باور که او یک مرد جوان است. او در نهایت با فرانک با بازی بو هاپکینز (Bo Hopkins) که بهترین نقش‌آفرینی‌اش را در سال‌های اخیر ارائه داده، دوست می‌شود و یک مزرعه پرورش گوسفند راه می‌اندازد. او عاشق «تین من» (Tin Man)، مردی چینی (با بازی دیوید چانگ) که مجبور شده او را به عنوان آشپز استخدام کند، می‌شود و در نهایت باید با یک شرکت بزرگ دامداری که سعی دارد جای پایی برای خود باز کرده و گله‌داران گوسفند را بیرون راند، مبارزه کند. آمیس در سکانس‌هایی که در نقش یک مرد ظاهر می‌شود، شبیه اریک استولتز (Eric Stoltz) است و کاملاً باورپذیر بازی می‌کند. مک‌کللن و رنه اوبرژونوآ (Rene Auberjonois) نقش‌های کوتاه اما کلیدی به عنوان چهره‌های پدرانه مسن دارند که جو به آن‌ها اعتماد می‌کند، اما در نهایت به او خیانت می‌کنند. بو هاپکینز در نقش همسایه‌ای که جو او را تحمل می‌کند، با او دوست می‌شود و باز هم تحملش می‌کند، فوق‌العاده است. چانگ، تین من را به عنوان مردی بیمار، معتاد به تریاک و پر از نقص به تصویر می‌کشد - او با تمام زخم‌های زندگی‌اش برای این نقش عالی به نظر می‌رسد. هیتر گراهام (Heather Graham) هم نقش کوتاهی به عنوان معشوقه جو، مری آدی، دارد و نهایت تلاشش را با آن کرده است. شگفت‌انگیزترین جنبه‌های این فیلم چیزی است که فیلم نیست. هیچ‌کدام از آن سکانس‌های لوس فیلم «ینتل» (Yentl) وجود ندارد که در آن جو به عنوان یک مرد عاشق مرد دیگری شود. جنگ با شرکت دامداری، که یک نقطه پیرنگ استاندارد در وسترن است، هرگز داستان را تحت‌الشعاع قرار نمی‌دهد یا به یک نتیجه کلیشه‌ای ختم نمی‌شود. سکانس‌های پایانی، با برملا شدن هویت جو، تقریباً شبیه به یک فرس (کمدی پوچ) به نظر می‌رسند، اما وقتی بعداً به آن‌ها فکر می‌کنید، بسیار واقعی و تأثیرگذار از آب درآمده‌اند، به خصوص واکنش فرانک. دوربین گرین‌والد با استفاده از مناظر خیره‌کننده مونتانا، یک فیلم کوچک را به اثری حماسی تبدیل می‌کند. فیلم‌نامه او نیز بسیار هوشمندانه است و هرگز به سراغ خنده‌های ارزان یا بهره‌کشی‌هایی که ممکن است کارگردان دیگری به سراغشان برود، نمی‌رود. من تماشای «بالاد جو کوچولو» را به شدت توصیه می‌کنم.