اجی مجی
۳۰۰ سال از زمانی که خواهران سندرسون (Sanderson sisters) به جرم جادوگری سیاه اعدام شدند میگذرد. اکنون آنها به لطف طلسمی که پیش از مرگ خوانده بودند و اشتباه تصادفی مکس (Max)، پسر تازهوارد شهر، دوباره به زندگی بازگشتهاند. این سه خواهر تنها یک شب فرصت دارند تا بقای ابدی خود را تضمین کنند...
سال انتشار: 1993 کارگردان: Kenny Ortega ژانر: Comedy، Family، Fantasy نویسندگان: David Kirschner، Mick Garris، Neil Cuthbert امتیاز: 6.9نقدها و نظرات
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
فکر میکنم بیشترِ محبوبیتی که «هوکوس پوکوس» داره، مدیونِ نوستالژیِ کساییه که دوباره میشینن تماشاش میکنن. من با اینکه بچهی دههی ۹۰ میلادی هستم، هیچوقت این فیلم رو ندیده بودم و چیز زیادی هم ازش نمیدونستم، واسه همین هیچ وابستگیِ قبلی بهش نداشتم. اگه تا حالا فیلمهای تلویزیونیِ ضعیفِ دیزنی چنل رو دیده باشید، این فیلم هم مثل یکی از همون کارهای خیلی بدِ اونهاست، با این تفاوت که یه سری حرفهای رکیک و شوخیهای جنسیِ نامناسب هم داره. بازیگریِ کل تیم واقعاً افتضاحه؛ که خب با توجه به اینکه جادوگرها (که همیشه فکر میکردم قهرمانهای داستانن ولی مشخصاً نیستن) توسط دو تا بازیگر درجه چندم (بت میدلر و کتی ناجیمی) و یه بازیگر معمولی (سارا جسیکا پارکر) بازی شدن، یکم عجیبه؛ چون به هرحال اینها بازیگرهای حرفهای هستن. جلوههای ویژه کامپیوتری حتی برای سال ۱۹۹۳ هم بده و جلوههای میدانیش هم اصلاً تلاشِ قابلقبولی براش نشده.
همهی اینها اگه بخشی از یه فیلم خانوادگیِ سرگرمکننده و فانتزی بود قابلچشمپوشی بود، اما «هوکوس پوکوس» حتی از پسِ اون هم برنمیآد. داستان فیلم لوس و پر از تناقض و لحظاتِ غیرمنطقیه. جادوگرها ۳۰۰ سال «مرده» بودن، اما اگه یه آدم باکره شمع شعلهسیاه رو روشن کنه برمیگردن. توی سال ۱۹۹۰، یه پسر دبیرستانی چندین بار جلوی همه داد میزنه که باکرهست! بذارید دوباره بگم، سازندهها فکر کردن یه پسر دبیرستانی توی یه مدرسهی عمومی توی ماساچوستِ دههی ۹۰، راه میره و جلوی همکلاسیهاش جار میزنه که باکرهست؟ اونجا که یه شهر مورموننشین یا مدرسهی مذهبی کاتولیک نیست! وقتی جادوگرها برمیگردن، چون ۳۰۰ سال نبودن حتی نمیدونن جادهی آسفالت چیه و فکر میکنن رودخونهست، یا نمیدونن اتوبوس چیه؛ یعنی هیچ درکی از پیشرفتهای بعد از قرن ۱۶ ندارن. با این حال، یکی از جادوگرها با جاروش کنار یه ماشین پرواز میکنه و از راننده گواهینامه و کارت ماشین میخواد! چطور آسفالت رو نمیفهمن ولی شوخیهای مربوط به رانندگی رو بلدن؟
فیلم پر از این سوتیها و عدم درکِ درست از رفتار و فکرِ نوجوانها و بچههاست. حتی خودِ سه جادوگر هم شخصیت ثابتی ندارن. بت میدلر قراره خواهر بزرگِ باهوش باشه، اما از همه غیرمنطقیتر رفتار میکنه و مثل بچهها نق میزنه. سارا جسیکا پارکر یه بلوندِ احمقِ هورمونیه و کتی ناجیمی هم یه زنِ کمتوانِ ذهنیه که پارس میکنه و کجکج حرف میزنه، اما همیشه همینها هستن که منطقی فکر میکنن و نقشه میکشن. ناجیمی از همه بدتره، مدام بینِ یه آدمِ توهینآمیزِ احمق و مغزِ متفکرِ گروه تغییر حالت میده. این فیلم واقعاً توی سینماها اکران شده! اگه یه کار ارزونِ دیزنی چنل بود، باز هم بد بود ولی میشد ازش گذشت. اما به عنوان یه فیلم سینمایی، «هوکوس پوکوس» خجالتآوره. مگر اینکه با این فیلم بزرگ شده باشید، وگرنه فکر نمیکنم چیزی ازش دستگیرتون بشه. یه اثرِ بیارزش و بچهگونهست که اگه فقط دنبال همین باشید، با چند تا حرفِ زشتِ اضافه، شاید سرگرمتون کنه، ولی اصلاً فیلم خوبی نیست. نه سرگرمکننده بود و نه جالب؛ بهتر بود همون توی سال ۹۳ باقی میموند.
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
خوب بود. «هوکوس پوکوس» یه فیلم نسبتاً سرگرمکننده دربارهی جادوگرهای دوران محاکماتِ سیلم (Salem) هست، البته نه اینکه واقعاً ربطی به اون وقایع تاریخی داشته باشه. بیشتر یه فیلم فانتزی و شاده که اتفاقاً ظاهر خیلی جذابی هم داره. بت میدلر (Bette Midler)، کتی ناجیمی (Kathy Najimy) و سارا جسیکا پارکر (Sarah Jessica Parker) نقش سه خواهر جادوگر رو بازی میکنن. اونا دلیل اصلیِ لذتبخش بودنِ فیلم هستن؛ همهشون سرگرمکنندهان ولی میدلر قطعاً از بقیه بهتره. سه بازیگر جوونتر یعنی اومری کاتز (Omri Katz)، ثورا برچ (Thora Birch) و وینسا شاو (Vinessa Shaw) معمولی هستن، چیز خاصی ندارن ولی کارشون راهبندازه. من با خودِ داستان خیلی ارتباط برقرار نکردم، اما با فضای کلیِ فیلم جور درمیآد و جواب میده. در کل، به نظر من این یه اثرِ متوسط و استاندارد از دیزنیه.
2020-09-27
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
تجربهی بدی بود، احتمالاً دیگه تماشاش نمیکنم و به کسی هم پیشنهادش نمیدم. گاهی اوقات جالبه که با ماشین زمان بریم سراغ فیلمهای «کلاسیک»، اما همیشه اونطوری که فکر میکنیم خوب از آب درنمیآن. در مورد این فیلم، واقعاً جای تعجب داره که اصلاً چطور همون موقع هم موفق شده! مخصوصاً اینکه یه فیلمِ سال ۱۹۹۳ دیزنیه و اینقدر روی مسائل جنسی تمرکز داره، بعلاوه اینکه کلی از افسانههای جادوگریش بر پایهی جذابیتهای جنسیِ زنهاست، اون هم در دورانی که این چیزها اینقدر نامناسب بود که طرف رو زنده زنده میسوزوندن. بگذریم. با اینکه ایدهی خواهران سندرسون جذابه (هرچند شلخته اجرا شده) و استعارهی جالبی از قدرتطلبی و شهوته، اما بدون هیچ دلیل خاصی به سطحی از لودگی و مسخرهبازیِ کارتونی میرسه که آدم رو پس میزنه. بازیگرهای غیرجادوگر کارشون رو خوب انجام دادن، مخصوصاً بازیِ ثورا برچ (Thora Birch) رو دوست داشتم و کاملاً مشخصه چرا بعداً اینقدر موفق شد. در مورد جادوگرها هم شک ندارم چیزی که توی فیلمنامه بوده رو خوب اجرا کردن، اما مشکل اینجاست که فیلمنامه بیش از حد مسخرهست. حتی اگه بخوای سخت نگیری و فقط استراحت کنی، باز هم شوخیهایی داره که اصلاً با عقل جور درنمیآد و خندهدار نیست. در نهایت، این فیلم فقط یه نسخهی ضعیف و هالووینزده از «باشگاه پرستاران بچه» (Babysitter's Club) یا گروههای ماجراجوییِ بچهگونهست.
2020-10-18
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
این یه فیلم خانوادگیِ عجیبه. یه سری صحنههای مربوط به مرگ داره که شاید برای بچههای کوچیک خیلی سنگین باشه، اما از اون طرف داستان و اکشنش برای بچههای بزرگتر خیلی ساده و پیشپاافتادهست. به جای بازیگری، فقط جیغ و داد میبینیم و شخصیتها اصلاً رشد نمیکنن. چند بار باید دیالوگها و کارهای تکراریِ این سه تا جادوگر رو ببینیم؟ ما تصمیم گرفتیم این رو ببینیم تا برای تماشای قسمت دوم (محصول ۲۰۲۲) آماده بشیم، اما راستش بعد از دیدن این نسخهی اصلی، اصلاً انگیزهای برای دیدن ادامهش نداریم.
2022-10-07
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
واقعاً چه بلایی سر اومری کاتز (Omri Katz) اومد؟ اینجا نقش «مکس» رو بازی میکنه که با خواهرش «دنی» (ثورا برچ) به شهر کوچیک و تاریخیِ سیلم میره و اونجا خیلی زود دلباختهی «آلیسون» (وینسا شاو) میشه. شب هالووین وقتی با خواهرش برای قاشقزنی بیرون رفتن، به خونهی مجلل آلیسون میرسن و اونجا دربارهی خواهران جادوگر «سندرسون» حرف میزنن که ۳۰۰ سال پیش همونجا دار زده شدن. گویا خونهشون تبدیل به موزه شده، پس هر سه نفر به اون خونهی مخروبه میرن و اونجا مکس کاری رو میکنه که نباید؛ شمع اشتباهی رو روشن میکنه و بوم! این سه پیرزنِ جادوگر و خبیث برمیگردن. این زنها به رهبری «وینیفرد» (بت میدلر) باید از یه معجون جادویی استفاده کنن تا جوونیِ بچهها رو بدزدن و خودشون به زیباییِ ابدی برسن. خوشبختانه، تیمِ شجاع (و عاشقپیشهی) ما یه متحد از گذشتههای دور دارن: یه گربه که در واقع همون «تکری» (Thackery) هست که قرنها پیش توسط همین جادوگرها طلسم شده بود. آیا تلاشهای اونا میتونه نقشهی پلید جادوگرها رو نقش بر آب کنه؟
فیلم خیلی سرگرمکنندهایه؛ بت میدلر توی اوجه و سارا جسیکا پارکر و کتی ناجیمی (که البته یکم نقشش کمه) هم خیلی خوب همراهیش میکنن. یه اجرای موزیکالِ خیلی باحال هم داره، همون آهنگ معروف «I Put a Spell on You». جلوههای بصریش بیشتر شبیه کارهای کلاسیکِ استودیو «هامر» هست تا «آیالام»، اما همین موضوع به فضای عجیب و نمایشگونهی فیلم اضافه میکنه و داستان رو به یه پایانبندیِ بامزه توی قبرستون میرسونه. با گذشت ۳۰ سال، هنوز هم یه ماجراجوییِ خانوادگیِ جذاب و باهویته. تمام مدت هم داشتم فکر میکردم بازیگر نقش «تکری» (شان موری) رو قبلاً کجا دیده بودم...
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
رنگها رو دیدید؟ شما هم جذبِ رنگبندیش شدید؟ چون این فیلم واقعاً از نظر بصری میدرخشه. به جز فیلم «دیک تریسی»، فکر نمیکنم جای دیگهای دیده باشم که از رنگ اینقدر خوب برای سرگرمی و ایجاد حسِ شگفتی استفاده شده باشه. فوقالعاده بود... و خب، یه داستانی هم پشتش بود. این فیلم مال دههی ۹۰ هست؛ زمانی که میتونستن یه فیلمِ بچهگونه بسازن که یکم تاریک باشه و در عین حال برای بزرگترها هم جذابیت داشته باشه. به عبارت دیگه، اونا یه فیلم «خانوادگی» واقعی ساختن، چیزی که این روزها دیگه خبری ازش نیست. شما میتونید در بزرگسالی تماشاش کنید و لذت ببرید چون یه پیرنگِ درست و حسابی داره، شوخیهایی داره که فراتر از لودگیهای بچهگونهست و در عین حال بچهها رو هم میخندونه. اینکه بتونی برای «همه» گروههای سنی جذاب باشی، هنر میخواد. همونطور که گفتم، داستانش رو میشه دنبال کرد، برخلاف فیلمهای خانوادگیِ مدرن که فقط یه سری سکانسِ بیربط هستن که به زور بهم چسبوندنشون. سرگرمکنندهست؛ وقتی ۱۳ سالم بود و خواهرم ۷ سالش بود سرگرمکننده بود، برای پدر و مادرمون که ما رو بردن سینما جذاب بود و هنوز هم هست. فقط الان که ۴۰ سالمه، اونقدر سن دارم که بتونم از رنگبندیش لذت ببرم... چون واقعاً چشمنوازه.
2023-01-12
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
دوباره یکی از فیلمهای محبوبِ تمام دورانِ من. عاشق این فیلمم! عاشق فیلمهایی هستم که داستانی دارن که توی بقیهی فیلمها زیاد دیده نمیشه. در ضمن خیلی هم خندهداره.
2023-05-26