Suture

John Chard (منتقد)

دوختن اون حلقه آتشین... فیلم «بخیه» (Suture) رو اسکات مک‌گیهی و دیوید سیگل نوشتن و کارگردانی کردن. بازیگرایی مثل دنیس هایسبرت، مل هریس، ساب شیمونو، دینا مریل و مایکل هریس توش بازی می‌کنن. موسیقی اثر کار کاری برگر و فیلمبرداریش هم با گرگ گاردینر بوده. «بحران اصلی هویته، مگه نمی‌بینی؟» - گروه ایکس-ری اسپکس ۱۹۷۸. فیلم «بخیه» یه اثر غیرعادیه‌ که در ظاهر، ایده اصلیش روی یه مفهوم کاملاً مسخره بنا شده. اما چیزی که بیش از همه توی روح و قلب فیلم جلب توجه می‌کنه اینه که خیلی از عناصر اصلی روایت‌های فیلم‌نوآر رو در بر گرفته. فیلم با تصویربرداری سیاه و سفید فوق‌العاده و موسیقی متن روانی و اضطراب‌آورش، مثل یه نمایش سورئاله که با یه شیطنت خاصی تو چشم بیننده نگاه می‌کنه و ادراکش رو از درام در حال رویداد به چالش می‌کشه. «بخیه» حول رنج و بحران هویت می‌چرخه و قشنگ معلومه داره با ادای احترام به فیلم‌ها و سبک‌های فیلمسازی که ازشون تاثیر گرفته کیف می‌کنه. نام بردن از تک‌تک اون‌ها بی‌فایده‌ست، اما وقتی زاویه فراموشی با بازسازی چهره از طریق جراحی ترکیب میشه و خیانت و نقشه قتل کنار راوی داستان قرار می‌گیره، بی‌اختیار یاد بقیه فیلم‌های قوی این سبک می‌افتی. با این حال، در عین حال که فیلمی پر از درون‌مایه هویته و به منابع الهامش تکیه کرده، خودش هم کاملاً هویت مستقل و منحصربه‌فرد خودش رو داره. برای اولین کار مک‌گیهی و سیگل، اثر واقعاً چشمگیریه؛ طوری که آدم از خودش می‌پرسه چرا بعدش سراغ کارهای بزرگتر نرفتن؟ تکنیک‌های فیلمبرداری عالیه، از کلوزآپ‌ها گرفته تا نماهای از بالا و ترکیب فریم‌ها، همگی عالی کار شدن. در کنارش، تصویرسازی‌های خیره‌کننده و بازی با سایه‌ها به سبک فیلم‌های نوآر حس و حال فضا رو خیلی خوب درآورده. شاید بشه ادعا کرد که خیلی از بخش‌ها زیادی قلمبه‌سلمبه‌ست و کنکاش‌های فلسفیش زیاده‌روی شده، اما فیلم همچنان خاص و جذاب باقی می‌مونه، حتی اگه اون‌قدرها هم که انتظار داری هیجان‌انگیز نباشه. ۷ از ۱۰.