راهنمای والدین: Un, deux, trois, soleil

توی یک سکانس خیالی، ویکتورین مادرش رو از بالای پل پرت می‌کنه پایین.

برای انتقام، خونه مردی که داره از سرطان می‌میره رو در حالی که خودش توشه آتیش می‌زنن. وقتی شعله‌ها شروع می‌شن، ما فقط صحنه رو از بیرون می‌بینیم.

توی زیرنویس انگلیسی، کلمه "fuck" چند بار استفاده می‌شه (البته معمولاً معنی جنسی نداره) و یک بار هم "goddammit" شنیده می‌شه. (توی زبان فرانسوی فیلم من فقط متوجه کلمه "merde" شدم). گاهی اوقات فحش‌های رکیک یا اصطلاحات جنسی شنیده می‌شه (مثل "ترسوهای بزدل"، "برو ک* بخور"، "ک*خول"، "عوضی"، "ک*ر"، "م*ه و ک*ن"، "راست‌کردن")، اما این‌طور نیست که کل فیلم پر از این حرفا باشه.

مواد مخدر دیگه‌ای توی فیلم نیست.

چند نفر از جمله دو تا از شخصیت‌های اصلی، چند بار سیگار می‌کشن.

یکی از شخصیت‌های اصلی الکلیه. اون مدام توی بارها و جاهای دیگه مست نشون داده می‌شه و این قضیه توی کارهای روزمره‌ش براش مشکل درست می‌کنه. حتی همیشه بچه‌های خودش رو نمی‌شناسه و نمی‌دونه چندتا بچه داره.

صحنه‌ای که ویکتورین التماس می‌کنه به سرپرستی گرفته بشه و می‌گه به محبت نیاز داره، خیلی غم‌انگیزه.

مادر شخصیت اصلی که ظاهراً از یک بیماری روانی رنج می‌بره، رفتارهای عجیبی از خودش نشون میده؛ مثلاً یک روز به جای دخترش میره مدرسه.

چندتا از شخصیت‌های مرده هر از گاهی برمی‌گردن تا گفتگوهای طولانی و حتی تماس فیزیکی با زنده‌ها داشته باشن، اما این صحنه‌ها اصلاً ترسناک نیستن.

با اینکه تجاوز جنسی و قتل هسته اصلی داستان رو تشکیل میدن، اما روایت سورئال فیلم (مثل صحبت کردن شخصیت‌ها رو به دوربین، فلش‌بک‌ها، سکانس‌های خیالی و حضور فعال مرده‌ها) از شدت تاثیرگذاری مستقیم و آزاردهنده اون کم می‌کنه و نمی‌ذاره فیلم واقعاً ترسناک بشه. بیننده‌ها احتمالاً بیشتر از شرایط اجتماعی و اقتصادی کلی که فیلم به تصویر می‌کشه، ناراحت و کلافه می‌شن (که احتمالاً هدف سازنده‌ها هم همین بوده).