The Village

CinemaSerf (منتقد)

کس دیگه‌ای هم هست که حس کنه موسیقی متن این اثر یادآور سریال «خانه پوشالی» با بازی ایان ریچاردسون (محصول ۱۹۹۰) بود؟ به هر حال، ماجرا در یک خلوتگاه صومعه‌مانند می‌گذره که توش مردم قراره در صلح و صفا کنار هم زندگی کنن؛ البته فقط در ظاهر، چون واقعیت اصلاً این‌طور نیست. کشیش روستا می‌تونه هر روز به اندازه وزن خودش شراب سر بکشه، اونم وسط یه مشت آدم فضول که مدام چشمشون به کار همدیگه‌ست؛ یکی میوه کش می‌ره، اون یکی یواشکی می‌زنه بیرون تا با حرص‌ولع بدوئه، و یکی دیگه هم تو اتاقش طلا احتکار می‌کنه. انگار هر هفت گناه کبیره رو چپونده باشی توی یه ساختمون با معماری تئاتری. بعد این وسط، طمع یکی از اهالی بهش غلبه می‌کنه و همین ماجرا، زنجیره‌ای از اتفاقات رو راه می‌اندازه که کل این جامعه کوچیک رو علیه یکی از خودشون می‌شورونه؛ کسی که به نظر می‌رسه روزهای آخر عمرش رسیده. آیا می‌تونه راهی برای فرار از سیاهچال پیدا کنه؟ این فیلم چکیده فوق‌العاده و شاید کمی بدبینانه‌ای از انسانیته؛ جایی که ردپای حسادت، شهوت و انتقام، به این بحث تند و تیز و تا حدی سرگرم‌کننده درباره گناه و دلایلش رنگ و بو میده. داستان توی کلیسا روایت میشه تا روی موضوع تاکید بیشتری بشه، ولی می‌تونست توی هر جامعه‌ای باشه که توش بیکاری و بطالت، فکر و جسم آدم‌ها رو به گناه می‌کشه. در این بین، مورچه‌ها هم به مسیرشون ادامه می‌دن؛ همون چرخه حیات همیشگی که توش کل ساختار جامعه ما به بازیافت خودش ادامه می‌ده... یا شاید هم نه؟