Interview with the Vampire
در پسزمینهی سانفرانسیسکوی غمزده، لویی دو پوینت دو لاک (Louis de Pointe du Lac)، خونآشامی با قدمت نزدیک به دو قرن، داستان باورنکردنی دگردیسی ابدی و زندگیای بدتر از مرگ خود را برای خبرنگاری شکاک به نام دنیل مالوی (Daniel Molloy) بازگو میکند. داستان تلخ و جذاب لویی که دویست سال خیانتهای بیرحمانه، تنهایی مفرط و عطشی سیرابناپذیر را در بر میگیرد، حول محور تصمیم همیشه پشیمانکنندهاش برای پذیرش دیکتاتوری خون و بیش از همه، سازندهاش میچرخد: اشرافزادهی بلوند و فریبندهی مرگ، لستات دو لیونکورت (Lestat de Lioncourt). آیا حماسهی عرفانی و خونین لویی واقعی است؟ آیا این واقعاً مصاحبه با یک خونآشام است؟
سال انتشار: 1994 کارگردان: Neil Jordan ژانر: Drama، Fantasy، Horror نویسندگان: Anne Rice امتیاز: 7.5نقدها و نظرات
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
این فیلم یه نگاه خیلی پختهتر به روایت زندگی خونآشامها در طول اعصار داره؛ اما خب تو این تقریباً ۳۰ سالی که از وقتی نیل جردن (Neil Jordan) اون تیم بازیگری درخشان (اگه نگیم عالی) رو دور هم جمع کرد تا داستان «لویی» (Brad Pitt) و «لستات» (Tom Cruise) رو برامون بگه، قطعاً یکم قدیمی شده. داستان که به صورت فلاشبک برای یه خبرنگار خیلی شکاک به اسم «دنیل» (Christian Slater) تعریف میشه، روایت «پیت» از زندگی نزدیک به ۲۰۰ سالهاش هست که با ملاقاتش با «کروز» و تبدیل شدنش به یه موجود جاودانه که با خون زنده میمونه، شروع شد.
فیلم خیلی پر زرق و برق و مجلله، پر از شهوت، کلک، دورویی و خون و خونریزی - که با حسرت، تنهایی و غم واقعی همراه شده - و البته کلی خشونت بیرحمانه. با اینکه فیلم به سبک فیلمهای ترسناک و هیجانی استودیو «همر» (Hammer) ادای احترام میکنه - و تا دلتون بخواد سس کچاپ (خون) توش هست - اما نویسندگی و شخصیتپردازیها عمق خیلی بیشتری دارن. هیچکدوم از شخصیتهای اصلی دوستداشتنی نیستن، اما با جلو رفتن فیلم، یه جور همدلی معکوس باهاشون (حداقل با برد پیت) پیدا میکنید. دقت به جزئیات در طراحی صحنه و لباسها با گذشت زمان اصلاً کم نمیشه و به شکوه و جذابیت بصری فیلم خیلی کمک میکنه. با اینکه هر دو بازیگر اون موقع (و الان) ستارههای درجه یک گیشه بودن، اما برد پیت زیادی جوون به نظر میرسید که بتونه متقاعدکننده باشه، تام کروز هم که کلاً تو بهترین حالتش هم بازیگر خیلی خوبی نیست، چه برسه به اینکه دندون مصنوعی هم گذاشته باشه؛ کریستن دانست (Kirsten Dunst) هم درست مثل سنتهای شیرلی تمپل (Shirley Temple) فقط رو اعصابم بود. حیف شد، چون بقیه بخشهای فیلم عالیه.