Pride and Prejudice
رمان کلاسیک جین آستن درباره تعصبات میان طبقات اجتماعی قرن نوزدهم و غروری که عشاق را از هم دور نگه میدارد.
سال انتشار: 1995 کارگردان: ژانر: Drama، Romance امتیاز: 8.8نقدها و نظرات
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
تصمیم گرفتم بعد از دیدن نسخه سینمایی جدیدتر، دوباره این مینیسریال رو ببینم، چون حس میکردم شاید اون نسخه رو بیشتر دوست داشتم. توی ذهنم اینطور بود که قبلاً نسخه سینمایی رو ترجیح میدادم. تماشای دوباره این سریال تایید کرد که بله، اقتباس سینمایی با بازی کیرا نایتلی (Keira Knightley) رو کمی بیشتر دوست دارم، اما این اصلاً از ارزشهای این مینیسریال عالی کم نمیکنه. دلایل کوچکم برای این انتخاب رو توی نقد اون فیلم مینویسم. تیم بازیگری اینجا همگی درخشان ظاهر شدن و تقریباً هیچ اشتباهی ندارن. دیوید باربر (David Barber) در نقش آقای کالینز چاپلوس عالیه و آلیسون استدمن (Alison Steadman) هم در نقش خانم بنت جیغجیغو، هیستریک و بیملاحظه، بازی بینظیر و حرصدرآری ارائه میده. نویسندگی هم در کل خیلی خوبه. البته چندتا نکته برام عجیب بود. مثلاً نمیفهمم چطور همه به این نتیجه رسیده بودن که جین خیلی زیباتر از الیزابته؟ من که تفاوت فاحشی توی ظاهرشون ندیدم. یا مثلاً چرا همه میگفتن مری کینگ موقرمز زشته؟ مگه موقرمزها بچه جن بودن یا چی؟ بگذریم. جایی خوندم که کارگردان نسخه سینمایی بعدی، زمان داستانش رو ۲۰ سال عقبتر از این سریال برد تا از شر لباسهای کمربالا خلاص بشه. باید باهاش موافقت کنم. این لباسها به نظر من عجیب و بدقواره هستن، بیشتر شبیه جورابهای لولهای بیشکلن تا لباسهای مد روز. در نهایت، با اینکه همیشه کالین فرث (Colin Firth) رو دوست داشتم، فکر میکنم فیلمنامه یا کارگردانی توی اخمهای مداوم اون در دو قسمت اول کمی زیادهروی کرده بود. میدونم هدف نشون دادن غرور و سردی اون بود، اما وقتی بعداً خدمتکار عمارتش میگه تا حالا یک کلمه بد هم ازش نشنیده، برام سوال شد: چطور خانواده و دوستاش توی این همه سال اون اخمهای ترسناکش رو ندیده بودن؟ ولی خب اینها ایرادات جزئی هستن. با اینکه نسخه سینمایی رو کمی بیشتر دوست دارم، هنوز هم از این سریال لذت میبرم و نسخه دیویدیش رو نگه میدارم. راستی، اگه دنبال نسخه سینمایی ۲۰۰۵ میگردید، حتماً با علامت «&» جستجو کنید (Pride & Prejudice) نه با کلمه «and»، وگرنه پیدا نمیشه. جالبه نه؟
2021-06-12
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
**دنبال چیز دیگهای نگردید، چه در سینما و چه در تلویزیون: این تا به امروز بهترین اقتباس از «غرور و تعصب» است.**
هر زمان که یک اثر سینمایی یا تلویزیونی تصمیم میگیره یک درام تاریخی بسازه، همیشه با دو چالش بزرگ روبروست. اولی که مشخصاً نتیجه نهایی کل تولیده. دومی بازسازی دوره تاریخی مورد نظره؛ نه فقط در اشیاء، لباسها و محیط، بلکه عمدتاً در رفتارها، طرز فکر و عادات مردم اون زمان و اون فرهنگ. مشاورههای تاریخی برای همین هستن و این تلاشیه که هرگز نباید نادیده گرفته بشه. این مینیسریال در تمام این زمینهها بسیار موفق بوده و برای من، بهترین و وفادارترین اقتباس تصویری از شاهکار جین آستن (Jane Austen) محسوب میشه؛ داستانی که حتی کسانی که کتاب رو نخوندن هم کاملاً باهاش آشنان. این اقتباسی هست که علاوه بر داشتن لوکیشنها و لباسهای درست برای اون زمان، رفتارها و حرکاتی رو نشون میده که مردم اون دوره واقعاً داشتن. علاوه بر این، احترام زیادی برای متن کتاب قائله. چندین بازیگر اینجا هستن که واقعاً لایق تحسینن: آلیسون استدمن (Alison Steadman) با اینکه با اون صدای نازک و بدخلقیهاش خیلی رو اعصابه، اما یک شیرینی و محبت مادرانه واقعی به شخصیت مادر خانواده بنت داده. بنجامین ویترو (Benjamin Whitrow) هم در نقش آقای بنت با اون وقار و آرامشش عالی بود. جنیفر ایلی (Jennifer Ehle) در نقش اصلی فوقالعادهست و کالین فرث (Colin Firth) هم که دیگه خودِ آقای دارسیه (بیدلیل نیست که این نقش اینقدر روی کارنامهاش اثر گذاشت). بازیگرهای مکمل مثل آنا چنسلر (Anna Chancellor) و جولیا ساوالا (Julia Sawalha) هم عالی بودن. سریال در شش قسمت حدوداً یک ساعته، به خوبی از متن کتاب استفاده میکنه و به اتفاقات زمان کافی برای شکلگیری میده. کارگردانی سایمون لنگتون (Simon Langton) هم خیلی هوشمندانه بود و ریتم مناسبی به سریال داد، بدون اینکه بخواد الکی کشش بده. دکور، وسایل و لباسها بهتر از این نمیشد و بازسازی فضا واقعاً بینقصه. موسیقی متن هم خوبه، هرچند تیتراژ ابتدایی رو خیلی دوست نداشتم.