بتمن برای همیشه
شوالیه تاریکی گاتهام با دو تبهکار خبیث روبرو میشود: دوچهره (Two-Face) و ریدلر (The Riddler). هاروی دنت، دادستان سابق که حالا به دوچهره تبدیل شده، به اشتباه معتقد است بتمن باعث حادثه دادگاه و تغییر چهره او شده است؛ او وحشت بزرگی را در میان مردم خوب گاتهام به راه انداخته است. ادوارد نیگما، نابغه کامپیوتر و کارمند سابق بروس وین، قصد انتقام از این خیرخواه بزرگ را دارد؛ او در نقش ریدلر دستگاهی اختراع کرده که اطلاعات مغز تمام مردم گاتهام، از جمله دانش بروس وین درباره هویت مخفیاش را تخلیه میکند. در این میان، دکتر چیس مریدان به بتمن/وین علاقهمند میشود. همچنین دیک گریسون، آکروباتباز سابق سیرک که خانوادهاش توسط دوچهره کشته شدهاند، تحت سرپرستی وین قرار میگیرد و به عنوان رابین، شریک جدید بتمن میشود.
سال انتشار: 1995 کارگردان: Joel Schumacher ژانر: Action، Adventure نویسندگان: Bob Kane، Lee Batchler، Janet Scott Batchler امتیاز: 5.5نقدها و نظرات
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
تغییر مسیر فیلم، نتایج متفاوتی هم به همراه داشته. بتمن در حالی که برای دور نگه داشتن گاتهام از چنگال دوچهره و ریدلر میجنگه، یه دستیار جدید پیدا میکنه. «نه ممنون، از باجه بیرونبر میگیرم»؛ اینها اولین کلماتی هستن که از زبون وال کیلمر در نقش بتمن میشنویم و همین جمله تکلیف دو فیلم بتمنِ جوئل شوماخر رو روشن میکنه. دیگه خبری از اون فضای تاریک تیم برتون و سکانسهای اکشن دقیقش نیست؛ به جاش با یه فضای فانتزیِ لوس و صحنههای اکشن ضعیف طرف هستیم. انتخاب وال کیلمر برای بتمن و کریس اودانل برای رابین یه اشتباه بزرگ بود؛ کیلمر بیروحترین بازیگریه که تا حالا لباس بتمن رو پوشیده و اودانل هم اصلاً بلد نیست خارج از اون فضای کارتونی رابین بازی کنه. نیکول کیدمن در نقش چیس مریدان واقعاً زیباست، اما کل حضورش در فیلم فقط در همین حد خلاصه میشه و استعدادش کاملاً هدر رفته. البته همه چیز هم بد نیست؛ یه اقتباس کمیکبوکی به اندازه شرورهاش خوبه و اینجا ما جیم کری رو داریم که برای نقش ریدلر عالیه و تامی لی جونز که نقش دوچهره رو خیلی غلوآمیز بازی کرده. جیم کری توی هر صحنهای که هست کل توجه رو به خودش جلب میکنه؛ شاید یکم زیادهروی باشه، اما نقطه قوت فیلمه (شنیده شده تامی لی جونز از اینکه جیم کری بیشتر از اون به چشم اومده ناراحت بوده). فیلمنامه اونقدر خوب هست که داستان رو برای همه سنین قابل فهم کنه و صحنههای پر زرق و برق هم برای سرگرمیِ لحظهای بد نیستن. این فیلم پرفروشترین اثر سال ۱۹۹۵ بود، پس مردم دوستش داشتن، اما با این همه ستارهای که هدر رفتن و اون طراحیهای عجیب لباس، سخته بفهمیم چرا اون موقع اینقدر محبوب بود. نمره: ۵/۱۰
2014-08-28
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
توی فیلم «بتمن برای همیشه» یه سری **چیزهای** خیلی خوب وجود داره. به نظرم به وال کیلمر بابت بازی در نقش بتمن خیلی کملطفی شده؛ اون قطعاً بهترین بتمن تاریخ نیست ولی به نظرم کارش رو خوب انجام داد. طراحی شهر خیلی باحال و عجیبه، بتموبیل به شکل خلاقانهای آپدیت شده و اون دارودسته خیابانی نئونی یکی از خفنترین چیزهایی بود که تا حالا توی سینما دیدم. اما در کل، این یه فیلم **بد** محسوب میشه. شاید برداشت تیم برتون ۱۰۰٪ به منبع اصلی وفادار نبود، اما جوئل شوماخر (که معمولاً طرفدارشم) کلاً بتمن رو خراب کرد.
نمره نهایی: ★★ - یه چیزایی داشت که برام جذاب بود، اما خروجی کار ضعیف بود.
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
من واقعاً از وال کیلمر در نقش بتمن متنفرم. بین تمام کسانی که نقش بتمن رو بازی کردن، اون بدترین بود. به جز این، فیلم با توجه به شرایطش اونقدرها هم بد نبود.
2023-04-25
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
با زخمی شدن هاروی دنت (Tommy Lee Jones) و تبدیل شدنش به دوچهره، اون حالا داره توی گاتهام آشوب به پا میکنه و بتمن (Val Kilmer) باید قبل از اینکه کسی کشته بشه جلوش رو بگیره. در همین حال، بروس وین با دانشمند دیوانهای به اسم نیگما (Jim Carrey) آشنا میشه که میخواد امواج مغزی مردم رو بدزده تا به عمیقترین خواستههاشون پی ببره. بروس این پیشنهاد رو غیر اخلاقی میدونه و همین باعث میشه نیگما با دوچهره متحد بشه تا بتمن رو بکشن. توی سیرک، یه بمبگذاری اتفاق میافته که خانواده گریسون با فداکاری جلوش رو میگیرن، اما دیک (Chris O'Donnell) یتیم میشه و بروس سرپرستیش رو قبول میکنه. آلفردِ پیشخدمت که پتانسیل رو در این جوان میبینه، یه جورایی اونا رو به سمت همکاری سوق میده و «دوگانه پویا» شکل میگیره. حالا اونا باید با دشمنانی که قصد نابودیشون رو دارن بجنگن. وسط این همه هیاهو، بروس وقتی هم پیدا میکنه تا با دکتر چیس (Nicole Kidman) وارد رابطه بشه؛ زنی که نمیتونه تصمیم بگیره بروس رو دوست داره یا بتمن رو!
داستان فیلم پتانسیل خوبی داره، اما اکشنش کمه و حرف زدنهاش خیلی زیاده. بازیها هم واقعاً رو مخه. کریس اودانل بد نیست، اما کیلمر مثل لباسش خشک و پلاستیکیه. تامی لی جونز انگار فقط اومده که چک دستمزدش رو بگیره و جیم کری هم از همون اول با بازیِ بیش از حد شلوغش که هیچ ظرافتی نداره، رو اعصاب من رفت. شوماخر و برتون سعی کردن با تکرار صحنههایی که انگار مستقیماً از صفحات کمیکبوک اومدن، ما رو تسلیم فیلم کنن. مثل همیشه، این آلفرد هست که با حضور کوتاهش کل صحنه رو از بقیه میدزدد. در کل، این یه ماجراجویی ابرقهرمانی طولانی و ناامیدکنندهست که جلوههای ویژه زیادی داره ولی از بقیه لحاظ خیلی لنگ میزنه.