قمارخانه
این فیلمِ مارتین اسکورسیزی (Martin Scorsese) ماهیت دوگانه لاسوگاس را به تصویر میکشد؛ شهری که یک روی درخشان و پرزرقوبرق و یک روی وحشی و بیرحم دارد. ایس راتستین (Ace Rothstein) و نیکی سانتورو (Nicky Santoro)، دو گانگستری که برای به دست آوردن نام و نشان به لاسوگاس نقلمکان میکنند، در این دنیای متناقض زندگی و کار میکنند. از دریچه نگاه این دو که هر کدام مکمل دیگری هستند، جزئیات دخالت مافیا در کازینوهای دهههای ۷۰ و ۸۰ میلادی فاش میشود. ایس مدیر کاربلد کازینو تانژیر (Tangiers) است، در حالی که نیکی، دوست دوران کودکی او و مردی خشن است که با دزدی و باجگیری از مردم محلی اموراتش را میگذراند. با این حال، هر کدام از آنها نقطه ضعفی تراژیک دارند؛ ایس عاشق یک زن کلاهبردار به نام جینجر (Ginger) میشود و نیکی در گردابی بیپایان از مواد مخدر و خشونت فرو میرود.
سال انتشار: 1995 کارگردان: Martin Scorsese ژانر: Crime، Drama نویسندگان: Nicholas Pileggi، Martin Scorsese امتیاز: 8.2نقدها و نظرات
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
میدونید، فکر کنم این محبوبترین فیلم اسکورسیزی (Scorsese) برای من باشه. اون دوباره تیم بازیگری همیشگیش رو جمع کرده، یه ذره هم شارون استون (Sharon Stone) رو بهشون اضافه کرده و نتیجهاش شده سه ساعت سینمای خالص که مثل برق و باد میگذره. داستان حول محور «سم راتستین» (Sam Rothstein) با بازی رابرت دنیرو (Robert De Niro) میچرخه؛ کسی که میفهمه توی لاسوگاس دهه ۷۰ پول زیادی خوابیده. به همین خاطر، رئیسهای مافیاش اون رو میفرستن تا کازینو و هتل «تانژیر» (Tangiers) رو که یه جورایی لونه فساده اداره کنه.
اوایل، با اینکه آدم بیرحمیه، اما یه جورایی شرافت خاص خودش رو داره و وقتی عاشق یه کلاهبردار به اسم «جینجر» (Ginger) با بازی شارون استون میشه، آدم فکر میکنه شاید بالاخره بره دنبال یه زندگی سالمتر. اما درباره دوستش «سانتورو» (Santoro) با بازی جو پشی (Joe Pesci) اصلاً نمیشه این حرف رو زد. اون میاد پیش سم تا مثلاً مراقبش باشه، اما خیلی زود شروع میکنه به تیغ زدن هر کسی که دم دستشه تا خرج زندگی عیاشانهاش رو دربیاره.
اگه همه چیز طبق نقشه پیش میرفت که فیلم کسلکننده میشد، ولی خب معلومه که اینطور نمیشه. «راتستین» باید با کلاهبردارها، مقامات دولتی (که البته فرقی با هم ندارن!)، همسرش که روز به روز غیرقابلکنترلتر میشه و دوستش که رسماً یه دردسر متحرکه سر و کله بزنه. اوضاع وقتی به اوج خودش میرسه که همسرش و دوستپسر/رئیس سابقش یعنی «دایموند» (James Woods) اون رو تحت فشار میذارن، کمیسیون بازیهای قمار میخواد مجوزش رو باطل کنه و «سانتورو» هم که... خب، اون فقط بلده همه چیز رو سمی کنه.
جو پشی کلاً یه سبک بازیگری داره و این نقش براش عالیه. اون یه جور شرارت باورپذیر به این شخصیتِ واقعاً نفرتانگیز اضافه کرده. شارون استون شاید حضورش کمی کم باشه، اما قطعاً توی صحنههای مشترکش با رابرت دنیرو که توی اوج پختگی بازیگریشه، نگاهها رو به خودش خیره میکنه. اون پیچش داستانی کوچیک آخر فیلم هم خیلی خوب جواب میده! فیلمبرداری شیک و ظاهر جذابی داره؛ خلاصه که کارش درسته.
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
فیلم «کازینو» شاید تو ذهن خیلیها نمونده باشه، اما اونایی که طرفدار مارتین اسکورسیزی (Martin Scorsese) هستن، میدونن قراره چی ببینن. همون تیم بازیگری «رفقای خوب» (GoodFellas) یعنی رابرت دنیرو و جو پشی اینجا هم هستن. هنوز باورم نمیشه که «گاو خشمگین» (Raging Bull) رو ندیدم، واقعاً باید ببینمش. فکر کنم این دو نفر توی «روزی روزگاری در آمریکا» هم با هم بودن که شنیدم فیلم خیلی طولانیایه.
این فیلم که آخرین همکاری رابرت دنیرو با اسکورسیزی (تا قبل از مرد ایرلندی) بود، بر اساس اتفاقات واقعی لاسوگاس ساخته شده. دنیرو و پشی نقش «ایس» و «نیکی» رو بازی میکنن که در واقعیت هم دوستای دوران کودکی بودن. داستان جالبیه که چطور این دو تا رفیق توی لاسوگاس سر اینکه کی کازینو رو اداره کنه به مشکل میخورن.
من واقعاً این فیلم رو دوست دارم، با اینکه خیلی شبیه «رفقای خوب» هست و دنیرو و پشی روش نریشن میگن، اما خب چه اشکالی داره؟ فیلم فوقالعادهایه با بازیها و داستان عالی و چند تا آهنگ خیلی خوب. من کلاً طرفدار فیلمهای گانگستریام و این فیلم هم دقیقاً همون چیزیه که باید باشه.