ترک لاس وگاس

ترک لاس وگاس

بن سندرسون (Ben Sanderson)، فیلمنامه‌نویس، به دلیل اینکه همسرش او را ترک کرده و پسرشان را با خود برده، به الکل روی آورده است. او روز به روز منزوی‌تر می‌شود و در بارها برای زنان مزاحمت ایجاد می‌کند. وقتی از کار اخراج می‌شود، تصمیم می‌گیرد همه چیز را رها کرده، به لاس وگاس برود و آن‌قدر بنوشد تا بمیرد. او در لاس وگاس با «سرا» (Sera) آشنا می‌شود، فاحشه‌ای که او هم مشکلاتی دارد و بن با او هم‌خانه می‌شود.

سال انتشار: 1995 کارگردان: Mike Figgis ژانر: Drama، Romance نویسندگان: John O'Brien، Mike Figgis امتیاز: 7.5

نقدها و نظرات


Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49

امتیاز: 6

_**کیجِ دائم‌الخمر در لاس وگاس با الیزابت شو و کلی موسیقی جاز و بلوز**_
یه الکلی در لس‌آنجلس (نیکلاس کیج) بیخیال صنعت سینما می‌شه و به لاس وگاس می‌ره تا ظاهراً خودش رو با الکل به کشتن بده. اونجا با یه فاحشه (الیزابت شو) آشنا می‌شه که باهاش تفاهم داره و رابطه‌ای بر پایه پذیرش مطلق بینشون شکل می‌گیره. «ترک لاس وگاس» (۱۹۹۵) یکی از اون درام‌های واقع‌گرایانه و غم‌انگیزه درباره روح‌های سرگردانی که در حال فروپاشی ناامیدانه هستن. فیلم نسبت به چیزی که هست خوب ساخته شده و زیبایی «شو» (Shue) علیرغم ماهیت ناخوشایند شغلش، به خوبی به تصویر کشیده شده. من پیام پذیرش «عاشقانه» بدون پرسش رو درک می‌کنم، هرچند می‌شه بحث کرد که عشق واقعی یعنی اجازه ندی طرف خودش رو نابود کنه و اون رو تا حدی مسئول بدونی. یکی از بهترین دوستای من ۲۰ سال پیش دچار مشکل الکل شد که روز به روز بدتر می‌شد. اون اخیراً فوت کرد، اما من چهار سال آخر عمرش ندیدمش چون نمی‌خواستم شاهد مرگ تدریجی کسی با الکل باشم. فیلم ۱ ساعت و ۵۱ دقیقه‌ست و در لس‌آنجلس و نوادا فیلمبرداری شده. نمره: B-/C+

2021-06-13


Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49

امتیاز: 8

**یه فیلم سنگین که دیدنش سخته، اما باید دیده بشه، مخصوصاً توسط جوون‌هایی که فکر می‌کنن مست کردن بخش جدایی‌ناپذیر یه شب خوش‌گذرونیه.**
این فیلم بر اساس داستان واقعی مردیه که بعد از یه طلاق سخت و از دست دادن زندگی شخصی و حرفه‌ایش، اراده‌اش رو برای زندگی از دست داد و به الکل پناه برد. اون که هیچ امیدی به بازگشت نداره، تصمیم می‌گیره به لاس وگاس، شهر گناه، بره و اون‌قدر بنوشه تا بمیره. در میون این قصدهای خودکشی، با زنی آشنا می‌شه که رابطه پیچیده‌ای باهاش برقرار می‌کنه، چون اون زن هم در اعماق وجودش داره مسیر خودتخریبی خودش رو طی می‌کنه. فیلم عالیه، اما به شدت سنگین، افسرده‌کننده و تماشاش سخته. علاوه بر اینکه ما رو به منفی‌ترین و مخرب‌ترین جنبه الکلیسم می‌بره، بدون ترس از شوکه کردن نشون می‌ده که چطور این راه به مرگ ختم می‌شه. یعنی با رنگ‌های خیلی تند نشون می‌ده که نوشیدن یه اعتیاده، یه مشکل جدیه و می‌تونه آدم رو بکشه. نیکلاس کیج (Nicolas Cage) اینجا بازی درخشانی ارائه می‌ده و واقعاً حیفه که بعداً نتونست این سطح رو حفظ کنه. الیزابت شو (Elisabeth Shue) هم در نقش اون زن عالی بازی می‌کنه. از نظر فنی هم فیلمبرداری و تدوین فیلم خیلی خوبه و از نور و سایه برای نشون دادن فضای رو به زوال شخصیت‌ها به خوبی استفاده شده. فیلم وقتش رو با چیزهای بی‌اهمیت تلف نمی‌کنه و ریتم خیلی خوبی داره.

2023-05-20


Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49

امتیاز: 7

آیا شغلی در سینما وجود داره که بیشتر از یه فیلمنامه‌نویس هالیوودی پتانسیل الکلی شدن داشته باشه؟ خب، «بن» (نیکلاس کیج) همینطوریه و وقتی بعد از کلی غیبت و بددهنی اخراج می‌شه، چک تسویه حساب و ماشین بی‌ام‌و (BMW) خودش رو برمی‌داره و می‌ره وگاس. نقشه‌ای نداره، جز اینکه اون‌قدر بنوشه تا دیگه بیدار نشه. اونجا با «سرا» (الیزابت شو) آشنا می‌شه. موسیقی متن فیلم خیلی به فضاسازی کمک می‌کنه، در حالی که این دو نفر کم‌کم عاشق هم می‌شن - اما نه یه عشق رمانتیک و احساسی. بیشتر شبیه یه وابستگی متقابل ناشی از محبت و تمایل به مراقبت از همدیگه به نظر میاد. کیج اینجا تو اوجه و نقشش رو خیلی ماهرانه بازی می‌کنه، اما به نظر من «شو» حتی بیشتر لایق تحسینه. اون به شخصیتش اجازه می‌ده حتی در مواجهه با خشونت و تحقیر، انسانیت خودش رو حفظ کنه. مایک فیگیس (Mike Figgis) ریتم فیلم رو تند و موثر نگه داشته و با این داستان پراحساس، این فیلم واقعاً ارزش دو ساعت وقت گذاشتن رو داره.

2024-04-08