Night Hunter

GenerationofSwine (منتقد)

توی این فیلم، دان «دِ دراگون» ویلسون یه‌جورایی ادای لورنزو لاماس توی سریال Renegade و تا حدی براندون لی توی فیلم The Crow رو درمیاره. از اون طرف ماریا فورد رو داریم که... لباس‌هاش رو درنمیاره! آدم واقعاً براش سؤال می‌شه روز تست بازیگری چی گذشته: «ببین ماریا، ما واقعاً تو رو برای این نقش می‌خوایم، ولی مشکلی نداری که برهنگی کامل نداشته باشی؟»

به هر حال، اگه این فیلم بودجه بیشتری داشت شاید چیز دندون‌گیری از آب درمی‌اومد، نه؟ شروع فیلم برای یه اثر مستقل اکشن/ترسناک واقعاً قوی بود... قوی و محکم. ولی بعدش پای خرده‌پیرنگ‌های الکی و بی‌خود وسط اومد و همه‌چیز خراب شد. خواستن بیش از حد به شخصیت دان ویلسون عمق بدن، در حالی که راستش اگه همون‌طور پرداخت‌نشده و خام ولش می‌کردن و بیشتر شبیه یه لولوی خون‌آشام‌کش می‌ساختنش خیلی بهتر بود. اگه فورد هم دوباره لباس‌هاش رو درمی‌آورد هیچ‌کس شاکی نمی‌شد... واقعاً هیچ‌کس! تلاش‌ها برای پروبال دادن به داستان هم اصلاً لازم نبود. فیلم شروع معرکه‌ای داشت و باید می‌رفت تو فاز همون اکشن‌های بزن‌بهادر و بی‌مغز، ولی داستان مدام دست‌وپاگیر می‌شد.

این فیلم یه فیلم درجه دو (B-Movie) بود که فکر می‌کرد چیزی فراتر از این‌هاست، و دقیقاً از همین‌جا ضربه خورد. با این حال، دان ویلسون واقعاً تمام تلاشش رو کرد تا فراتر از یه ماشین کیک‌بوکسینگ باشه، پس دمش گرم! اون اوایل فیلم هم پتانسیل واقعی خودش رو نشون داد. اما گاهی وقتا فقط باید قبول کنی که داری یه فیلم درجه دو می‌سازی و با همون فرمون بری جلو.