Piranha
مگی مک‌نامارا، کارآگاه خصوصی از آژانس تحقیقات لیون، توسط جی. آر. راندولف ثروتمند استخدام می‌شود تا برادرزاده‌اش را که به همراه دوست‌پسرش ناپدید شده، پیدا کند. مگی به سراغ پل گروگان، محیط‌بان تنهایی می‌رود تا در جستجوی این نوجوان به او کمک کند. آن‌ها به یک تأسیسات متروکه ارتش می‌روند و مگی تصمیم می‌گیرد استخرها را تخلیه کند تا ببیند آیا جسد دختر آنجا هست یا خیر. زنی با دیلم به آن‌ها حمله می‌کند اما آن‌ها او را مهار می‌کنند. با این حال او فرار می‌کند و به زودی متوجه می‌شوند که آن زن دکتر لتیسیا باینز است که در حال تحقیق روی گونه‌ای ترکیبی از پیراناست که قادر است برای اهداف نظامی در آب‌های شیرین و شور زنده بماند. علاوه بر این، مگی پیراناها را در رودخانه رها کرده و آن‌ها به سمت تفرجگاه دریاچه لست ریور در حرکت هستند. مگی و پل به کلانتر فاسد محلی اطلاع می‌دهند، اما راندولف به او دستور می‌دهد آن‌ها را زندانی کند زیرا نمی‌خواهد مهمانی‌ای را که در تفرجگاه خود تدارک دیده به خطر بیندازد.
سال انتشار: 1995 کارگردان: Scott P. Levy ژانر: Horror، Sci-Fi نویسندگان: Richard Robinson، John Sayles، Alex Simon امتیاز: 4.0نقدها و نظرات
Gimly (منتقد)
سخته که بخوای از بخش خاصی از نسخه بازسازی‌شده‌ی «پیرانا» در سال ۹۵ تعریف کنی، اما تماشای دسته‌جمعی اون واقعاً جذابه، صرفاً به این دلیل که خیلی تاریخ‌گذشته‌ست. امتیاز نهایی: ۲.۵ از ۵ - خیلی چیزها داشت که برام جذاب باشه، ولی به عنوان یک کل، خیلی خوب از آب درنیومده بود.
2017-07-10Wuchak (منتقد)
**_تقلیدی ضعیف از فیلم اصلی سال ۱۹۷۸_** پیراناهای دستکاری‌شده ژنتیکی به طور تصادفی در یک سیستم رودخانه‌ای در طبیعت شمال لس‌آنجلس رها می‌شوند و بچه‌ها و مربیان یک اردوگاه تابستانی و مسافران یک استراحتگاه دریاچه‌ای را تهدید می‌کنند. یک کارآگاه خصوصی (الکساندرا پل) و یک محیط‌بان تنها (ویلیام کت) با هم متحد می‌شوند تا شناگران را نجات دهند. «پیرانا» (۱۹۹۵) عملاً بازسازی سکانس به سکانس فیلم سال ۱۹۷۸ است، با این تفاوت که به جای قلب تگزاس، در کالیفرنیای جنوبی جریان دارد. در حالی که «پیرانا» (هر دو نسخه) نوعی تقلید از «آرواره‌ها» (۱۹۷۵) است، اما به اندازه کافی با آن تفاوت دارد که کپی‌برداری صرف به نظر نرسد: داستان در اعضا یک سیستم رودخانه‌ای در خشکی جریان دارد و نه در اقیانوس؛ «هیولا» به جای یک کوسه سفید بزرگ، دسته‌ای از ماهی‌های کوچک وحشی است؛ سکانس‌های ساحلی شامل ساحل‌های دنج اردوگاهی می‌شوند تا سواحل بزرگ اقیانوسی؛ برخلاف «آرواره‌ها»، تمرکز بیشتری روی زنان جوان جذاب وجود دارد، هرچند «آرواره‌های ۲» (۱۹۷۸) نیز در این زمینه عملکرد خوبی داشت؛ و حس ماجراجویی و قابل بحث بودن تعلیق در آن بیشتر است. لحن نسخه اصلی «پیرانا» عناصر سرگرم‌کننده‌ای را در میان هرج‌ومرج وحشتناک ادغام کرده بود، اما این نسخه به دنبال فضایی خشک‌تر و ساده‌تر است. این نسخه سال ۱۹۹۵ از هر نظر ضعیف‌تر از نسخه سال ۱۹۷۸ است، حتی با وجود اینکه اساساً همان داستان دقیق است و هر دو توسط راجر کورمن تهیه شده‌اند. برخی از تغییرات، جدای از بازیگران و لوکیشن‌ها، عبارتند از: یک زن (دارلین کار) جایگزین دانشمند (کوین مک‌کارتی) در مرکز تحقیقات شده است؛ دایناسور کوچک استاپ‌موشن کنجکاوی که در پرده اول نسخه اصلی حضور داشت در اینجا حذف شده است؛ یک شخصیت جدید به عنوان کارگردان مشتاق اضافه شده است؛ یکی از دو دختر جذاب در اردوگاه زودتر می‌میرد؛ و فیلمسازان آگاهی بیشتری نسبت به گنجاندن تنوع نژادی در پس‌زمینه داشته‌اند. لوکیشن‌های جدید با پوشش گیاهی کمتر نیز ضعیف‌تر هستند، و همین‌طور زن‌ها. اگرچه لوریسا مک‌کوماسِ خوش‌اندام در نقش باربارا در صحنه‌های اولیه به خوبی (یا حتی بهتر از) جانی اسکوایر در نسخه اصلی است، اما سولی مون فرایه و کهلی اوبرین در مقایسه با ملودی توماس اسکاتِ بانمک و بلیندا بالاسکیِ خوش‌فرم، کمی سطح پایین‌تر به نظر می‌رسند، هرچند کهلی قطعاً زنی خیره‌کننده است. پیشنهاد می‌کنم این یکی را رد کنید و به جای آن نسخه اصلی را تماشا کنید، مگر اینکه طرفدار برخی از بازیگران باشید یا بخواهید دو نسخه را با هم مقایسه کنید. فیلم سال ۱۹۷۸ از هر نظری برتر است. زمان فیلم ۸۹ دقیقه است و بخشی از آن در دریاچه کاستائیک در شمال والنسیا/سانتا کلاریتا، کالیفرنیا فیلمبرداری شده است. رتبه: +C
2018-07-12Kamurai (منتقد)
تماشای خوبی بود، شاید دوباره ببینمش و می‌تونم به طرفداران ژانر وحشت / هیجانی پیشنهادش کنم. این فیلم تقریباً مو به مو مثل فیلم سال ۱۹۷۸ است با این تفاوت که مقداری برهنگی و انفجار غیرضروری به آن اضافه شده، و خشونت خونین کمی هم دارد چون نسخه اصلی به طرز عجیبی فاقد آن بود. به نظرم این بار بازیگران بهتری انتخاب شده‌اند و جلوه‌های ویژه به اندازه کافی خوب هستند که توانستند ماهی‌ها را کمی نشان دهند و خیلی افتضاح نبود. فیلم هنوز هم شبیه آثار اواخر دهه ۷۰ و اوایل دهه ۸۰ به نظر می‌رسد، اما با حس و حالی شبیه دهه ۹۰. این حس به من دست داد که آن‌ها سعی داشتند ظاهر کلاسیک اثر را حفظ کنند. فیلم برخی بازنویسی‌های عجیب روی سکانس‌های نسخه اصلی انجام می‌دهد، اما به بدی نگه داشتن زاویه «پروژه مخفی نظامی» نیست. مشکل نگه داشتن این زاویه این است که قرار است مربوط به دوران جنگ ویتنام باشد، اما تقریباً ۲۰ سال تفاوت بین نسخه اصلی و این بازسازی وجود دارد. همچنین این فیلم میا کونیس بسیار جوانی را در خود دارد، که همین موضوع آن را به نسخه برتری تبدیل می‌کند چون حتی اگر او در آن زمان بازیگر بهتری نبوده باشد (که احتمالی‌ست)، اما الان بازیگر بهتری از هر کسی در این فیلم است. حس می‌کنم پتانسیل زیادی به جای ساخت یک ریبوت، با ساخت یک بازسازی هدر رفت، اما باز هم تماشای آن لذت‌بخش بود.
2020-07-28r96sk (منتقد)
«پیرانا» تلف کردن وقت است، مگر اینکه نسخه اصلی سال ۱۹۷۸ را ندیده باشید. این یک بازسازی شات‌به‌شات است، یا بیشتر یک بازسازی ضعیف (که یک بازآفرینی ناشیانه است)، به جز چند تغییر عجیب؛ بدون لو دادن داستان، یکی مربوط به یک حیوان و دیگری مربوط به یک سلاح، تصمیمات به‌ویژه عجیبی هستند. جدای از این مواردی که ذکر شد، بقیه فیلم به معنای واقعی کلمه تکرار فیلم جو دانته است؛ حتی تا سطح دیالوگ‌ها. برخی از شخصیت‌ها از نظر جنسیتی تغییر کرده‌اند (عمدتاً از مرد به زن، به شکل بی‌دلیل و کم‌اهمیت)، هرچند گروه اصلی دست‌نخورده باقی مانده‌اند. الکساندرا پل و ویلیام کت هر دو فراموش‌شدنی هستند. مهم‌ترین نکته در میان بازیگران میا کونیس است که اولین تجربه بازیگری‌اش را رقم می‌زند. جلوه‌های ویژه پیراناها خوب است، اما این یک امتیاز مثبت محسوب نمی‌شود چون تهیه‌کننده راجر کورمن آن‌ها را از فیلم اول بازیافت کرده است. آدم به این فکر می‌افتد که هدف از ساخت این فیلم چه بوده است. این یک فیلم بسیار بد (تلویزیونی) است، خلاقیت بیشتر یا حداقل یک بازپخت خلاقانه‌تر می‌توانست کمک زیادی به آن بکند. با این حال، هنوز هم از «پیرانا ۲: تخم‌گذاری» بهتر است.
2025-02-24