Tough and Deadly

Tough and Deadly

المو فریچ یک کارآگاه خصوصی است که توسط جان پورتلند، مأمور سی‌آی‌ای که از فراموشی رنج می‌برد، استخدام شده تا از یک پرونده مشکوک قاچاق مواد مخدر که پای مهره‌های دانه درشت سیا و واشینگتن در آن گیر است، پرده بردارد.

سال انتشار: 1995 کارگردان: Steve Cohen ژانر: Action، Drama، Thriller نویسندگان: Steve Cohen، Otto C. Pozzo (story)، Otto C. Pozzo امتیاز: 5.8

راهنمای والدین Tough and Deadly

نقدها و نظرات

tmdb28039023 (منتقد)

امتیاز: 1

فیلم «Tough and Deadly» خیلی از اون ابهت و خفنی اکشنش رو وقتی از دست می‌ده که می‌فهمیم اسم شخصیت رودی پایپر شده «المو فریچ» (خدایی هیچ جوره به گرد پای اسم‌هایی مثل سام هِل یا جان نادا نمی‌رسه، قبول دارید؟)، یا مثلاً بازیگر نقش مقابلش بیلی بلنکزه، که فامیلیش یعنی «بلنکز» دقیقاً شخصیتش رو توصیف می‌کنه: کاملاً خالی و بدون روح! خود فیلم اثر چندان موندگاری روی آدم نمی‌ذاره، چون کلاً هر چیزی که ذره‌ای به فیلمنامه و منطق ربط داشته باشه رو ریختن دور و جاش تا تونستن دعوا و بزن‌بزن چیدن پشت سر هم. منظورم اینه که هم دعوا توی بار داریم، هم دعوا توی سالن بیلیارد؛ تازه قهرمانای داستان وقتی با آدم‌بدا نمی‌جنگن، دارن سر و کله همدیگه رو می‌کوبن! علاوه بر این، تعداد آدم‌هایی که وسط این درگیریا از بلندی پرت می‌شن پایین و سقط می‌شن سر به فلک می‌کشه؛ از لبه بوم، از روی نرده، پرت شدن از پنجره... یاد فیلم «اسکات پیلگریم» می‌افتم که می‌گفت یه‌بار چنان لگدی زد به یارو که انحنای کره زمین رو دید! اینجا هم یه همچین چیزی در جریانه؛ المو جوری مشت می‌کنه تو صورت یه بنده خدایی که یارو نه تنها چند متر اون‌طرف‌تر فرود میاد، بلکه همین‌جوری قل می‌خوره و هی پیشروی می‌کنه! طی یه سری اتفاقات بی‌ارزش، المو بیلی بلنکزِ حافظه‌باخته رو جمع می‌کنه و اونم برای انتخاب اسم جدیدش، یه چاقو پرت می‌کنه سمت نقشه که صاف می‌خوره به شهر پورتلند؛ اونم یه «جان» می‌ذاره تنگش و می‌شه جان پورتلند. حالا چرا نذاشتی کلیولند براون؟ هنوز ثبت نشده بود که! بعدش المو و جان راه می‌افتن تو خیابونای شهر تا دهن همه رو سرویس کنن. سکانس‌های رندوم درگیری فقط موقعی قطع می‌شه که کات می‌زنیم به چندتا مأمور سیا (که یکی‌شون رو جکی چایلس بازی می‌کنه)؛ این مأمورا هم هیچ ابایی ندارن از اینکه داد بزنن ما سی‌آی‌ای هستیم و کلاً جلب توجه کنن—حتی یه جا با آژیر پلیس رانندگی می‌کنن! رفتاری که اصلاً به یه سازمان مخفی‌کار نمی‌خوره. از اون‌ور هم عادت دارن تو اتاق‌های تاریکِ تاریک جلسه بذارن، که خب احتمالاً برای صرفه‌جویی تو هزینه دکوره. این فیلم خوراک کساییه که سیرمونی از مشت و لگد ندارن؛ مشت و لگدایی که اون‌قدر زیاده که دیگه جایی برای یه رابطه عاشقانه واسه شخصیت‌ها باقی نذاشته. هرچند که رابطه‌ی برادرانه و صمیمی خودشون رو دارن! تازه به نظرم سازنده‌ها کلاً از خشونت لذت عجیب و غریبی می‌بردن و فیلم از این لحاظ شبیه یه پارتیِ تمام‌عیار برای عاشقان کتک‌کاریه.

2022-09-10