دوازده میمون
James Cole (جیمز کول)، زندانیای در سال ۲۰۳۵، در صورتی که بپذیرد به گذشته سفر کند و جلوی یک طاعون ویرانگر را بگیرد، میتواند عفو مشروط دریافت کند. این ویروس اکثر جمعیت زمین را از بین برده و بازماندگان به دلیل سمی بودن هوا، زیر زمین زندگی میکنند. کول با بازگشت به سال ۱۹۹۰، یعنی شش سال قبل از شروع طاعون، به دلیل اینکه هشدارهایش شبیه هذیانهای یک دیوانه است، در یک مرکز روانپزشکی زندانی میشود. او در آنجا با دانشمندی به نام دکتر Kathryn Railly (کاترین ریلی) و Jeffrey Goines (جفری گوینز)، پسر دیوانه یک ویروسشناس برجسته، آشنا میشود. مقامات کول را به سال ۲۰۳۵ بازمیگردانند و او در نهایت به مقصد مورد نظرش در سال ۱۹۹۶ میرسد. او دکتر ریلی را میرباید تا از او در ماموریتش کمک بگیرد. کول گرافیتیهایی از یک گروه ظاهراً حامی حقوق حیوانات به نام «ارتش دوازده میمون» پیدا میکند، اما با عمیقتر شدن در این معما، صداهایی میشنود، تمرکزش را از دست میدهد و به سلامت عقل خود شک میکند. او باید بفهمد که آیا گوینز، که به نظر میرسد یک دیوانه زنجیری است، کلید حل این معما را در دست دارد یا خیر.
سال انتشار: 1995 کارگردان: Terry Gilliam ژانر: Mystery، Sci-Fi، Thriller نویسندگان: Chris Marker، David Webb Peoples، Janet Peoples امتیاز: 8.0نقدها و نظرات
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
یه تریلر علمی-تخیلی واقعاً خوب با بازیهای درخشان بروس ویلیس، مادلین استو و برد پیت. کارگردانی تری گیلیام (Terry Gilliam) هم عالیه و ریتم فیلم در طول دو ساعت زمانش اصلاً افت نمیکنه. **۴/۵**
2021-05-24
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
**_یه فیلم علمی-تخیلی درباره مردی که از آینده میاد با بازی بروس ویلیس و برد پیت_**
در سال ۲۰۳۵، بازماندهها بعد از شیوع ویروسی که اکثر مردم رو از بین برده، زیر زمین زندگی میکنن. یه زندانی (با بازی Bruce Willis) به گذشته فرستاده میشه تا نمونه اصلی ویروس رو پیدا کنه تا دانشمندان بتونن درمانی براش بسازن. Madeleine Stowe، Brad Pitt، Christopher Plummer و David Morse هم در نقشهای کلیدی حضور دارن. فیلم «۱۲ میمون» (۱۹۹۶) اعتبار زیادی به عنوان یه تریلر علمی-تخیلی داره و یکی از نمادهای سینمای دهه ۹۰ محسوب میشه. پلاتِ مردی که از آینده میاد بلافاصله آدم رو یاد دو قسمت اول «ترمیناتور» میندازه، اما «۱۲ میمون» در مقایسه با اونها کم میاره. اشتباه نکنید، فیلم ارزش دیدن داره و سرگرمکنندهست و مادلین استو هم توش میدرخشه، اما داستان به خاطر لحن آشفته و فضای بصری بیش از حد چرک و کثیفش یکم ضربه خورده (که البته برای سال ۲۰۳۵ منطقیه، اما برای ۱۹۹۰ و ۱۹۹۶ که بیشتر اتفاقات اونجا میافته، نه). خلاصه اینکه فیلم اونقدری که پتانسیل داشت، درگیرکننده نیست. خیلیا از بازی برد پیت تعریف میکنن و واقعاً هم سرگرمکنندهست، اما بازیش کپیبرداری واضحی از نقش عکاسخبرنگارِ Dennis Hopper در فیلم «اینک آخرالزمان» (۱۹۷۹) هست؛ هرچند میشه به چشم یه ادای احترام هم بهش نگاه کرد. در هر صورت، من میتونستم تکنیکهای بازیگری پیت رو حس کنم، در حالی که هاپر واقعاً خودِ نقش بود. اگه تو مود اینجور فیلمها باشم، سه قسمت اول ترمیناتور یا حتی بازسازی «روزی که دنیا از حرکت ایستاد» (۲۰۰۸) گزینههای بهتری هستن. این فیلم خوبه، ولی بیش از حد بزرگش کردن. زمان فیلم ۲ ساعت و ۹ دقیقهست و بیشتر در فیلادلفیا و بالتیمور فیلمبرداری شده. نمره من: -B
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
**یک فیلم علمی-تخیلی عالی که ارزش توجه داره.**
واقعاً نمیدونستم وقتی این فیلم رو از تلویزیون میبینم چه انتظاری داشته باشم، اما به خاطر داستان به شدت مجذوبکننده و بازیگرهای فوقالعادهاش، تا آخر میخکوب پای تلویزیون موندم. تری گیلیام رو خیلی خوب نمیشناسم، اما دارم کمکم با سبک بصریش آشنا میشم. البته قبول دارم که سوررئالیسم و فیلمنامه عجیبش ممکنه درک اثر رو برای بعضیها سخت کنه. فیلم ما رو به یه دنیای دیستوپیایی (ویرانشهر) میبره که بشریت در آستانه انقراضه. بازماندهها به پناهگاههای زیرزمینی رفتن و حالا با تکنولوژی سفر در زمان، افرادی رو به گذشته میفرستن تا نمونه ویروس رو پیدا کنن. جیمز کول (بروس ویلیس) در ازای بخشش جرایمش، برای این کار انتخاب میشه. ماموریت اون تغییر گذشته نیست، بلکه فقط پیدا کردن مسببین و جمعآوری اطلاعاته.
فیلم به موضوعات پیچیدهای مثل پارادوکسهای زمانی، غیرممکن بودن تغییر گذشته و حتی مرز باریک بین واقعیت و خیال یا عقل و جنون میپردازه. باید خیلی با دقت فیلم رو ببینید، مخصوصاً پایانش که ممکنه گیجکننده باشه. من پایانش رو خوب فهمیدم؛ فقط کافیه به چشمهای قهرمان داستان و اون بچه در انتهای فیلم دقت کنید تا متوجه بشید اون رویای تکرار شونده از کجا میاد. بازی برد پیت تو این فیلم عالی بود؛ اون که همیشه نقشهای خوشتیپ رو بازی میکرد، اینجا تقریباً غیرقابل شناساییه. بروس ویلیس هم واقعاً حس گیجی و درماندگی شخصیت رو عالی درآورده. از نظر فنی هم فیلم بینقصه؛ طراحی صحنه و لباسها یه آینده عجیب و غریب رو ساخته که اصلاً دوست نداریم یه روزی به واقعیت تبدیل بشه. موسیقی متن هم خیلی موثر بود.
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
بروس ویلیس اینجا در اوج بازیگریشه. نقش «کول» رو بازی میکنه که به گذشته فرستاده شده تا بفهمه چطور یه ویروس کل بشریت رو نابود کرده. بهش قول دادن اگه اطلاعات کافی بیاره و زنده برگرده، از زندان آزاد میشه. مشکل اینجاست که اون رو یکم زودتر از موعد به گذشته میفرستن و حرفهای هشداردهندهاش باعث میشه به عنوان دیوانه بستری بشه. اونجا تحت مراقبت دکتر «ریلی» (مادلین استو) قرار میگیره و با یه دیوانه زنجیری به اسم «گوینز» (برد پیت) رفیق میشه. چون فیلم تری گیلیام هست، نباید انتظار داشته باشید داستان فقط توی یه بعد پیش بره. کول کمکم ارتباطش رو با واقعیت از دست میده، صداهایی میشنوه و شک میکنه که نکنه واقعاً دیوانه شده؟ شاید اینها عوارض سفر در زمانه؟ ویلیس و استو عالی هستن اما برد پیت در نقش گوینزِ مجنون، واقعاً به یاد موندنیتره. فیلم با ریتم تندش سوالات مهمی درباره اخلاق در آزمایشهای علمی و پیشرفتهای تکنولوژی بیرویه مطرح میکنه. اینکه اصلاً چرا یه نفر باید بخواد چنین ویروس قدرتمندی بسازه؟ سوال اصلی اینه.
2024-05-16