Waterworld
یخهای قطبی ذوب شدهاند و تمام زمین را آب فرا گرفته است. بازماندگان برای بقا در دریاها سرگردانند و جوامع مختلفی شکل گرفته است. «دریانورد» (The Mariner) که به زندگی انفرادی عادت دارد، ناچار میشود مسئولیت مراقبت از یک زن و یک دختر جوان را بر عهده بگیرد، در حالی که توسط نیروهای شیطانی «دیکن» (Deacon) تحت تعقیب هستند.
سال انتشار: 1995 کارگردان: Kevin Reynolds ژانر: Action، Adventure، Sci-Fi نویسندگان: Peter Rader، David Twohy امتیاز: 6.3نقدها و نظرات
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
احمقی اگه چیزی رو که تا حالا ندیدی باور کنی. دنیای آب (Waterworld) به کارگردانی کوین رینولدز و نویسندگی مشترک دیوید توئی، پیتر ریدر و جاس ویدون ساخته شده. بازیگرانی مثل کوین کاستنر، دنیس هاپر، جین تریپلهورن، تینا ماجورینو، مایکل جیتر و جرارد مورفی در اون بازی میکنن. موسیقی متن اثر جیمز نیوتن هاوارد و فیلمبرداری بر عهده دین سملر بوده.
داستان در آینده میگذره، جایی که یخهای قطبی ذوب شدن و زمین عملاً با دریا پوشیده شده. در حالی که تمدن مجبوره روی آب زندگی کنه، تنها امیدشون اینه که یه روز جای افسانهای به اسم «خشکی» رو پیدا کنن. یه دریانورد ولگرد ممکنه کلید پیدا کردن خشکی رو داشته باشه...
ساخت این فیلم با مشکلات زیادی همراه بود؛ از اخراجها و اختلاف نظرها گرفته تا هزینههای سرسامآور و حوادث تولید (مثل طوفانی که دکورهای خیلی گرون رو نابود کرد) و البته تبلیغات منفی رسانهها که کمر به زمین زدن کوین کاستنر بسته بودن. اما واقعیت اینه که حالا بعد از گذشت سالها، «دنیای آب» نه اون شکست تجاریه و نه اون فیلم بدی که خیلیا فکر میکردن. آیا با توجه به اون همه پولی که خرجش شد، باید فیلم بهتری میشد؟ قطعاً و بدون شک! اما دنیای آب با وجود مشکلات و نقدهای متوسط، سود خوبی کرد و الان طرفدارای خاص خودش رو داره که عاشق این سبک علمی-تخیلی و ماجراجویانه هستن.
فیلم حتی در نسخه اکران سینمایی هم یه ماجراجویی آبی پرهیجانه، پر از بدلکاریهای تماشایی (جتاسکیها واقعاً عالیان)، دکورهای خیرهکننده (عظمت اون جزیره شناور) و صحنههایی که آدرنالین رو بالا میبره (مثل سفر ترسناک و کشف شهر زیر آب). البته فیلم بینقص نیست، ریتمش گاهی نامیزونه و داستانش هم یکم لاغره، اما رینولدز و کاستنر دنیای زیر آبِ تاثیرگذاری رو خلق کردن. بازیگرا هم خوب از پس کار براومدن. کاستنر در نقش دریانورد، یه آدم تکبعدی، بداخلاق و گوشهگیره که خب با توجه به جهشیافته بودنش منطقیه، و شخصیت سردش تضاد جالبی با شخصیت شرور، کارتونی و دیوانهوار دنیس هاپر ایجاد کرده. در نهایت، بهترین راه برای لذت بردن از دنیای آب اینه که اجازه بدید موج اکشنهاش شما رو با خودش ببره. دنیایی که در اون خاک حکم پول رو داره و سیگار کشیدن نشونه آدم بد بودنه. دنیای آب یه فرار از واقعیت به خالصترین شکل سینماییه. ۸/۱۰
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
احمقی اگه چیزی رو که تا حالا ندیدی باور کنی. دنیای آب (Waterworld) به کارگردانی کوین رینولدز و نویسندگی مشترک دیوید توئی، پیتر ریدر و جاس ویدون ساخته شده. بازیگرانی مثل کوین کاستنر، دنیس هاپر، جین تریپلهورن، تینا ماجورینو، مایکل جیتر و جرارد مورفی در اون بازی میکنن. موسیقی متن اثر جیمز نیوتن هاوارد و فیلمبرداری بر عهده دین سملر بوده.
داستان در آینده میگذره، جایی که یخهای قطبی ذوب شدن و زمین عملاً با دریا پوشیده شده. در حالی که تمدن مجبوره روی آب زندگی کنه، تنها امیدشون اینه که یه روز جای افسانهای به اسم «خشکی» رو پیدا کنن. یه دریانورد ولگرد ممکنه کلید پیدا کردن خشکی رو داشته باشه...
ساخت این فیلم با مشکلات زیادی همراه بود؛ از اخراجها و اختلاف نظرها گرفته تا هزینههای سرسامآور و حوادث تولید (مثل طوفانی که دکورهای خیلی گرون رو نابود کرد) و البته تبلیغات منفی رسانهها که کمر به زمین زدن کوین کاستنر بسته بودن. اما واقعیت اینه که حالا بعد از گذشت سالها، «دنیای آب» نه اون شکست تجاریه و نه اون فیلم بدی که خیلیا فکر میکردن. آیا با توجه به اون همه پولی که خرجش شد، باید فیلم بهتری میشد؟ قطعاً و بدون شک! اما دنیای آب با وجود مشکلات و نقدهای متوسط، سود خوبی کرد و الان طرفدارای خاص خودش رو داره که عاشق این سبک علمی-تخیلی و ماجراجویانه هستن.
فیلم حتی در نسخه اکران سینمایی هم یه ماجراجویی آبی پرهیجانه، پر از بدلکاریهای تماشایی (جتاسکیها واقعاً عالیان)، دکورهای خیرهکننده (عظمت اون جزیره شناور) و صحنههایی که آدرنالین رو بالا میبره (مثل سفر ترسناک و کشف شهر زیر آب). البته فیلم بینقص نیست، ریتمش گاهی نامیزونه و داستانش هم یکم لاغره، اما رینولدز و کاستنر دنیای زیر آبِ تاثیرگذاری رو خلق کردن. بازیگرا هم خوب از پس کار براومدن. کاستنر در نقش دریانورد، یه آدم تکبعدی، بداخلاق و گوشهگیره که خب با توجه به جهشیافته بودنش منطقیه، و شخصیت سردش تضاد جالبی با شخصیت شرور، کارتونی و دیوانهوار دنیس هاپر ایجاد کرده. در نهایت، بهترین راه برای لذت بردن از دنیای آب اینه که اجازه بدید موج اکشنهاش شما رو با خودش ببره. دنیایی که در اون خاک حکم پول رو داره و سیگار کشیدن نشونه آدم بد بودنه. دنیای آب یه فرار از واقعیت به خالصترین شکل سینماییه. ۸/۱۰
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
**تدوین و کاتهای فیلم نسبتاً ضعیفه و واقعاً فراموششدنیه.**
من این فیلم رو دو بار دیدم و باورم نمیشه. واقعاً مثل پول دور ریختن بود. بعد از اینکه از کیفیت پایین فیلم تعجب کردم، رفتم دربارهاش تحقیق کردم و دلیل این فاجعه رو فهمیدم: از همون اول پروژهای بود که محکوم به شکست بود. برنامهریزی بد، فیلمبرداری در جایی که شرایط آب و هوایی مشکلساز میشد و هزینههایی که مدام بالا میرفت. بدتر از همه، اختلاف نظر بین دو تا کوین بود! یعنی کارگردان (کوین رینولدز) و بازیگر اصلی (کوین کاستنر) مدام با هم مشکل داشتن. واضحترین اختلاف هم توی مرحله پس از تولید بود که بازیگر و استودیو اصرار داشتن فیلم رو جوری کات بزنن که در نهایت خیلی بیروح و بد تدوین شد.
فیلمنامه بر اساس یه آینده آخرالزمانیِ بد توضیح داده شده است، جایی که کل دنیا رو آب گرفته و یه افسانه وجود داره که یه جایی خشکی هست، اما هیچکس ندیدتش. بازماندهها روی جزیرههای مصنوعی و قایقها زندگی میکنن. فیلم هیچوقت یه طوفان یا گردباد درست و حسابی نشون نمیده که زندگی این آدمها رو تهدید کنه، یا توضیح نمیده چطوری زنده موندن. کلی حفره داستانی و موارد مضحک وجود داره و فیلم فقط زمانی جواب میده که زیاد بهش فکر نکنید.
تیم بازیگری کاملاً روی دوش کوین کاستنره و حتی کسایی که طرفدارش نیستن هم باید قبول کنن که بازی خوبی ارائه داده و اونقدر کاریزما داره که از پس نقش بربیاد، مخصوصاً با توجه به اینکه شخصیتش چقدر میتونه نچسب و غیرقابلهمدردی باشه. دنیس هاپر یه شرور دوستداشتنیه که بیشتر کارتونیه تا تهدیدآمیز. از نظر فنی، فیلم به خاطر ارزش تولید بالاش متمایز میشه و معلومه که براش خرج شده؛ لوکیشنها عالیان و فیلمبرداری هم سعی کرده فیلم رو زیبا و شیک نشون بده. دکورها و لباسها خیلی واقعگرایانه و با جزئیات ساخته شدن. صحنههای اکشن هم خوب طراحی شدن، اما اگه ساختار فیلم برای رده سنی پایینتری نبود، میتونست بهتر باشه. در کل، جلوههای خوب و موسیقی متوسط، تصویری از یه فیلم فراموششدنی رو میسازن.