Andersonville

John Chard (منتقد)

و اسم این تکه‌ی کوچک از بهشت رو چی می‌ذارید؟ جنگ داخلی آمریکا، و سربازان اتحادیه که در آندرسون‌ویل زندانی شده‌ن؛ اردوگاهی چوبی و ابتدایی که زیر نظر کاپیتان هنری ویرزِ بی‌عرضه و سنگ‌دل اداره می‌شه. این‌جا هم فصل تاریک و روح‌فرسای دیگه‌ای از این جنگ بود. بیاین همین اول کار رک بگویم، آندرسون‌ویل تنها جهنم‌دره‌ای نبود که در طول جنگ داخلی آمریکا وجود داشت. اطلاعاتِ هر دو طرف برای کسانی که دوست دارن بیشتر کاوش کنن در اینترنت هست. با این حال، آندرسون‌ویل داستانیه که حقش بود و باید گفته می‌شد، و این مینی‌سریال دو قسمتی به کارگردانی جان فرانکن‌هایمر، اون رو به‌زیبایی و ملموس جلوی چشم بیننده می‌اره. در فیلم از نظر ساختار سینمایی، همه‌ی کلیشه‌های استاندارد فیلم‌های اردوگاه اسرا رو داره. ما گروهی از اسرا و دسته‌ای از «قلدرهای زندانی» رو دنبال می‌کنیم، در حالی که مقامات زندان با تهدید نظاره‌گر هستند و نشان می‌دن که چقدر نسبت به شرایط زندان و کلاً رفتارهای انسانی بی‌تفاوتن. اما با وجود کلیشه‌ای بودنش، سازندگان مصمّم بودن که شخصیت‌پردازی‌ها واقعی و باورپذیر بمونه و واقعاً هم به بهترین شکل بهش رسیدن. فیلم همچنین با جزئیات تاریخی فوق‌العاده‌اش اوج می‌گیره؛ طراحی لباس درجه یکه و طراحی صحنه و هنریِ زندان به‌شدت تأثیرگذار و دردناکه. نمایاب‌های حرکتی (تراکینگ شات‌های) فرانکن‌هایمر عمق و بزرگی این بدبختی رو نشون میده و موسیقی متن گاری چانگ هم خوشبختانه هیچ‌وقت اغراق‌آمیز و شلوغ نمی‌شه. بازیگران مجموعه‌ای متغیر هستند — که از چنین اثر پربازیگری انتظار هم می‌ره — و آدم نمی‌تونه جلوی خودش رو بگیره که دلش بازی بیشتری از ویلیام اچ میسی نخواهد. با این حال، حتی با این‌که راحت می‌شد ۳۰ دقیقه از زمان فیلم کم کرد، آندرسون‌ویل اثریه که تا مدت‌ها تو ذهن‌تون می‌مونه. بخش پایانی فیلم هم برای اینه که یادمون بیاره واقعاً باید همین‌طور باشه. ۷ از ۱۰