راهنمای والدین: Oh, Doctor Beeching!

هری مدام از «قطارهای لعنتی» شکایت می‌کنه.

گاهی توهین‌های خفیفی مثل «حیوون»، «خوک» و این‌جور چیزا شنیده میشه. یکی دو بار هم کلمه «damn» (لعنت) استفاده میشه که تو بریتانیا فحش زشتی حساب نمیشه.

مصرف خیلی کمِ داروهایی مثل آسپرین.

تو بیشتر قسمت‌ها شخصیت‌ها الکل می‌نوشن (یا بهش اشاره میشه).

داستان سریال زمان تعدیل‌های طرح بیچینگ تو دهه ۱۹۶۰ اتفاق میفته و کارمندا نگرانن که نکنه ایستگاه تعطیل بشه و کارشونو از دست بدن. این سؤال آخرش هم بی‌جواب می‌مونه.

صحنه‌های نخ دادن و آمار دادن وجود داره که شاید با استانداردهای امروز آزار جنسی محسوب بشه، ولی داستان مربوط به دورانیه‌که نگاه‌ها به این مسائل راحت‌تر بوده.

آقای پارکین طول سریال همه‌ش دنبال «می» هست و دلتنگشه.

گلوریا خیلی وقت‌ها دامن کوتاه می‌پوشه که باعث حرص خوردن باباش میشه.

اشاره‌هایی به جنگ جهانی دوم.

خشونتی هم اگه هست فقط در حد کمدی بزن‌بکوب (اسلپ‌استیک) هست.