The Delta
«لینکلن» (Lincoln) که هنوز ۱۸ سالش نشده، بیشتر اوقات زندگی عادی و بی‌دردسری دارد: دوست‌دختر دارد، به مهمانی‌های رقص می‌رود و با دوستانش شوخی و خنده می‌کند. اما او یک زندگی مخفیانه هم دارد؛ زندگی‌ای که او را به سمت مکان‌های تاریک می‌کشاند، جایی که با مردهای غریبه رابطه برقرار می‌کند. یک شب، در حالی که به یک کلوپ ویدیویی همجنس‌گرایان رفته، با «جان» (John) آشنا می‌شود؛ مرد همجنس‌گرای ویتنامی‌تباری که احتمالاً در دهه بیست زندگی‌اش است و پدرش یک سرباز آمریکایی آفریقایی‌تبار بوده است. جان از لینکلن دعوت می‌کند تا اوقات بی‌دغدغه‌ای را با هم بگذرانند و لینکلن او را به قایق پدرش می‌برد. سپس جان، لینکلن را متقاعد می‌کند که قایق را به دلتای می‌سی‌سی‌پی ببرد، جایی که روشن کردن ترقه‌ها و آتش‌بازی‌های بی‌موقع، زمینه‌ساز خیانت و انتقام می‌شود.
سال انتشار: 1996 کارگردان: Ira Sachs ژانر: Drama نویسندگان: Ira Sachs امتیاز: 5.5نقدها و نظرات
CinemaSerf (منتقد)
«لینکلن» خوش‌تیپ (با بازی شین گری) زندگی روبه‌راهی داره، پولش خوبه و یه دوست‌دختر به اسم «مونیکا» (با بازی ریچل زن هاس) هم داره، اما یه رازی رو پنهان می‌کنه. یه شب که دوست‌دخترش باهاش همراهی نمی‌کنه، راهی پاتوق‌های خیابونی ممفیس می‌شه. اونجا اول با یه مرد سن‌بالا برخورد می‌کنه و بعدش با «مین» آشنا می‌شه. مین یه مرد ویتنامیه که دقیقاً نقطه مقابل لینکلنه. مادرش تازه به آمریکا مهاجرت کرده و پدرش هم یه سرباز آمریکایی بوده که از هم جدا شدن؛ حالا هم مین با چندتا از هموطنای ویتنامی‌ش زندگی می‌کنه. این دوتا با هم گپ می‌زنن، اما مین خیلی عجله‌ای برای رابطه نداره و دلش می‌خواد اول این دوست جدیدش رو بیشتر بشناسه. واسه همین، قایق بابای لینکلن رو برمی‌دارن و می‌زنن به دل رودخونه؛ آبجویی می‌خورن و یکم آتیش‌بازی راه می‌اندازن. همین آتیش‌بازی کار دستشون میده، پلیس رو شاکی می‌کنه و باعث می‌شه مین فرار کنه توی جنگل. یعنی چیزی برای پنهان کردن داره؟ خب، اواخر فیلم یکم ما رو با ذات واقعی این آدم آشنا می‌کنه.
من ایده فیلم رو دوست داشتم، اما متأسفانه بازی‌ها خیلی معمولی و بی‌روحن. از طرفی، واسه فیلمی که این‌قدر روی دیالوگ تکیه داره، باند صدای فیلم افتضاحه و خیلی از دیالوگ‌ها اصلاً واضح شنیده نمی‌شن که این قضیه بعد از یه مدت واقعاً رو مخ می‌ره. به نظرم اگه یه فیلم کوتاه می‌شد، خیلی بهتر بود. اگه بخش‌های جذابش رو توی یه ساعت جمع‌وجور می‌کردن، ضرب‌آهنگ و تأثیرگذاری بیشتری داشت؛ اما الان فیلم خیلی کند و کش‌دار شده.