Ernst og lyset

CinemaSerf (منتقد)

«ارنست» کاملاً مادی‌گرا و زمینی (با بازی ینس یورگ اسپوتگ) تازه هواپیمایش نشسته، به همسرش زنگ زده و راهی خانه شده است. هوا به شدت گرفته و بارانی است، برای همین وسط راه یک مسافر سر راهی را سوار می‌کند. طرف ادعا می‌کند که عیسی مسیح است؛ بله، دقیقاً همان مسیح! طبیعتاً ارنست به شدت مشکوک است، اما هرچه بیشتر جلو می‌روند این فکر به سرش می‌افتد که نکند این یارو واقعاً همانی است که ادعا می‌کند؟ و درست همین‌جاست که صحبت‌هایشان حسابی داغ و تند می‌شود. خیلی از سوال‌هایی که مطرح می‌شود همان چیزهایی است که شاید خودتان هم از خودتان بپرسید، مخصوصاً درباره نقش او و پدرش و اینکه بعد از دو هزار سال چطور ممکن است حضورشان هنوز برای بشری که شاید واقعاً به نجات نیاز داشته باشد مرتبط باشد؛ گرچه احتمالاً نه از جانب کسی که با معماهای کتاب مقدسی حرف می‌زند، چیزی که بعید است برای شکاک‌های امروزی جذابیتی داشته باشد. اتفاقاً همین عجیب و غریب بودنش است که فیلم را بامزه می‌کند. این را بگذارید کنار حالت‌های چهره اسپوتگ وقتی که کم‌کم دوزاری‌اش می‌افتد، و البته فیلم ترسی ندارد از اینکه خدای جدید بشر، یعنی تکنولوژی، را هم به باد انتقاد بگیرد. راستش اگر همه مردم آن دوره و زمانه هم شبیه «ارنست» بودند، بعید می‌دانم مسیحیت اصلاً شکل می‌گرفت!