Johns

tmdb76622195 (منتقد)

لوکاس هاس، پسربچه‌ی فیلم «Witness»، حالا کاملاً بزرگ شده و نقش‌های جدی بزرگسالان را بازی می‌کند. «جانز» فیلم اوست و او در اینجا عملکرد فوق‌العاده‌ای دارد. دیوید آرکت نقش جان را بازی می‌کند که در روز کریسمس ۲۱ ساله می‌شود. او یک جیب‌بر است که می‌خواهد روز تولدش را در هتلی مجلل در لس‌آنجلس بگذراند. هاس بهترین دوست اوست، پسر تازه‌وردی که در خیابان کار می‌کند. پدر او پزشک است، اما به خاطر همجنس‌گرا بودنش او را بیرون کرده است. بیشتر فیلم مربوط به تلاش‌های جان برای جمع کردن پولی است که به یک موادفروش بدهکار است. کفش‌های او در همان دقایق ابتدایی فیلم دزدیده می‌شود و متوجه می‌شویم که پول‌هایش را آنجا پنهان کرده بوده. این سکانس افتتاحیه همچنین پایه‌گذار یک پایان غافلگیرکننده‌ی ناموفق است که به شدت زورکی به نظر می‌رسد. پیرنگ خلوت فیلم در میان برخوردهای جان -که برخی با مردهایی به نام جان است و به همین دلیل نام فیلم این‌گونه انتخاب شده- تا پایان داستان پرسه می‌زند. هاس و آرکت آماده می‌شوند تا با اتوبوس به برانسون در میزوری بروند، اما آرکت می‌خواهد «یک قرار آخر» هم داشته باشد. احتمالاً خودتان حدس می‌زنید که ماجرا به کجا ختم می‌شود. فیلم آن‌قدر شخصیت‌های عجیب و غریب دارد که طرفداران سریال «Northern Exposure» را به آب‌ریزش دهان می‌اندازد! ریچارد کیند در نقش یک پذیرش‌گر مهربان هتل ظاهر شده. کیت دیوید نقش یک بی‌خانمان مرموز را دارد. جان سی مک‌گینلی تهیه‌کننده‌ی هالیوودی است. آرلیس هاوارد مرد انجیل‌خوان لکنت‌زبان است که تبدیل به آخرین قرار آرکت می‌شود. الیوت گولد نقش یکی از مشتریان ثروتمند آرکت را بازی می‌کند. دشمن موادفروش آرکت هم توانایی جمع و تفریق کردن ندارد. همه‌ی این بازیگرها ریزه‌کاری‌ها و عادت‌های عجیبی دارند که فکر می‌کنم فیلمساز می‌خواسته ما آن‌ها را دوست‌داشتنی بیابیم. شما فقط برای هاس دلسوزی می‌کنید، بنابراین احساس کردم فیلم وقت زیادی را صرف نشان دادن بی‌حاصل بقیه‌ی سکانس‌ها می‌کند. آرکت پنج سال مسن‌تر از سن مناسب این نقش است و به جز هاس، همه‌ از روی رفع تکلیف داستانی را جلو می‌برند که به شدت از فیلم «کابوی نیمه‌شب» (Midnight Cowboy) وام گرفته است. فیلم می‌خواهد پیامی اخلاقی بدهد و در عین حال تلاش می‌کند سرگرم‌کننده هم باشد، و این ترکیب جواب نمی‌دهد. کارگردانی سیلور از فیلمنامه‌اش بهتر است و باید به او برای داشتن یکی از همه‌چیزی‌ترین و متنوع‌ترین موسیقی‌های متنی که تا به حال شنیده‌ام اعتبار داد، اما در نهایت «Johns» هم به هاس خیانت می‌کند و هم به ما. اگر می‌خواهید فیلم واقعی درباره کودکان خیابانی ببینید، مستند «Streetwise» را تماشا کنید. آن فیلم این اثر را شبیه برنامه‌ی «سسمی استریت» می‌کند!