جیغ
یک سال پس از مرگ مادرش، سیدنی پرسکات (Sidney Prescott) و دوستانش تماسهای تلفنی عجیبی دریافت میکنند. آنها بعداً متوجه میشوند که این تماسها از طرف یک قاتل زنجیرهای روانی است که ماسکی با صورت سفید و ردای سیاه بلندی به تن دارد و به دنبال انتقام است. تماسهای تلفنی او معمولاً شامل سوالات زیادی است که اصلیترین آنها این است: فیلم ترسناک مورد علاقهات چیه؟ در کنار کلی اطلاعات سینمایی درباره فیلمهای ترسناک، این بازی با تکههای خونین بدن انسانهای بیگناه که در شهر کوچک وودزبورو (Woodsboro) پراکنده شدهاند، به پایان میرسد.
سال انتشار: 1996 کارگردان: Wes Craven ژانر: Horror، Mystery نویسندگان: Kevin Williamson امتیاز: 7.4نقدها و نظرات
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
**جیغ (Scream) اولین در نوع خودش بود که با قوانین جدید، داستان متامحور و چرخشهای داستانی غیرمنتظره، ژانر وحشت رو بازتعریف کرد.** جیغ تمام قوانین رو رعایت کرد و همزمان با یک بازآفرینی هوشمندانه و خودآگاه در ژانر، اونها رو شکست؛ فیلمی که از تمام کلیشههای فیلمهای ترسناک استفاده کرد تا انتظارات رو ایجاد و بعد همهشون رو نقش بر آب کنه. جیغ مثل یک نامهی عاشقانه به طرفداران فیلمهای ترسناکه که میراث فیلمهای وحشتناک قدیمی رو به خوبی میشناسه و بهشون احترام میذاره، در حالی که چیزی جدید، نوآورانه، جسورانه و غافلگیرکننده خلق میکنه. طنز تلخ جیغ و تحسینِ نقاط داستانیِ کلیشهایِ ژانر وحشت، باعث شد یکی از اولین فیلمهای «متا» در تاریخ ساخته بشه. شخصیتها میدونن که دارن توی یک فیلم ترسناک واقعی زندگی میکنن، اما باز هم تصمیمات احمقانه و قابل پیشبینی فیلمهای ترسناک رو میگیرن و بیننده رو در یک نوع احساس امنیت کاذب قرار میدن، قبل از اینکه همهی قوانین رو بشکنن و با پیچشهای غیرمنتظره غافلگیرشون کنن. جیغ اولین در نوع خودش بود و راه رو برای یک زیرژانر کاملاً جدید در وحشت و یک فرنچایز سینمایی باز کرد که بعد از ۲۵ سال هنوز پایانی براش متصور نیست.
2022-09-03
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
**_جیغ (Scream) جانی دوباره به فرنچایزهای اسلشر داد و بعد از گذشت نزدیک به ۳۰ سال، هنوز هم خیلی خوب سرپاست._** داستان این فیلم از یک ساختار کلیشهای پیروی میکنه که مدل تقریباً تمام فرنچایزهای بزرگ اسلشر اواخر دهه ۷۰ و اوایل دهه ۸۰ هست، اما نکته دقیقاً همینجاست. جیغ کاملاً به کلیشههای فیلمهای ترسناک واقفه و با اضافه کردن تفسیرها و کمدی ظریفی که توسط شخصیتها در طول فیلم ارائه میشه، به شکلی خلاقانه ازشون استفاده میکنه. این فیلم به هیچ وجه یک کمدی تمامعیار نیست؛ هیچ شوخی یا طنز اجباری در کار نیست، بلکه بیشتر یک کمدی سیاهه که در پسزمینه خودش رو مسخره میکنه. بازیهای کادر اصلی عالی بود. نیو کمبل (Neve Campbell) یک بازی فوقالعاده و خفن ارائه میده و بهترین نقش اول برای این فرنچایزه. اون توانایی این رو داره که به شکلی وحشیانه مبارزه کنه و در کنار لوری استرود (Laurie Stroud) از فیلم هالووین، شخصیت «دختر نهایی» (Final Girl) محبوب منه. کورتنی کاکس (Courtney Cox) هم خیلی خوب بود؛ زمان حضورش در صحنه محدود بود اما واقعاً تونست ازش نهایت استفاده رو ببره. دیوید آرکت (David Arquette) معمولی بود؛ اصلاً من رو شگفتزده نکرد و به نظرم کاملاً قابل جایگزینیه. متیو لیلارد (Matthew Lillard) محبوبترین بازیگر من در این فیلم بود؛ بازی اون اغراقآمیز و از نظر روانی کاملاً آشفته بود که خیلی خوب جواب داد. اسکیت اولریش (Skeet Ulrich) هم خیلی خوب بود، اما به نظرم زیر سایه لیلارد قرار گرفت. کارگردانی فیلم عالی بود. وس کریون (Wes Craven) کار فوقالعادهای در ارائه نماهای منحصربهفرد و استفاده درست از زاویه و ارتفاع دوربین انجام داد. من فکر میکنم این فیلم برای اینکه یک فیلم اسلشر باشه، به خون و خشونت بیشتری نیاز داشت. واقعاً فقط یک صحنه قتل بود که برای من موندگار شد. برای فیلمی که ادای احترام و نقد ژانر اسلشره، در بخش «تکه و پاره کردن» (Slash) یه مقدار کم گذاشته بود. علاوه بر این، زمان فیلم کمی طولانی به نظر میرسید و فکر میکنم اگه حدود ده دقیقه کوتاهتر میشد، تجربه تماشای بهتری میساخت. در کل، فکر میکنم به این فیلم یه مقدار بیش از حد بها داده شده، اما هنوز هم فیلم بزرگیه و (تا حد زیادی) شایسته تعریف و تمجیدهایی که ازش میشه هست. **امتیاز:** _۷۹٪_ | **نتیجه:** _عالی_
2023-03-05