جام فضایی
«سواکهمر» (Swackhammer)، صاحب سیاره تفریحی «کوه نادانها» (Moron Mountain)، برای جذب مشتریهای جدید مستأصل شده و تصمیم میگیرد که شخصیتهای «لونی تونز» (Looney Tunes) بهترین گزینه برای این کار هستند. او زیردستان کوچک خود را میفرستد تا «باگز بانی» و دوستانش را، چه بخواهند و چه نخواهند، پیش او ببرند. باگز بانی که میبیند آنها نسبت به جثهشان به خوبی مسلح هستند، با زیرکی آنها را متقاعد میکند تا برای تعیین سرنوشت و آزادیشان وارد یک مسابقه شوند. دار و دسته لونی تونز با سوءاستفاده از جثه کوچک و پاهای کوتاه دشمنانشان، بسکتبال را به عنوان رشتهای انتخاب میکنند که بیشترین شانس پیروزی را در آن دارند. اما «نردلاکها» ورق را برمیگردانند و با دزدیدن استعداد ستارههای بزرگ بسکتبال حرفهای، به غولهای بسکتبالیستی به نام «مانستارز» تبدیل میشوند. باگز بانی که مستأصل شده، از «مایکل جردن» (Michael Jordan)، اسطوره بسکتبال، کمک میخواهد تا شانسی برای پیروزی و به دست آوردن آزادیشان داشته باشند.
سال انتشار: 1996 کارگردان: Joe Pytka ژانر: Animation، Adventure، Comedy نویسندگان: Leo Benvenuti، Steve Rudnick، Timothy Harris امتیاز: 6.5نقدها و نظرات
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
یک ترکیب فوقالعاده از لایو اکشن و انیمیشن، که احتمالاً بعد از «چه کسی برای راجر ربیت پاپوش دوخت» بهترین نمونهست. داستان سادهای داره: لونی تونز با مایکل جردن متحد میشن تا جلوی «مانستارز» ظالم رو بگیرن و نذارن بردهشون بشن. صحنههای بسکتبال عالیه، شوخیها اکثراً جواب میده و بیل موری (Bill Murray) هر وقت توی کادره، صحنه رو مال خودش میکنه. از موسیقی متن فوقالعادهش هم نباید گذشت که هنوز هم یه استاندارد به حساب میاد. اگه دنبال یه فیلم جدی هستید، «هرجومرج فضایی» به دردتون نمیخوره. اما اگه یه فیلم خانوادگی سرگرمکننده میخواید که باهاش بخندید و برای بزرگترین ستاره بسکتبال تاریخ هورا بکشید، قطعاً ارزش وقت گذاشتن رو داره.
2019-03-12
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
منو برد به دوران بچگی! یادم رفته بود چقدر این فیلم رو دوست داشتم.
2020-04-22
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
**این فیلم برای جوونها و بچههای دهه ۹۰ میلادی یه اثر شاخص بود، اما الان دیگه فراموش شده.**
این از اون فیلمهاییه که تقریباً همه دیدنش یا اسمش رو شنیدن... یا حداقل همه کسایی که مثل من توی دهه ۹۰ بچه یا نوجوان بودن. در حال حاضر فیلم تا حد زیادی فراموش شده و حس میکنم حتی اکران نسخه جدید هم نتونست دوباره تنور این فیلم رو داغ کنه. نمیدونم این بیانصافیه یا نه، چون فیلم واقعاً سرگرمکنندهست و خوب از آب دراومده و یه تجربه لذتبخش رو برای همه فراهم میکنه... حتی برای کسایی مثل من که طرفدار بسکتبال نیستن و تا حالا یه بازی کامل رو هم ندیدن.
داستان سادهست: یه گروه از فضاییهای کوچولو و ظاهراً بیخطر حاضرن هر کاری بکنن تا لونی تونز رو بدزدن و به سیاره خودشون ببرن. باگز بانی با دیدن اونا، به ذهنش میرسه که اونا رو به یه مسابقه بسکتبال دعوت کنه تا سرنوشتشون مشخص بشه، چون فکر میکنه خیلی راحت میبرنشون. اما یهو فضاییها استعداد بازیکنهای برتر NBA رو میدزدن و به هیولا تبدیل میشن و بازی رو دست میگیرن. باگز و دافی داک که اوضاع رو خیط میبینن، تصمیم میگیرن مایکل جردن رو که بازنشسته شده بود تا بیسبال بازی کنه، وارد ماجرا کنن.
فیلم از نظر مالی برای وارنر برادرز یه برد تضمین شده بود. ما اینجا فقط لونی تونز رو نداریم، بلکه بسکتبال رو هم داریم که توی آمریکا خیلی محبوب بود. علاوه بر جردن، بازیکنهای معروف دیگه اون زمان هم توی فیلم هستن و شک ندارم NBA پول زیادی بابت این تبلیغات داده. بماند که چقدر محصولات مختلف به صورت استراتژیک توی فیلم نشون داده میشه یا اسمشون میاد. اگه درآمد تبلیغات رو کنار فروش گیشه (که موفقترین فیلم بسکتبالی تا اون زمان بود) و فروش اسباببازیها و وسایل جانبی بذاریم، میفهمیم چقدر برای استودیو سودآور بوده.
مایکل جردن اولین تجربه بازیگریش رو اینجا داشت (و فکر کنم تنها فیلم بلندش هم بود). اون بازیگر نیست و آموزش ندیده، اما از پسش براومد، که خب نباید خیلی سخت بوده باشه چون فقط داشت نقش خودش رو بازی میکرد. بقیه بازیکنها هم بد نبودن و به نظر میرسید دارن از شوخی با خودشون لذت میبرن. در بخش دراماتیک، این بیل موریه که به عنوان یه کمدین حرفهای میدرخشه و بهترین بازی فیلم رو ارائه میده. صداپیشههای ماهری هم حضور دارن که دنی دویتو (Danny De Vito) از همه شاخصتره.
از نظر فنی، فیلم به خاطر کیفیت انیمیشنها و ترکیبشون با شخصیتهای واقعی لایق تحسینه. البته اولین فیلمی نبود که این کار رو کرد، «راجر ربیت» سالها قبل این کار رو با نتیجه بهتری انجام داده بود، اما چیزی که اینجا میبینیم هم به اندازه کافی خوبه. فیلمبرداری و جلوههای ویژه هم خوبن. در مورد موسیقی متن، فقط آهنگ «I Believe I Can Fly» خیلی به چشم میاد که این فیلم کمک زیادی به محبوبیتش و بردن جایزه گرمی کرد.